تجاوز، کابوس مردان زندانی
نویسنده زارا مجید پور
شهرزاد نیوز: تجاوز جنسی به مردان در طول تاریخ و در بین ملت‌های مختلف همواره وجود داشته است. در برخی از فرهنگ‌های کهن جنگجویان فاتح صاحب حق ویژه‌ای می‌شدند که بر اساس آن می‌توانستند به مردان دشمن شکست خورده تعدی نموده و انجام چنین کاری حتا باعث افتخار و مباهات‌شان نیز بود. این که چرا از تجاوز به زنان به راحتی سخن به میان می آید اما به مسئله‌ی تجاوز جنسی به مردان چون رازی مگو برخورد می‌شود احتمالن ریشه در تابو بودن آن نزد مردم دارد.
زندان یکی ازمکان‌هایی است که تجاوز در آن به راحتی صورت می‌پذیرد و هر اندازه که مدیریت زندان فاسد و نالایق‌تر باشد وسعت هتک حرمت انسان‌ها نیز بیشتر خواهد بود. زندان‌های کشورهای آفریقایی برای برخی از مردم که هرگز پشت میله‌های آن محبوس نبوده‌اند همیشه با ترس همراه است، ترسی که بخشی از آن ریشه در تجاوزهای جنسی دارد.
به کمک دوست وکیلی امکان گفتگو با دو زندانی سابق برایم فراهم می‌شود. “وُوسی” اهل آفریقای جنوبی است و “جوزف” تبعه‌ی کنگو و مقیم آفریقای جنوبی. وُوسی مرد جوان سیاه‌پوست با آن قامت بلند و هیکل تنومندش ۱۹ ساله بوده که به جرم سرقت مسلحانه به زندان افتاده و پس از سپری کردن ۱۰ سال از عمرش پشت میله‌های زندان، در حال حاضر از طریق نقاشی ساختمان و باغبانی امرار معاش می‌کند.
جوزف نیز چون وُوسی به جرم سرقت مسلحانه ده سالی را در یکی از زندان‌های آفریقای جنوبی به سر برده است. او هم‌چنین یک سال حبس در کشورش کنگو را نیز در کارنامه‌ی خود دارد. جوزف ۴۳ ساله در پاسخ به این سئوال که برای گذران زندگی خود چه می‌کند؟ پاسخ می‌دهد: “هر کاری که بتونم ازش پولی به دست بیارم…هر کاری.”
آمار روشن و درستی در مورد میزان تجاوز جنسی به مردان وجود ندارد. شرم و خجالت و یا ترس قربانیان از شکایت علیه متجاوزین را می‌توان از مهم‌ترین دلایلی دانست که سبب می‌گردد آمار این جنایت‌ها در جایی ثبت و ضبط نگردد. اما گفته می‌شود که این گونه روابط در زندان‌ها کاملا عادیست. وُوسی علت چنین روابطی را این طور استدلال می‌کند : “تو زندون مردا، زنی وجود نداره، به همین خاطر مردا با هم رابطه‌ی جنسی برقرار می‌کنن.”
طبق گفته‌ی جوزف، همه‌ی تجاوزها ریشه در نیازهای جنسی افراد ندارد و گاه زندانیان به هدف قدرت‌نمایی به چنین کارهای اقدام می‌کنند. وُوسی نیز گفته‌ی او را تائید می‌کند و ادامه می‌دهد: “همین طوره، دلایل فرق می‌کنه. بعضیا فقط به این خاطر به یکی تجاوز می‌کنن که بقیه حساب کار دستشون بیاد. وقتی هم که کسی مورد تجاوز قرار می‌گیره خبرش خیلی زود تو همه‌ی بندها پخش می‌شه و همین باعث می‌شه که از طرف افراد دیگه هم مورد تجاوز قرار بگیره. اما می‌دونین، هیچ چی خطرناک‌تر از باندها نیست. اونا از راه‌های مختلف مث تهدید به قتل یا استفاده از داروی خواب‌آور طرف رو شکار می‌کنن و بعد به طور دسته جمعی بهش تجاوز می‌کنن.”
