همسرکشی اتفاقی نیست
خبرآنلاین (محمد حسین نجاتی): همسرکشی در جامعه ایران، به عنوان واقعیتی خاموش کمتر دیده می شود اما مسئله ای فردی، خانوادگی و اجتماعی است که تأثیر مخرب و نابودکننده ای بر امنیت و سلامت عمومی جامعه به جای می گذارد.
قتل های خانوادگی، به خصوص همسرکشی، برخلاف قتل های دیگر، خشونتی تصادفی و نامحتمل نیست، بلکه ماجرای غم انگیزی از انواع خشونت خانوادگی، فشارها و پیامدهای زیان باری را در خود پنهان دارد.
بر اساس آخرین پژوهش صورت گرفته در دانشگاه الزهرا تهران جدید ترین ویژگی های اجتماعی و فردی زنان و مردان همسرکش استخراج شده است. در این پژوهش با روش کیفی از میان پرونده های جنایی همسرکشی مربوط به قتل هایی که در خلال سال های ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۷ در استان تهران رخ داده است، ۳۴ پرونده، ۱۷ مورد مربوط به زن کشی مردان و ۱۷ مورد مربوط به شوهرکشی زنان، به طور تصادفی انتخاب شده اند و با استفاده از تکنیک تحلیل محتوا بررسی و تجزیه و تحلیل شدند.
بر این اساس نتایج نشان می دهد که وجود فشارهای روانی اجتماعی بر زنان و مردان در خانواده، در غیاب یا ضعف شبکه های حمایت اجتماعی و فردی، همچنین معاشرت با دوستان بزهکار و انسداد راه های قانونی مواجهه با این فشارها، همسران را به قتل شریک زندگی سوق داده است. یافته ها همچنین تفاوت هایی را در الگوی ارتکاب قتل زنان و مردان و عوامل دخیل در ارتکاب قتل توسط آنان نشان داده اند. علاوه بر این، متغیرهای جمعیت شناختی و اجتماعی چون پایگاه اقتصادی اجتماعی زن وشوهر و خانواده منشأ، سن زن و شوهر و تعداد و سن فرزندان نیز بر ارتکاب همسرکشی تأثیر داشته اند.
بر اساس پژوهش صورت گرفته کمترین سن زنان همسرکش ، ۱۶ سال و بیشترین سن، ۴۶ سال بوده است. این مقدار سن برای مردان همسرکش، ۲۰ و ۷۵ سال بوده است. بیشترین فراوانی سنی در مورد زنان همسرکش مربوط به سن ۱۶ تا ۳۰ سال و بیشترین فراونی سنی در مورد مردان همسرکش، مربوط به سن ۴۰ تا۷۵ بوده است. این موضوع نشان دهنده جوانی و سن پایین تر زنان نسبت به مردان در زمان ارتکاب قتل است.