عینک بخشی از هویت من!

– کنار خیابان ایستاده ام ، هر ماشینی از کنارم رد می شود ، به گونه ای توجه خود را به حضورم اعلام می کند. از روزی که به جای عینک لنز گذاشته ام انگار آدم ها جور دیگری نگاه ام می کنند. حتی دیگر متلک های خیابانی هم که می شنوم تغییر کرده! ولی من نه رفتارم عوض شده نه لباس هایم فقط عینک نزده ام!

– از بس شنیده ام خانم دکتر … بچه درس خوان… خر خوان … خودم هم باورم شده باید یکی از اینها باشم حالا اگر بخواهم چیز دیگری باشم باید همه این تصاویر را از ذهن ام پاک کنم ولی قبل اش باید عینک ام را بر دارم.تا دیگر کسی نگوید خانم دکتر !

این جملات را خیلی شنیده ام :” عینک که می زنی دیگر نمی توانی چشم هایت را آرایش کنی !چشم و ابروی به این قشنگی از پشت عینک معلوم نیست . خیلی راحت با یک عمل جراحی عینک از صورتت حذف می شود.

قیافه ات شبیه آدم های خنگ شده با این عینک ! اینجوری جذاب نیستی

!مرد ها از زن عینکی خوششان نمی آید .”

– اما وقتی خواسته ام خود را بشناسم . وقتی جلوی آیینه ایستادم تا ببینم کیستم؟ اول ا زهمه چشم ام به عینک افتاده با این شیء شیشه ای به دنیا نگاه کرده ام . بعضی از اوقات به آنچه دیده ام شک کردم . ترسیدم مبادا آنچه دیگران با چشم هایشان می بینند با آنچه من می بینم فرق داشته باشد؟.حالا بعد از این همه سال که عینک روی صورتم جا خوش کرده، تصاویری که از پشت این شیشه ها دیده ام را باور کرده ام نمی توانم به چهره دیگری ،رفتار دیگری ، تعاملات دیگری عادت کنم . عینک در همه اجزاء زندگی ام تا ثیر گذاشته .

برخی از اشیاء به جزء ماهیت ابزاری از معنا و مفهوم خاصی نیز بر خوردارند.شیئ مثل خودکار برای

روشنفکران تنها یک شیء برای نوشتن نیست و معنای استیلای تفکر آنها در برخی از حوزه هار ا نشان می دهد. عینک نیز یکی از اشیا یی است که علاوه بر نقش ابزاری نقش ابرازی نیز دارد . این شیء به شکل خودآگاه یاناخود آگاه درمنش اجتماعی، نوع بر خورد با افراد ،کنش ها و واکنش ها ی اجتماعی اثر می گذارد.

برخی از تجربیات اجتماعی نشان می دهد؛ حتی پیش داوری افراد در بر خورد با مصرف کنندگان یک نوع کالاخاص تعریف شده و از پیش معلوم هستند.استفاده ازموبایل در دوره ای بین ایرانیان معنا ی خاصی به همراه داشت.یا استفاده ا ز مارک خاصی برا ی پوشاک اعتبار اجتماعی ویژه ا ی به همراه داشته. عینک نیزبرای تمام انسان ها بعنوان یک شی ء معنا دار از پیام اجتماعی خاصی بر خوردار است.این پیام که گاه به شکل یک نشانه در آمده است لزوماً متعلق به زنان نیست اما دریافتی که

از این نشانه می شود در مورد زنان به نوع خاصی از رفتارها منجر می شود .

تنها درزمان استفاده از یک شیء می توان به پیامد های ناشی از مصرف آن پی برد. استفاده از عینک د رذهن عامه مردم معنای تک بعدی بودن ،اهل مطالعه بودن ،دست و پا چلفتی بودن، نشانه ای از کم هوشی اجتماعی ،منزوی بودن،متفکر بودن ،باهوش بودن و…را داراست. در کنار این مفاهیم نوع تعاملات اجتماعی در مواجه با عینکی هامتفاوت است.غالباً این افراد ساده لوح یا اخلاق گرا به نظر می رسند .و مردم د رمواجه باآنهاکمتر نگران آسیب دیدن هستند. نمی دانم تا چه حد می توان به تجربیات روزمره در تحلیل اثر گذاری یک شیءبر زندگی اجتماعی

استناد کرد.ولی حضور یک شیء مثل عینک در زندگی یک زن درتمام اجزاءزندگی او اثر گذار است. احترامی که به واسطه وجود یک شیء در روابط اجتماعی نصیب زن می شودویا حتی واکنشی که به علت استفاده از این شیءدر دیگرافراد جامعه بر می انگیزد. نکات قابل توجهی است. که در نشانه شناسی اشیاء کاربرد دارد.

استفاده از عینک در زنان غالباً همراه با دو سو گیری اجتماعی است .زنان عینکی یا زشت و کودن تصور می شوند یا اهل مطالعه و عاری از دلفریبی زنانه! در نهایت تعاملات اجتماعی چنین نشان می دهد که وجود عینک در وجود زن موثر است و نمی توان این شیء را در روابط اجتماعی نادیده انگاشت.

ذهن و خود باوری در ارتباط با تعاملات اجتماعی شکل می گیرد. یک شیء در خود باوری فرد و تصویر از خویشتن نیز موثر است.استفاده از لنز در زنانی که از ضعف بینایی برخوردار اند بیشتر است .حتی جراحی های نوین برای ترمیم بینایی برای زنان خوشایند تر به نظر می رسد.

غالباً هر گونه نقص جسمانی حتی اندکی ضعف در بینایی برای زنان نکته ای منفی تلقی می شود. پنهان کردن اینگونه نقص ها برای مقبولیت اجتماعی بیشتر و حتی شانس همسر یابی در ایران بسیار مرسوم است .

نکات ای که به آن اشاره شد تنها در جهت انعکاس یک تجربه شخصی است. بسیاری از اوقات با حیرت اطرافیانم در باره خود مواجه شده ام .زیرا ظاهر من چیز دیگری را در ذهن آنها ایجاد می کند که من نیستم و وجود عینک در آن بی تاثیر نبوده است .