گفتگو با محبوبه کرمی : کمپین برای من یک دنیا آرزو است

تغییر برای برابری :

مریم مالک، راحله حسینی

به خانه محبوبه کرمی، آمده ایم تا یکی از کارگاه های آموزشی کمپین را برگزار کنیم. دوستان مان در پی گیری داوطلبان اهداف کمپین برای داوطلبان جدید بیان می کنند و به سوالات آنان پاسخ می دهند، اعضای گروه آموزش هم کم کم از راه می رسند و کارگاه آموزشی برگزارمی شود.در این بین محبوبه کرمی با توجه به تمام مشغله ها و خستگی های ناشی از یک روز پرکار، دعوت ما را برای مصاحبه می پذیرد:

محبوبه کرمی دانشجوی رشته مدیریت برنامه ریزی آموزشی است.او تنها دختر خانواده است و سه برادر بزرگتر از خودش دارد. با شروع دوران اصلاحات و روی کارآمدن اصلاح طلبان در سال ۱۳۷۶ بصورت جدی به فعالیت پرداخته وپس از ناکام ماندن بسیاری از آرمانهای اصلاح طلبان ودر جستجوی راهی نو برای تحقق اهدافش به کمپین یک میلیون امضاء پیوسته و از اولین امضا کنندگان کمپین بوده است.

محبوبه کرمی روز ۲۴ خرداد هنگام بازگشت به منزل در اتوبوس مورد ضرب وشتم شدید ماموران قرار گرفت و به زندان انتقال یافت . درآن روز حدود ۹۰ زن را بازداشت کردند که بسیاری از آنان چون محبوبه بی اطلاع از تجمعی که آن روز در پارک ملت برگزار شده بود، مورد ضرب و شتم شدید و بازداشت قرار گرفتند.محبوبه از ۲۴ خرداد در بند ۲۰۹ اوین بازداشت بود و از چهارشنبه ۵ تیر به بند عمومی نسوان زندان اوین انتقال یافته است.

ــ چطورشد با کمپین یک میلیون امضا آشنا شدی؟

توسط فریبا داوودی مهاجر با کمپین آشنا شدم ودرگردهمائی پنجم شهریور۱۳۸۵ که قراربود در موسسه رعد برگزار شود شرکت کردم ولی اجازه ورود به داخل موسسه به کسی ندادند وما همان جلوی موسسه کارمان را آغاز کردیم.

اولین کسی راکه دیدم سوسن طهماسبی بود و به کارگاه معرفی شدم، البته قبل از این امضاء جمع می کردم. تقریباً در امضاء گرفتن مهارت دارم و وقتی بیاینه را برای مردم توضیح می دهم از هر ۱۰ نفر ۸ نفر امضاء می کنند. تا اسفند ماه فقط امضاء می گرفتم، بعدا درکمیته کارگاه ها و داوطلبان هم فعال شدم. یعنی با داوطلبان ارتباط برقرار می کنیم و برایشان کارگاه آموزشی می گذاریم.

ــ اولین امضا را از چه کسی گرفتید؟ عکس العمل خانواده چطور بود؟

اولین امضاء را از مادرم گرفتم. مادرم شدیداً مخالف قوانین تبعیض آمیز هستند و معتقدند که یک دختر باید اینقدر قوی باشد تا بتواند به تنهایی خودش را اداره کند، پشت سر هر فرزند موفق همیشه یک مادر موفق است. بطور کلی خانواده ام مخالف قوانین تبعیض آمیز هستند و در خانواده ما همیشه برابری کامل وجود داشته و مخصوصاً برادرانم همیشه برای ادامه تحصیل تشویقم می کنند. مادرم هم همیشه مرا تشویق به شرکت در فعالیت های اجتماعی می کند اما به علت بیماری پدرم و مراقبت از ایشان خودش نمی تواند در کمپین فعالیت کنند ولی همیشه حمایت می کند.

در این هنگام مادر محبوبه هم به جمع ما وارد می شود و با روی گشاده سخن می گوید:

ــ هیچ کس بی هدف قدم بر نمی دارد، برایم همیشه نارسایی های اجتماعی ناراحت کننده بود و معتقدم که همه باید دست به دست هم دهیم تا حرکتی صورت پذیرد. محبوبه همیشه برای رسیدن به هدفش تلاش می کنه و از هیچ کوششی دریغ ندارد . در پاسخ به نگرانی های من می گوید فعالان حقوق زن همه پشت سر ما هستند و از ما دفاع می کنند. هیچ کاری بدون هزینه و تلاش امکان پذیر نیست. باید اهداف و نیت درست باشد و کمپین آرمانی بزرگ و هدفی بزرگ است.

