کمبودهای بهداشتی، دشواریهای اشتغال و افزایش ازدواج با اتباع افغانی درخراسان جنوبی
همجواری با افغانستان و بروز پدیده ناشی از حضور مهاجران افغانی سبب شده است شمار زنان ایرانی ازدواج کرده با مردان افغان در استان خراسان جنوبی افزایش یافته و از سویی دیگر این استان به دلیل اختلاف طبقاتی، فقر، کمبود و گرانی مسکن و … شاهد مشکلات فزاینده برای زنان سرپرست خانوار و یا خودسرپرست باشد.
به گزارش خبرنگار «زنان» خبر گزاری دانشجویان ایران برنامه پنج ساله طرح جامع مشارکت امور زنان استان خراسان جنوبی پیش‌بینی کرده است با توجه به این که زنان در خراسان جنوبی ۵۰ درصد جمعیت کل استان را تشکیل می‌دهند، مشارکت این گروه در توسعه، موجب پیشرفت استان شود؛ زیرا ارتقای سطح آموزش و فرهنگ در هر جامعه‌ای موجب رشد و تعالی سایر ابعاد توسعه نیز می‌شود و از سوی دیگر زن محور خانواده و خانواده، محور اجتماع است، بنابراین قطعا رشد فرهنگی و علمی زنان تأثیر بسزایی در سایر اعضای خانواده و در نهایت رشد و تعالی جامعه خواهد داشت.
بر اساس این برنامه به نظر می‌رسد با توجه به ظرفیت‌های بالای زنان از نظر فرهنگی و آموزشی و حضور آنها در کرسی‌های علمی، دانشگاهی و برخورداری از مدارک بالای علمی، وجود تنگناها و چالشهایی از قبیل عدم توزیع فرصتهای عادلانه بین زنان و مردان، کم‌توجهی به توانایی‌های دختران و انگیزه‌های آنها در سیاستگذاری‌های آموزشی و کمبود فضای فرهنگی، توجه به فرهنگ سنتی مردم بخصوص در جوامع روستایی، فراهم کردن زمینه مناسب برای آموزش و مشارکت زنان و مطالعه و بررسی پیرامون شیوه‌های افزایش آگاهی عمومی زنان کشور بسیار ضروری است.
در این راستا برنامه‌های اجرایی از قبیل تشکیل بانک جامع اطلاعاتی زنان استان، گسترش مراکز فرهنگی ــ آموزشی با هزینه‌های متناسب با درآمد زنان، بسترسازی جهت فعالیت بیشتر زنان در زمینه تحقیق، تالیف، نشر کتاب، ایجاد سالنهای ورزشی سرپوشیده متعدد و پارکهای تفریحی مخصوص بانوان و توجه به اوقات فراغت آنها، توسعه و کمک به افزایش انتشارات ویژه بانوان، می‌تواند بسیار مؤثر باشد.
به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران، وضعیت اجتماعی استان خراسان جنوبی همچنین نشان می‌دهد زنان این استان در مشاغل مختلف از جمله هیأتهای علمی دانشگاه، آموزش و پرورش، ارگانهای دولتی و غیردولتی حضور داشته و توانایی‌های بالقوه در زنان این منطقه برای قبول مسؤولیتهای اجتماعی و سیاسی وجود دارد.
در مقابل، چالشهایی مانند افزایش و رشد خشونت خانگی و مردسالاری، رشد هشداردهنده طلاق و بالا بودن نسبی آمار زنان بلاتکلیف، معضلات ناشی از دانشگاهی بودن مرکز استان، افزایش سن ازدواج دختران، بالا بودن آمار زنان سرپرست خانواده، مهاجرت مردان روستایی به شهر، بحران هویت در بین برخی دختران و … چالشهایی را برای زنان استان ایجاد کرده است.
بر همین اساس برنامه جامع مشارکت امور زنان استان خراسان برای رسیدن به وضعیت مطلوب برنامه‌های اجرایی از قبیل بهره‌گیری از رسانه‌های همگانی در جهت آموزش عمومی نسبت به اهمیت نقش زنان در جامعه، ارج نهادن به نقشهای چندگانه زنان، وضع قوانین حمایت از زنان خانه‌دار در قالب بیمه و حمایت از زنان شاغل در راستای ایفای تعدد نقشهای خود، ایجاد و تقویت مراکز مشاوره حقوقی، انجام نشستهای تخصصی و قضایی با مشارکت حوزه و دانشگاه در جهت اصلاح برخی از قوانین مربوط به زنان بویژه قوانین مدنی، ارائه آموزشها و توسعه خدمات انتظامی ویژه بانوان در جهت امنیت اجتماعی را پیشنهاد می‌کند.
بخشی از این برنامه با اشاره به وضعیت بهداشت و سلامت زنان استان، یکی از شاخصهای مهم توسعه را داشتن زندگی سالم جسمی، روانی و اجتماعی و تأمین شادابی و سلامت زنان را در واقع تأمین سلامت خانواده و اجتماع می‌داند و در این زمینه به وجود چالشها و تنگناهایی مانند پایین بودن امید به زندگی زنان استان نسبت به میانگین کشوری، جمعیت فاقد آب سالم در استان، جمعیت فاقد دسترسی به امکانات بهداشتی بویژه در مناطق دورافتاده استان، میزان بالای باروری و عدم توجه به بحث تنظیم خانواده در روستاها و مناطق دورافتاده استان، وجود بیماریهای خاص اعم از بیماریهای زنان و برخی از ناراحتیهای روحی مانند استرس و افسردگی، کمبود نشاط عمومی زنان به عنوان عامل مهم تعیین کننده سلامت و بهداشت روانی، هزینه‌های گزاف دندانپزشکی که موجب افت سلامتی زنان به ویژه اقشار کم درآمد می‌شود، اشاره کرده و راهکارهایی نیز در این زمینه ارائه می‌کند.
به گزارش ایسنا پیشنهادات این برنامه در این راستا ، آموزش پیشگیری از بیماریهای زنان، آموزش مهارتهای زندگی و شیوه حل مسأله، توسعه مراکز غیردولتی، خدمات مشاوره‌ای و کلینیک ویژه بیماریهای خاص، اصلاح ارتباطات اعضای خانواده از طریق آموزشهای عمومی، آموزش مردان در جهت تغییر رفتارهای اجتماعی و خانوادگی و تطبیق آنها با نقشهای چندگانه همسرانشان بویژه همسران شاغل است.
همچنین رفاه عمومی، داشتن زندگی آبرومندانه و کارکردن براساس تخصص و مهارت فرد که از حقوق اولیه هر انسانی است جزء ضروریات مورد تاکید این برنامه است.