و اسید سمیه را خاموش کرد

سمیه مهری، زنی که به همراه دخترش در اردیبهشت ماه سال ۹۰ توسط همسرش مورد اسیدپاشی قرار گرفته بود، در اثر عارضه ریوی ناشی از اسید امروز ۲۵ فروردین در یکی از بیمارستان‌های تهران در گذشت.

به گزارش «سحام»، اردیبهشت‌‌ماه ساعت ۳ نیمه شب اردیبهشت‌ماه سه سال پیش بود که سمیه با احساس سوختگی شدید از خواب پرید. فریادش بلند بود: «سوختم، سوختم» خودش هم نمی‌دانست چه بلایی سرش آمده فقط احساس می‌کرد که صورتش می‌سوزد. خودش را به سختی به حوض خانه ‌رساند. احساس کرد موها و پوست صورتش کنده می‌شوند. صدای فریادهای نازنین(دختر بزرگش) به او فهماند که رعنای سه ساله هم آسیب جدی دیده است. پس از آن بود که همسایه‌ها به کمکش شتافتند و خانواده‌اش را در جریان قرار دادند.

دراین حادثه سر رعنا به شدت آسیب می‌‍بیند و بینایی یکی از چشمانش را از دست داد. بدن این دختر که اکنون شش ساله است به شدت سوخته است. دست‌های نازنین هم کمی آسیب دید، آثار این سوختگی هر چند چندان عمیق نیست اما هنوز بر دست‌های این دختر ۹ ساله دیده می‌شود. شوهر معتاد سمیه هنگامی که او اعلام کرد قصد جدایی از او را دارد نیمه شب به قصد انتقام‌گیری این حمله اسیدی را انجام داد.

همسر و برادر‌شوهر سمیه که در ماجرای اسید پاشی با او هم‌دست بوده هر دو در زندان کرمان نگهداری می‌شوند. آن‌ها منکر دخالت در این حادثه هستند و دادگاه هم از سمیه می‌خواهد برای اثبات حرف‌هایش شاهد بیاورد.

سمیه در گفت‌وگویی با یکی از خبرنگاران معتقد بود «اسید اسلحه بی‌صدا شده است و اطمینان داشت درآینده زن‌های دیگری را هم نشانه می‌گیرد. چون دراین سال‌ها توجه جدی‌ به این مساله نشده. سرنوشت من و بچه‌ام تباه شد، یعنی سرنوشت همه قربانیان اسیدپاشی تباه می شود.»