با توجه به این که در آفریقای جنوبی از هر ۵ نفر یک نفر به ایدز مبتلاست می‌توان این گونه نتیجه گرفت که ویروس اچ آی وی در زندان‌ها به سهولت در حال گسترش است. سئوالی که پیش می‌آید این است که آیا این مساله برای زندانیان اهمیتی دارد؟ وُوسی بلافاصله پاسخ می‌دهد: “فکر می‌کنید برای کسی که این کار رو می‌کنه مهمه که طرفش ایدز داره یا نه؟ وقتی خارج از زندون از کاندوم استفاده نمی‌کنند انتظار دارید توی زندون از کاندوم استفاده کنن! برای خیلی‌ها داشتن یا نداشتن ایدز اصلا فرقی نداره.”
در جواب این سئوال که با توجه به فرهنگ حاکم در داخل زندان، چه کسانی می‌توانند سالم از زندان خارج شوند؟ وُوسی می‌گوید: “معمولا مردای قوی و تنومند به خاطر قدرت بدنی‌شون دچار مشکل نمی‌شن و به همین دلیل بعضی از زندونی‌ها که از نظر فیزیکی چندان قوی نیستن ترجیح می‌دن با یکی از مردهای قوی هیکل رابطه داشته باشن. کسی که ضعیفه در قبال در اختیار گذاشتن بدنش به فرد قوی‌تر تحت حمایت و حفاظت او قرار می‌گیره و همین باعث می‌شه خطرتجاوز از طرف زندونی‌های دیگه به خصوص اعضای باندها خیلی کم بشه.”
جوزف با تأیید گفته‌های وُوسی ادامه می‌دهد: “زندون برای جوونا خیلی خطرناکه، به خصوص اگه جثه‌شون کوچیک باشه. اونا برای متجاوزینی که سال‌هاست تو زندون به سر می‌برن شکارهای قابل توجه‌ای هستن.” از جوزف می‌پرسم چه فرقی بین زندان‌های کشور کنگو با زندان‌های آفریقای جنوبی وجود دارد؟ می‌گوید: “اگه قضیه‌ی تجاوز در کار نبود زندونای آفریقای جنوبی در مقایسه با زندونای کنگو مثل هتل‌های چند ستاره می‌مونن!”
و ادامه می‌دهد: “البته همه‌ی رابطه‌های جنسی تو زندون به خاطر قدرت‌نمایی یا حمایت نیست ها، خیلی از این روابط به خاطر نیاز زندونیاس. خب وقتی دو نفر به خاطر نیازشون با هم وارد معامله می‌شن که این دیگه اسمش تجاوز نیست. تو کنگو که من یه سال حبس بودم، غذایی از طرف زندانبانان به زندونی‌ها داده نمی‌شد! خونواده‌ی هر زندونی برای فرد داخل زندون غذا می‌آورد، آن هم روزی یک بار. از تخت هم برای خوابیدن خبری نبود. لحاف و تشک زندونی‌ها هم از طرف خونواده‌ها تهیه می‌شد. افراد بدون خونواده می‌بایست نیازهاشونو همون جا توی زندان حل می‌کردند. مثلا در قبال گرفتن غذا یا پتو از یه زندونی دیگه بهش اجازه می‌دادن تا باهاش رابطه‌ی جنسی داشته باشه. کاری که تو زندونای آفریقای جنوبی هم صورت می‌گیره، اما نه به خاطر غذا، بلکه برای سیگار یا نیازهای دیگه‌ی داخل زندون.”
در تلویزیون برنامه‌ای در باره‌ی قاچاق غیر قانونی شامپانزه‌ها از کشور کنگو در حال پخش است. مرد انگلیسی مصاحبه‌کننده از یکی از مسئولان آن کشور در مورد قاچاق شامپانزه‌ها سوال می‌کند. مرد کنگویی توضیح می‌دهد که در قبال قاچاق این حیوان، فرد قاچاقچی به سه ماه زندان محکوم می‌شود. مرد مصاحبه‌کننده با کمال تعجب می‌پرسد: “فقط سه ماه؟” مسئول کنگویی با لبخند معناداری پاسخ می‌دهد: “سه ماه زندان در آفریقا به اندازه‌ی کافی طولانی نیست؟”
توضیح شهرزاد نیوز: زارا مجیدپور مقیم آفریقای جنوبی است.