از محبوبه می پرسیم: ــ چه طور می شود از نگرانی خانواده ها کم کرد؟

* هر کسی که در کمپین فعالیت می کند اول باید خانواده خودش را توجیه کند، حتی شده یکسال وقت بگذارد و آنها را توجیه کند. بوده اند پدرانی که ابتدا موافق این قضیه نبوده اند اما بعداً وقتی فرزندانشان بازداشت شدند چقدر سعی و تلاش داشتند تا آنها را آزاد کنند چون به کار فرزندانشان ایمان داشتند و از فرزندان خود حمایت می کنند..

ــ بیشتر از چه طیف هایی امضاء می گیری؟

همه تیپ آدم هستند از تحصیلکرده، بی سواد، پیر و جوان. اکثراً همه از این قضیه استقبال می کنند. افراد بیسواد که امضا کردن بلد نیستند گاهی یک خط می کشند و یا یک ضربدر می گذارند. البته کسانی که دچار فقر فرهنگی هستند خیلی بد برخورد می کنند و ما را متهم می کنند که شما می خواهید چند شوهری را رواج بدید و به ما انگ می زنند. یک دفعه یک خانم که در یکی از مراکز دولتی کار می کرد به من گفت که شما گروهک هستید واقدام علیه امنیت نظام می کنید. اما مردمی که این صحبت ها را شنیدند از من حمایت کردند و گفتند امضا جمع کردن جرم نیست اینکه کسانی دارند برای حقوق برابر زنان تلاش می کنند چیز عجیبی نیست. البته بعضی مواقع هم سعی می کنم که دلایل مختلف هم بیاورم ولی اگر ببینم نمی شود دیگر صحبت نمی کنم، درهمان روز نزدیک ۷۰ امضا جمع کردم. هفته ای دو روز کامل ۱۰ صبح تا ۴بعد از ظهر وقت می گذارم. بیشتردر مترو و اتوبوس و غالبا ً تنها امضا جمع می کنم ، هیچ وقت به در خانه ها نرفتم و تا حالا مشکلی برایم پیش نیامده است.

ــ بهترین و بدترین خاطره ازامضا گرفتن را به یاد داری؟

* خاطره شیرین زیاد دارم. خوب به خاطر دارم یکی از بچه های فعلی کمپین می گفت: بعد از فوت پدرم وقتی متوجه شدم که نصف برادرم ارث می برم خیلی ناراحت شدم نه به خاطر بعد مادی مسئله، بلکه احساس حقارت می کردم از اینکه نصف یک مرد به حساب می یایم. به برادرهایم گفتم یا به من ومادرمان هم باید ارث برابر بدهید یا اصلاً من سهم خودم راهم نمی خواهم اما آنها قبول نکردند و حالا برای برابری خواهی مثل ما تلاش می کند.

ــ قبل از فعالیت در کمپین چقدر قوانین را می شناختی؟

* همیشه مخالف نابرابری های موجود در قانون بودم. چون از کودکی در خانواده آموخته بودم که بین پسر و دختر هیچ فرقی وجود ندارد. البته قبل از ورود به کمپین از خیلی از قوانین اطلاع نداشتم اما بعدها در جمع دوستان و در صحبت با زنانی که مشکلات حقوقی داشتند، خیلی از این موارد قانونی برایم روشن شد.

ــ اولین جایی که تبعیض رو احساس کردید؟

* در مدرسه از دوستانم می شنیدم که مثلاً پول تو جیبی پسرها بیشتر از دخترهاست یا اینکه خانواده یکی از دوستانم به او اجازه ادامه تحصیل ندادند و او را به زور به خانه شوهر فرستادند ولی همانطور که گفتم خوشبختانه من در خانواده هیچ تبعیضی ندیدم.

ــ چه چشم اندازی برای کمپین یک میلیون امضا می بینی؟

* به نظر من چشم انداز کمپین سیار درخشان است. من فکر می کنم مهمتر از تعداد امضاهایی که جمع می شود، آگاهی و بیداری زنان جامعه است، که کمپین به دنبال تحقق آن است. همین که یک تعداد از خانواده ها و انسانها با این قوانین آشنا می شوند کلی ارزش دارد. اینکه در کمپین زنانی با تجربه های گرانبها هستند و از تجربه های خود در اختیار جوانترها قرار می دهند.

ــ محبوبه بعد ازکمپین چکار می کند؟

* به فعالیت در جنبش زنان ادامه خواهم داد البته شاید مسیر حرکتم تغییر کند اما همچنان در عرصه های اجتماعی حضور خواهم داشت.از وقتی که با کمپین آشنا شدم احساس می کنم که گمشده ام را که سالها دنبالش می گشتم پیدا کردم. کمپین برای من یک دنیا آرزو است. همیشه فکر می کردم چطور می تونم همفکرهایم را پیدا کنم و با هم در راه رسیدن به اهدافمان تلاش کنیم.