مشارکت بالای زنان عشایر در تولید صنایع دستی
کانون زنان ایرانی: تعیین عوامل موثر در تولید صنایع دستی بین زنان عشایر کوچ رو شهرستان نور آباد ممسنی و تعیین ارزش افزوده صنایع دستی یک طرح پژوهشی است که توسط فیروزه نواب اکبر، نوذر منفرد، علیرضا رضایی و محمد تقی زادگان با حمایت سازمان پژوهش های علمی و صنعتی ایران و پژوهشکده فارس به اجرا در آمده است.
عشایر بر خلاف آنچه که عده ای تصور کرده اند، بی ریشه و اهمیت نیستند و همیشه در سراسر تاریخ حضور داشته و در صحنه های سیاسی – اجتماعی و اقتصادی موثر بوده اند. جامعه عشایری ایران به سه شیوه زندگی می کنند که شامل کوچندگی، اسکان یافتگی و نیمه اسکان یافته است. در جوامع عشایری میزان مشارکت زنان در صنایع دستی بسیار بالاست. نتایج نشان داده که صنعت بافندگی در بین نسل جوان عشایر لرممسنی و لر کهکیلویه، منسوخ گردیده و به ندرت این کار در میان زنان مسن انجام می گیرد.
۷۷درصد پاسخگویان را زنان ایل قشقایی تشکیل می دادند. شیوه ی تولید ۹/۷۱درصد بافندگان به طریق سنتی بوده است. قالی عمده ترین محصول تولید بافندگان بوده است. عمده ترین منبع تهیه کننده مواد اولیه خود زنان بوده اند که ۶۸درصد را شامل می شوند.