اهل ادبیات به عیادت سیمین دانشور رفتند

نظیر او را نداشته و نداریم

آزاد شهمیر نوری

خانوادهء ادبیات از سیمین دانشور که در بخش مراقبت‌های ویژهء بیمارستان پارس بستری است، ملاقات کردند.

ازدحام هنردوستان و هنرمندانی که رابطهء نزدیکی با سیمین دانشور داشتند و خبرنگاران و عکاسانی که به دنبال شنیدن خبر سکتهء مغزی سیمین دانشور، بانوی داستان‌نویسی ایران، به بیمارستان پارس شتافته بودند، بیش‌تر از آن بود که مسوولان اجازه بدهند همه به ملاقات او بروند. از میان مراجعان، سیمین بهبهانی که بعضی‌ها به اشتباه فکر می‌کردند او دچار بیماری شده است و فریبرز رییس‌دانا و سیدعلی صالحی موفق شدند از نزدیک او را ملاقات کنند. از میان مسوولان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی محسن پرویز به عیادت دانشور آمده بود.

خواهر سیمین دانشور با لهجهء شیرین شیرازی، با نگرانی با سیمین بهبهانی حرف می‌زد: «فکر نمی‌کنم به این زودی‌ها ایران صاحب چنین زنی بشود. نظیر سیمین را در ایران نداشتیم و نداریم.»سیمین بهبهانی هم که روز قبل هم به دیدار دانشور آمده بود، در توصیف حال او طی دو روز گذشته گفت: «خوشبختانه امروز حالش بهتر است. دکتر می‌گوید: «او بیهوش است، به اغما نرفته، فشار سیمین هم امروز ۱۰ است در صورتی که دیروز فشارش خیلی پایین بود. امیدوارم که حالش هر چه زودتر خوب شود و به خانه برگردد.»سیدعلی صالحی که زودتر از دیگران به بیمارستان آمده بود، یادآور شد: «او اولین زنی بود که در اسنفد ۱۳۴۶ با افتتاح کانون نویسندگان ایران پا به این کانون گذاشت. امروز اگر این کانون ۶۰ عضو دارد، باید سیمین را پیشقدم بدانیم که شرایط را برای دیگران مهیا کرد. او توانست در ساختار و بقای مستقل و شرافتمندانهء کانون نقش موثری ایفا کند.»

سیمین دانشور پنجشنبه، ۲۸ تیرماه در اثر کهولت سن و سکتهء مغزی به بیمارستان پارس منتقل شد. او از کما خارج شده است اما هنوز با کمک ماسک اکسیژن تنفس می‌کند. ناراحتی ریوی و کلیوی از دیگر دلایل بیماری او و بستری شدن دانشور در بیمارستان است.

سیمین دانشور در سال ۱۳۰۰ در شیراز به دنیا آمد. سال ۱۳۲۸ دکترای خود را در رشتهء ادبیات فارسی از دانشگاه تهران گرفت. یک سال بعد با جلال آل‌احمد ازدواج کرد و سال ۱۳۳۱ برای مطالعه در رشتهء «زیباشناسی» در دانشگاه استنفورد به آمریکا سفر کرد و پس از دو سال به ایران بازگشت.

دانشور تالیفات و ترجمه‌های زیادی در زمینهء ادبیات داشته است اما همه او را با رمان سووشون که سال ۱۳۴۸ منتشر شد، می‌شناسند. این کتاب تاکنون با استقبال زیادی مواجه و چندین بار تجدید چاپ شده است.«کوه سرگردان» و مجموعهء داستان «انتخاب» هم از آثار منتشرنشدهء اوست.از داستان‌ها و تالیفات دیگر او می‌توان به «آتش خاموش» ۱۳۲۷۷)، «شهری چون بهشت» ۱۳۴۰۰)، «به کی سلام کنم؟» ۱۳۵۹۹)، غروب جلال ۱۳۶۰۰)، جزیرهء سرگردانی ۱۳۷۲۲) و «ساربان سرگردان» ۱۳۸۰۰) اشاره کرد.

www.sarmayeh.net