فرهنگ و هنر

کانون زنان ایرانی -نیما قاسمی : شکوفه کاوانی، نقاشی ا‌ست که این روزها در استرالیا، کشور محل اقامت او، در آلمان، در گینه‌ی نو و در ایران نامش درخشیده‌است. او می گوید:من یک زن هستم و در این مورد هیچ حق انتخاب نداشته ام ولی به شدت به زن بودن خودم افتخار می کنم و از آن لذت میبرم ولی همواره در ایران به خاطر این موضوع تحت ستم بوده ام و با من طوری رفتار شده است که انگار شعور زندگی کردن ندارم …من هم همان چیزی را در خارج از کشور تجربه کرده‌ام که دکتر مهرداد درویش پور – نویسنده و محقق ایرانی مقیم سوید – از آن بعنوان “دختران مهاجر؛ قربانی ستم چهار گانه” نام می‌برد و آنقدر تلخ است که باعث می‌شود که ما دختران شرقی طالب حقوق انسانی خویش در اینجا هم از مردان هموطن خویش بگریزیم.

کانون زنان ایرانی _ نخستین دوره “جایزه شعر زنان ایران” (خورشید) دی ماه امسال به پاس بیش از دو دهه

کانون زنان ایرانی :آفتابِ داغ بعدازظهر خرداد ماه از لابه لای برگها راهی پیدا کرده و خود را به دستۀ طلایی رنگ عصای پیرزن رسانده بود . انعکاس نور، همۀ رهگذران را متوجه این عصای زیبا می کرد. زن، خسته از راه روی نیمکت نشسته بود و با اسپری به ریۀ بیمارش کمک می کرد تا نفسی بگیرد. پس از چند لحظه سر خود را به نیمکت تکیه داد و زمانی از خواب پرید که صدای همهمه ای، تمام جمعیت را متوجه گوشه ای از این میدان بزرگ کرده بود:
ما زنیم ،انسانیم ، شهروند این ….

این شعر زاییده حسی تلخ و ناگفتنی است که بعد از اعلام خبر سنگسار همسفر مکرمه در قزوین سروده شد. تقدیم به همه زنان و دخترکان این خاک که برای برابری حقوق زنان هنوز ایستاده اند.