عکس مامان رو بکش
بعد از ظهر است، در میدان کوچه مشکی هستم. خودروی پیکان سواری با شنیدن مقصدم ترمز می کند. سوار می شوم، کودک۳ الی ۴ ساله ای در حالی که دفتری در یک دست و مدادی در دست دیگر دارد در صندلی جلو کنار راننده نشسته و مشغول رسم خطوطی بر روی کاغذ است. راننده گاهی موهای او را نوازش می کند.
-بابا ببین خوشگل کشیدم؟ ببین چقدر قشنگه؟!
راننده نیم نگاهی به دفتر کودک می اندازد.
-آفرین بابا جون بارک ا… نشون خانم بده؟!
دخترک با شور و شوقی وصف نشدنی تصویر حاصل از چند خط را تا پیشانی اش بالا می کشد و صورتش را در آن پنهان می کند و بعد دفترش را به طرف من می گیرد.
-چه نقاشی قشنگی کشیدی دخترم. عکس کیه؟!
-بابامو کشیدم!
مسافری مقصدش را می گوید” آشاقی چاراه” راننده با نگاهی به آینه در مقابل مسافر توقف می کند.
برای تازه وارد جا باز می کنم می‌گویم:دخترم می تونی عکس مامانت رو هم بکشی؟!
کودک لحظه ای تامل می کند نگاهش بر تشک ماشین خیره می شود و بعد به جویدن ته مدادش مشغول می شود.
-دخترم عکس مامان را هم بکش .
آه سردی می کشد و مقنعه ی سفیدش را جابه جا می کند. باز در سکوت ته مداد که لبانش را قرمز کرده به گونه اش تکیه می دهد. راننده هم تکرار می کند عکس مامانو بکش!
در این لحظه در آینه به من می گوید: پیش من جرات ندارد اسم مادرش را بیاورد.
مداد در دستهای کودک بی حرکت باقی مانده، در حالی که چشمانش را پرده ای از اشک پوشانده به طرف من بر می گردد همچنان با شنیدن حرف های پدر چهره ی مادر را مجسم کرده است.
راننده در مورد علت جدایی از همسرش می گوید:
-بعد از ازدواج نتوانستیم با هم سازش داشته باشیم بالاخره مشکل حل نشد و حتی “سارا” هم مشکلات ما را کاهش نداد، بعد از اینکه طلاقش دادم مدتی سارا را به او سپردم اما نتوانست از او نگهداری کند چون سارا بهانه ی مرا می گرفت آوردمش پیش خودم. اما من اجازه نمی دهم که برود سراغ مادرش چون دو هوا می شود.
گفتم: اگر سراغ مادرش را بگیرد همانطور که بهانه ی شما را داشته؟!
گفت: یه جوری سرش رو گرم می کنم.
نسیم لطیف بهاری از شیشه به داخل می وزد و ندای مظلومیت این کودک طلاق را به گوش جان می شنوم.
چرا به کودکان نمی اندیشیم؟ چرا نیازهای آنان را نادیده می گیریم؟ آیا والدین که برای طلاق برنامه ریزی می کنند نمی دانند که حتی گذر زمان نیز تاثیر نامطلوب طلاق را جبران نمی کند و تاثیرات این حادثه حتی در رفتار فرد نمایان می شود؟ با پذیرفتن این دیدگاه تداوم زندگی مشترک والدین حتی با وجود اختلافات پیشنهاد می شود در صورت اجتناب ناپذیر بودن طلاق محروم کردن از دیدار یکی از والدین منجر به شرارت ها و بزهکاری ها و عقده های روانی کودکان خواهد شد. “برای کودکان طلاق حداقل امنیت ایجاد کنید.”