یک درخت سرمایه ملی است اما زنانی چون صدر و عباسقلی زاده نیستند؟!
کنشگران، خبر:
مرضیه مرتاضی لنگرودی روز دوشنبه در مراسمی با عنوان ” صلح برای صلح” که از طرف جبهه مشارکت برگزار شده بود، در فرصتی کوتاه، به بیان مطالبی درمورد برخورد با فعالان جنبش زنان و از جمله دربند ماندن شادی صدر و محبوبه عباسقلی زاده پرداخت و گفت : بسیاری از بزرگان سیاسی و مبارزان و فعالان سیاسی از ترجیح منافع ملی بر منافع شخصی سخن می گویند و حاضر به پرداخت هزینه های گزاف در راه تحقق منافع ملی هستند. یک بشکه نفت یا یک درخت را جزو سرمایه ملی دانسته و نفع اش را برای عموم می خواهند. اما آیا روشنفکران و فعالانی چون شادی صدر که وکیل زن جوان و توانا است و صرفا در جهت تحقق حقوق زنان و محرومان گام بر می دارد و یا محبوبه عباس قلی زاده که اهم فعالیتش در جهت توانمند سازی زنان است، جزو سرمایه ملی محسوب نمی شوند؟ و نباید به صورت فعالانه از آنها حمایت کرد؟ و حمایت از آنان را در زمره حمایت از منافع ملی محسوب کرد و بر منافع و امنیت شخصی ترجیح داد؟
متن صحبتهای مرضیه مرتاضی لنگرودی به شرح زیر است:
چهار دقیقه برای صحبت در باره جنبش زنان و شادی صدر و محبوبه عباس قلی زاده به عنوان فعالان این جنبش، زمان بسیار اندکی است.شتابزده نکاتی را عرض می کنم.
جنبش اصلاحات بر اساس یک توافق بین مردم و اصلاح طلبان درون حاکمیت پدیدار شده است. توافق بر روی پرداخت هزینه و پایداری در اخلاق و روحیه اصلاح طلبی طبعا برای اصلاح طلبانی که تریبون در اختیار دارند فرصت طرح تفکر و چالش با افکار عمومی را می دهد. اما برای بسیاری از فعالان جامعه مدنی از جمله فعالان جنبش زنان حداقل امکانات نیز وجود ندارد. برای مثال چه راهی جز شرکت در تجمعات قانونی برای بیان خواسته هایمان وجود دارد؟
برای ما زندان رفتن و کتک خوردن مقدس نیست و به واقع این حرف درستی است که جنبش مدنی اصلاح طلبی در ایران به محرک اجتماعی و جنبش بیشتر نیاز دارد تا اینکه به چهره و قهرمان. اما تعلل در حمایت گری فعالان جامعه مدنی به ویژه فعالان جنبش زنان قابل توجیه نیست. دادن بیانیه های حمایتگرانه لازم است اما کافی نیست. به ویژه آنکه حاکمیت ، بحث های حقوقی و مبارزات برای رفع نابرابری های حقوقی زنان را تاکنون سیاسی تلقی نمی کرده است زیرا به گفته آقایان جنبش زنان در ایران قویتر از جنبش دانشجویی و جنبش کارگری است. اما یک فعال جنبش زنان تاکنون در زندان نبوده و نباید اجازه داده شود که جنبش زنان وارد حوزه های پلیسی امنیتی شوند.
استدلالی که زنان و مردان اصلاح طلب صاحب مجوز در انتقاد به اصلاح طلبان بی مجوز به کار می برند این است که امروز، زمان مناسبی برای تجمع نیست. وضعیت کشور بحرانی است و در مخاطره است. من می پرسم در صد سال اخیر چه زمانی وضعیت مملکت مخاطره آمیز نبوده است؟ و نکته دیگر اینکه در مملکت که انواع مجوز در اختیار زور و قدرت است. رسم است که از کسانی که زور و قدرت دارند نمی پرسند چرا می زنی و از آنکه ضعیف است و زوری ندارد همیشه می پرسند چه کاری کردی که کتک خوردی؟ صد ها و هزاران سال است که همیشه آنکه زور دارد، مجوز دارد و می زند؛ کسی از او نمی پرسد چرا؟ و آنکه زور ندارد فقط مجوز کتک خوردن، محاکمه و زندان رفتن دارد.
توزیع این گونه مجوز ها نابرابر است. من قبلا هم گفته ام در کشور ما از منافع ملی صحبت فراوانی می شود. بسیاری از بزرگان سیاسی و مبارزان و فعالان سیاسی از ترجیح منافع ملی بر منافع شخصی سخن می گویند و حاضر به پرداخت هزینه های گزاف در راه تحقق منافع ملی هستند. یک بشکه نفت یا یک درخت را جزو سرمایه ملی دانسته و نفع اش را برای عموم می خواهند. اما آیا روشنفکران و فعالانی چون شادی صدر که وکیل زن جوان و توانا است و صرفا در جهت تحقق حقوق زنان و محرومان گام بر می دارد و یا محبوبه عباس قلی زاده که اهم فعالیتش در جهت توانمند سازی زنان است، جزو سرمایه ملی محسوب نمی شوند؟ و نباید به صورت فعالانه از آنها حمایت کرد؟ و حمایت از آنان را در زمره حمایت از منافع ملی محسوب کرد و بر منافع و امنیت شخصی ترجیح داد؟
نکته آخر اینکه چگونه می توانیم سر سفره هفت سین در کنار خانواده بنشینیم و چهره معصوم دریا، دخترک شش ساله شادی و دختران نوجوان محبوبه را که با سماجت خود بر ما می نمایانند و از ما می پرسند مادران ما به چه جرمی در زندان اند و چرا جایشان در کنار ما و سر سفره هفت سین خالیست را در مزاردانی خروار توجیه پنهان کنیم و یا اینکه بی رحمانه بگوییم هر کس خربزه می خورد پای لرزش می نشیند.
این ها خارج از توافق و قرار داد های بین اصلاح طلبان برای پرداخت هزینه و برای ساخت جامعه مدنی و پیشبرد دموکراسی در ایران است.