دهه چهل سرآغاز مطالعات مربوط به دلایل خودکشی زنان و مردان در ایران
کانون زنان ایرانی: آغاز دهه چهل را می توان نقطه شروع مطالعات جامعه شناختی در خصوص خودکشی در ایران به حساب آورد. یکی از نخستین پژوهش ها درباره خودکشی در ایران، پژوهشی است که در سال ۱۳۴۱ توسط خسرو خسروی انجام یافته. در این پژوهش محقق با استفاده از اطلاعات ثانویه و برخی آمار مربوط به خودکشی به سبب شناسی علل مربوط به تزاید نرخ خودکشی در آن مقطع پرداخته. خسروی در پژوهش خود به علت نداشتن اطلاعات کافی درخصوص برخی متغیرها نظیر وضعیت خانوادگی شخص خودکشی کننده، عوامل مذهبی، روانی، شغلی، اقتصادی و خصایص نژادی، متغیرهای جنس، سو وضعیت تاهل، ماه و فصل وقوع انتحار و وسیله خودکشی را مورد توجه قرار داده. وی نتایج حاصل از پژوهش خود را چنین جمع بندی کرده است: زنان بیشتر از مردان اقدام به خودکشی می کنند، اما مردان بیشتر از زنان خود را می کشند. زنان و مردان متاهل بیشتر از زنان و مردان مجرد خودکشی می کنند. زنان همسردار بیش از مردان همسردار خود را می کشند و خودکشی با تریاک از خصوصیات منطقه ای ایران است.
بررسی دیگری که در مورد خودکشی انجام گرفته، تحقیقی است که در سال های ۴۷-۱۳۴۵ بر روی افرادی که اقدام به خودکشی کرده بودند صورت گرفته. جامعه مورد مطالعه این تحقیق شامل ۸۳۹ مرد و ۶۲۳ زن بوده و نتایج زیر حاصل پژوهش فوق است: خودکشی زنان در گروه سنی ۱۹-۱۵ ساله بیشتر است، اما بیشتر خودکشی های مردان مربوط به فاصله سنی ۳۴-۱۵ سال می باشد. این بررسی اختلاف های خانوادگی را مهم ترین انگیزه خودکشی عنوان می کند(۲۶درصد موارد مورد مطالعه) و بعد از آن مسایل اقتصادی را دومین دلیل انجام انتحار معرفی می کند(۱۱ درصد افراد مورد مطالعه).
در سال ۱۳۴۹ نیز بررسی ای بر روی ۳۶۲۷ مورد انجام می گیرد که در بین آنها ۱۴۱۵ نفر مرد و ۲۲۱۲ نفز زن بوده اند. که باز حکایت از غلبه زنان خودکش بر مردان خودکشی کننده دارد.
منبع: بررسی عوامل موثر بر آسیب های اجتماعی زنان و مقایسه آن در مناطق مرزی و غیرمرزی اردبیل/ بخش تاریخچه.
تهیه و تنظیم:آیدین فرنگی