نیویورک‌تایمز: زنان رمان‌نویس ایران، ۱۳ برابر شده‌اند
روزنامه «نیویورک‌تایمز» در گزارشی، آثار زنان رمان‌نویس را در ایران مورد توجه قرار داده است.
به گزارش سرویس بین‌الملل «بازتاب»، در گزارشی این روزنامه آمده است: طی یک هفته گذشته، فهرست پرفروش‌ترین داستان‌ها در ایران متعلق به نویسندگان زن بوده که رشد بی سابقه‌ای داشته است، به گونه‌ای که تعداد زنانی که در رمان‌هایشان، چاپ و منتشر شده است، به ۳۷۰ نفر می‌رسد؛ این حرف را حسن میرعابدینی، دانشجوی ادبیات فارسی که به تازگی مطالب وی در مجله زنان به چاپ رسیده، گفته است.
بر پایه آمارها، این میزان ۱۳ برابر دهه قبل بوده است و می‌توان گفت که امروزه آثار زنان به تعداد کتاب‌های انتشاریافته مردان رسیده است.
به گفته برخی منتقدان، تنها یک تفاوت وجود دارد و آن این‌که آثار زنان، بیشتر و بهتر از مردان به فروش رفته که دلیل این امر، زبان ساده و استفاده از داستان‌ها و ماجراهای شخصی و جذاب است. همچنین در حالی که میانگین چاپ رمان‌های ایرانی به پنج هزار نسخه می‌رسد، چاپ برخی آثار زنان ایرانی به بیش از صد هزار نسخه رسیده است.
به گفته مجید اسلامی، نویسنده و منتقد ادبی مجله هنری «هفت»، زنان نه تنها به پیشتازان عرصه ادبیات فارسی تبدیل شده‌اند، بلکه دید جامعه را نیز نسبت به خودشان به عنوان یک نویسنده تغییر داده‌اند. زمانی چند مورد نادر از زنان نویسنده در جامعه مطرح بودند، اما در حال حاضر، داستان‌نویس بودن ارزش به شمار می‌رود و این زنان از دید خوانندگان خود یک ستاره به حساب می‌‌آیند.
از حدود دهه‌های ۱۹۷۰ تعداد زنانی که از مدارک دانشگاهی برخوردار شدند و در زندگی خود استقلال مالی پیدا کردند و در بیرون از خانه به کار مشغول شدند، رو به افزایش رفته است.
نویسنده «نیویورک‌تایمز» گفته است، کتاب‌هایی که فروش بیشتری داشته‌اند، دارای مضامین عشقی بوده‌اند.
اگرچه پیشگامان زن داستان‌نویس قرن بیستم در ایران، از دسته افراد تحصیل‌کرده و از خانواده‌‌های نخبه و برگزیده بوده‌اند، بسیاری دیگر از رمان‌نویس‌ها نیز در یک بستر خانوادگی و سنتی موفق عمل کرده‌اند. این دسته اساسا خانه‌دار بوده و کار نویسندگی را طی کارهای روزمره منزل انجام می‌داده‌اند. برای مثال «فریبا وافی» ۴۳ ساله با رمانی به نام «پرونده من» توانست در سال ۲۰۰۲ از سه جایزه کشوری برخوردار شود، در حالی که وی هرگز تحصیلات دانشگاهی نداشت.
همچنین چند تن از زنان نویسنده، مطلقه‌هایی هستند که پس از جدایی از زندگی مشترک خود و با هدف به دست آوردن استقلال مالی در کار نویسندگی موفق بوده‌اند.