به دلیل فردی بودن مسئله حجاب، فقها باید در تعیین حد و حدود حجاب در جامعه اظهارنظر کنند
حجاب یک مسئله فردی و شرعی است. بنابراین, تعیین حد و حدود آن باید با نظر و اجماع فقها باشد.
محبوبه عباسقلی، فعال حوزه زنان، درگفت و گو با خبرنگار ایلنا، با بیان این مطلب گفت: من معتقد به حق پوشش هستم, به نحوی که هرکس آزادانه لباس خود را انتخاب کند. این در حالی است که برخورد قهریه و نیز برخورد فرهنگی هر دو یک سیاست را دنبال می‌کند, به نحوی که با زبان نرمتر یا تندتر موضوعی را به مردم تحمیل می‌کند که ممکن است, انتخاب همه نباشد.
وی افزود: حق پوشش به این معنا است که مردم آزاد هستند که لباس خود را انتخاب کنند. در آن زمان در خصوص حق پوشش، مقرراتی داریم که به عرف جامعه لطمه نخورد.
عباسقلی گفت: برخوردهای فرهنگی و قهری برای ساماندهی وضعیت حجاب در جامعه بازی چماق و هویج است, به نحوی که پشت گفت و گوها برای تعیین وضعیت حجاب به این میانجامد که حجاب یک امر اجباری است ؛ ولی یک نفر با زور این کار را انجام میدهد و یک گروه دیگر با کار فرهنگی و زبان و برخورد نرمتر، سعی بر تحمیل حجاب به مردم دارد.
وی تصریح کرد: اگر به دنبال این هستیم که عدالت در جامعه ایجاد کنیم، تحمیل کردن حجاب به مردم خارج از این امر قرار میگیرد، پس باید راهی را به عنوان جایگزین انتخاب کرده تا جامعه با حفظ حقوق افراد به تعادل برسد. این است که ما این حق پوشش را برای همه افراد قائل شویم، به نحوی که امنیت در جامعه فراهم شده تا مردم با اتکای بر آن از افراط و تفریط بپرهیزند.
فعال حوزه زنان, گفت: افراط و تفریط در جامه به این دلیل است که ابزار زور را به کار بستهایم.
وی گفت: کشورهای اسلامی و عربی نظیر مالزی که افراد آن مسلمان هستند، بدون اجباری کردن حجاب، افراد محجبهای دارند، این در حالی است که نوع پوشش در آنها به مراتب از ایران بهتر است.
فعال حوزه زنان گفت: فرهنگ، زمانی کارساز است که پشت آن قدرت سیاسی نباشد ؛ اما برخورد فرهنگی در کشور ما، همراه با ابزار قدرت سیاسی شده است. بنابراین این امر پاسخگو نیست.
وی افزود: سردمداران حکومت اگر معتقد به کار فرهنگی هستند، باید اجازه دهند که فرهنگ کار خود را انجام دهد. فرهنگ در کشور اسلامی کار خود را کرده است ؛ چرا که نگاه به مسئله حجاب در آنجا به لحاظ شرعی یک مسئله فردی است، این در حالی است که در ایران شرعی که تابعیت میشود، متکی به این است که حجاب یک حق اجتماعی است. بنابراین, دولت و حکومت حق دخالت در تعیین حدود آن را به خود میدهد.
وی افزود: اگر این را به عنوان یک حق فردی بداند، در مقابل آن نظیر کشورهای دیگر عمل خواهد کرد و افراط و تفریط نیز وجود ندارد و فرهنگ حکومت می‌کند.
عباسقلی گفت: ما مسوول بهشت و جهنم مردم نیستیم که حد و حدود حجاب را برای آنها تعیین کنیم.
وی تصریح کرد: وقتی که شما حق پوشش را قائل هستیم، ابزارهای قانونی نیز کارساز هستند. در آن زمان تعریف عمومی از بحث اینکه آحاد جامعه چگونه عرف عمومی را رعایت کنند، در نظر گرفته میشود.
این فعال حوزه زنان, اظهارداشت: اول انقلاب نیز این مشکلات وجود داشته ؛ اما فقها نیز آن را یک حق فردی دانستند ؛ ولی اگر میخواهیم حد و حدود را در قانون برای حجاب در نظر بگیریم، باید یکبار دیگر فقها گردهم آمده و نظر دهند.
وی گفت: اعتقاد برخی از فقها این است که تعیین حد و حدود حجاب در جامعه، خارج از حوزه فعالیت حکومت است و باید اجماع نظری از سوی فقها باشد ؛ چرا که یک مسئله شرعی است.
عباسقلی در پایان گفت: این موضوع که چرا حکومت به یکباره تصمیم گرفت, حجاب را به عنوان یک حق جمعی ببیند، یک سوال بزرگ است که باید از حوزه علمیه و شورای نگهبان و پارلمان پرسیده شود.