تنها قانون می‌ماند – آسیه امینی
روزنا
خانم فاطمه آلیا روز چهارشنبه از تریبون خانه ملت با ایراد سخنان توهین‌آمیز به زنان شهروندی که برای سخن گفتن با نمایندگان، دیدار ایشان در خانه ملت را بهترین راه و شیوه تعامل دیده بودند، رفتارشان (که گفت‌وگو با نمایندگان از جمله آن بود) را لجن‌پراکنی دانست. خانم فاطمه آلیا که با رای عده‌ای از همین شهروندان به خانه ملت راه یافته است گویا فراموش کرده که توهین به شهروندان، توهین به نمایندگان ایشان در خانه ملت نیز هست و نیک‌تر آنکه ایشان از همان مسند از مردم به خاطر این توهین پوزش بخواهد. نکته دیگری که در سخنان ایشان نهفته بود، پرخاش کردن نسبت به این بود که چرا اراده مجلس، تحت‌تاثیر حرف‌های مشتی لائیک قرار گرفته است. اولا باید از ایشان پرسید که دین و ایدئولوژی بیش از ۵۰ زن حاضر در مجلس را ایشان چگونه تشخیص دادند؟ و ذکر کنند که منظورشان از زنان لائیک کدام‌یک از زنان حاضر در مجلس در روز یکشنبه گذشته بوده است؟ آیا معیار دین‌شناسی افراد تشخیص ایشان از دین‌داری است؟
این پرسش ارزیابی میزان باور یا بی‌باوری افراد جامعه نسبت به دین نیست، بلکه پرسش از یک نماینده است که آیا نمی‌داند که وضع قانون در یک کشور، ناظر به همه افراد کشور است. وقتی یک زن ایرانی قصد طلاق دارد، کسی از ایشان نمی‌پرسد شما دیندار هستید یا بی‌دین؟ و چقدر؟ بلکه آنچه در شناسنامه فرد نوشته شده با قانون منطبق می‌شود. بنابراین به نماینده مجلس ربطی ندارد که کسی که با او گفت‌وگو می‌کند یا حتی کسی که به او اعتراض می‌کند، از چه دین و ایمان و آیینی برخوردار است. او تحت این قانون قرار دارد و همین برای داشتن یک گفت‌وگوی سالم کافی است. جدا از این مساله کلی، در بین شهروندان زنی که روز یکشنبه به مجلس رفته بودند، عده‌ای جزو هیات‌های مذهبی بودند آیا خانم آلیا که احتمالا این روزها خود را میهمان ماه رمضان می‌داند، تریبون مجلس را برای ایراد الفاظ توهین‌آمیز به شهروندان به خدمت می‌گیرد؟ این روزها رسانه‌ها از جمله تلویزیون عزم خود را در حمایت از لایحه‌ای که بنیان خانواده را تهدید می‌کند، جزم کرده‌اند. زنانی که نگران تصویب چنین لایحه‌ای بودند، در واپسین لحظه‌ها گمان بردند کسانی که با رای مردم راهی خانه ملت شده‌اند، برای شنیدن سخن ایشان مستحق‌تر از دیگرانند. کسی از این زنان گمان نمی‌برد که برخورد انسانی و مدنی ایشان با ناسزا و تهمت آن هم از تریبون مجلس پاسخ داده شود.
گیریم که شما با نظر این زنان مخالف بودید و حتی تک‌تک‌شان را از نظر دینی و ارزشی ارزیابی کرده و میزان ایمانشان، از حد توقع شما کمتر بود، آیا اینها همه ربطی به اقدام شما مبنی بر کمر بستن به تصویب لایحه دارد؟ چرا محتوای اعتراض ایشان را نمی‌شنوید؟ چرا سخنشان را ارزیابی نمی‌کنید؟ اگر مصاحبه کردن با رسانه غیرایرانی را گفت‌وگو با بیگانه تشخیص می‌دهید، چرا از صدا و سیمای جمهوری اسلامی که خود را رسانه ملی می‌نامد، نمی‌خواهید تا در این رسانه را به‌روی همه بگشاید و با همین زنانی که آنها را با ناسزا خطاب قرار می‌دهید مناظره کنید؟ چرا در بخش مصاحبه‌های ویژه شبکه دو همه موافقان لایحه دعوت می‌شوند تا هرچه یکی می‌گوید، دیگری با سر و زبان تایید و تصدیق کند؟ چرا در کنار خانم طبیب‌زاده، از منتقدان دعوت نمی‌کنید تا نقدهای خود را از طریق رسانه ملی مطرح کنند؟
آیا سخن ما نابجاست؟ یا دین و ایمان‌مان برای شنیده شدن سخن‌مان کم است؟ آیا حرف‌مان بیجا است، یا چون فلان روزنامه غیرایرانی آن را نوشته است، نباید شنیده شود؟ صدای ما از همین کشور و از تک‌روزنه‌هایی که در رسانه‌های واقعی و مجازی منتشر می‌کنیم نیز قابل شنیدن است، نه؟ پس بخواهید که تریبون‌های رسمی در اختیارمان قرار دهند. بخواهید که رخشان بنی‌اعتماد به عنوان هنرمندی که با محروم‌ترین زنان جامعه در فیلم‌هایش عجین شده، با زبان تصویر با شما سخن بگوید. یا اصلا نه، بگویید چگونه باید با شما سخن گفت اما هدف توهین و افترا قرار نگرفت؟ نمایندگان مجلس از نظر دور ندارند که زمان از یاد همه خواهد برد که چه کسی در این روزها چه سخنی را در کدام رسانه بیان کرده است. قانون فردا خودی و ناخودی نمی‌شناسد.
کسی در نسل آینده نمی‌پرسد که چرا جنجال شد و چرا فلان رسانه مطلبی نوشت و آن یکی ننوشت و چرا فلان فعال اجتماعی و سیاسی سخنش شنیده شد یا نشد. آنچه از این روزها و از عمر در حال گذر مجلس هشتم می‌ماند نه این حرف‌ها و سخنان، بلکه فقط و فقط قانونی است که به میراث می‌ماند. قانون، پرونده عمل شما در این ۴ سال است. تنها این میراث است که می‌ماند و بارها و بارها دیده و شنیده و خوانده خواهد شد. بنابراین گوش خود را به حرف‌ها بجا و نابجا نبندید و حق را دریابید.
انتهای خبر // روزنا – وب سایت اطلاع رسانی اعتماد ملی//www.roozna.com