قانون توان مقابله با کودک آزاری را ندارد

آزار کودکان در محیط داخل و خارج از خانه همچنان به عنوان مقوله ای نامتجانس در کنار قوانین حمایت از اطفال که در قانون اساسی کشور به آن اشاره شده ، جامعه را می آزارد.

به گزارش خبرنگار اجتماعی خبرگزاری مهر، آزار دهنده مشاهده می شود و این امر به طور حتم می تواند نشات گرفته از عدم وجود قوانین جامع و کامل در این زمینه باشد قانونی که وجود دارد اما نقایص بسیار دارد و همچون بسیاری از قوانین هیچ دردی را دوا نمی کند.

امروزه کودک آزاری همچنان رو به افزایش است و از نظر اکثر کارشناسان گستردگی عواملی مانند نا آگاهی والدین از رفتار نادرست با فرزندان ، بیکاری ، اعتیاد و مشکلات خانوادگی به این روند صعودی دامن می زند .

به طور حتم کمتر پدر و مادری را می یابیم که کودک خود را حتی برای یکبار هم شده تنبیه نکرده باشد اما گاهی این تنبیه به قدری شدت پیدا می کند که می تواند منجر به فاجعه ای انسانی شود .

گزارش های هر روزه مربوط به کودک آزاری به مقوله ای تکراری تبدیل شده و این در حالی است که این روند با عدم حمایت های قانونی از سوی سازمانها و دستگاهای حقوقی و قضایی و بی توجه ای در تصویب قوانین از سوی قانون گذران شدت یافته است .

گرچه در برخی موراد از کودک آزاری قانون لازم را در اختیار داریم اما ناقص است و نمی تواند در جلوگیری از این معضل اجتماعی تاثیر گذار باشد.

به گزارش مهر ، مجموعه قوانین حمایت از کودکان و نوجوانان موسوم به لایحه کودک آزاری در سال ۸۱ توسط مجلس شورای اسلامی تصویب شد اما شورای نگهبان با استناد به اینکه حریم خصوصی افراد باید حفظ شود تغییراتی در آن اعمال کرد و به این ترتیب آنچه که در خانه به نام تادیب و تربیت فرزند صورت می گیرد خارج از این قانون است . در حالی که بررسی ها نشان می دهد اکثر کودک آزاری ها در محیط خانه و به صورت مخفی اتفاق می افتد.

هرچند با تصویب قانون مذکور ، کودک آزاری جرم عمومی تلقی می شود اما باید گفت که چنین امری تنها برخی موارد را شامل می شود و در سایر موارد همچنان جرم خصوصی تلقی می شود.

با وجود اینکه قانون گزار برای مقابله با افرادی که مبادرت به آزار کودکان می کنند مجازاتهایی همچون جزای نقدی و حبس را تعیین کرده اما باید گفت تاکنون این مجازاتها نیز نتوانسته مانع از حذف معضل اجتماعی کودک آزاری در کشور شود و این امر به طور حتم نشات گرفته از ضعف قوانین حمایتی از کودکان دارد.

طرح های بسیاری برای نجات کودکان ارائه شده که تاکنون به جایی نرسیده و کودک همچنان مورد حمله و آسیب بزرگترها قرار دارند.