زنان زشت” و مهریه ها ی کلان در قبایل اتیوپی

نامداری قبیله مُورسی به دلیل داشتن زنان لب بشقابیش است نه مردانش. برخی از دختران نوجوان قبیله به هنگام چهارده یا پانزده سالگی، شکافی را در لب پایینی خود ایجاد می کند و بشقاب کوچک سفالی یا چوبی را در آن جای می دهند.
شهرزاد نیوز: برای دیدن قبیله ی مُورسی، می بایست از جاده ی گل آلود و پر از چاله و چوله ای در دره ی اُمو گذشت، جاده ای که کمتر راننده ای قادر است بدون افتادن در چاله ای از آن به سلامت بگذرد.

زن و مرد مُورسی کلاشینکف بر دوش از کنار اتومبیل های حاوی توریست ها که مشتاقانه به آنان زل زده اند، می گذرند. براساس گفته ی راهنما، بهتر آن است که وسایل شخصی چون ساعت در جیب یا کیف گذاشته شوند. در نیاوردن کفش نیز به شدت توصیه می شود.

اتیوپی، دومین کشور پر جمعیت قاره سیاه، از زیبایی طبیعی و تنوع انسانی و فرهنگی بسیار زیادی برخوردار است. اَبیسینیا نام قدیمی این سرزمین است که “زیبا” معنی می دهد. یونانیان آن را اتیواُ پیا- به معنی صورت سوخته – می خواندند و اعراب آن را حبشه.

در این کشور حضور قبایل معتقد به ادیان بومی در کنار قبایل یهودی، مسیحی و مسلمان بر غنای فرهنگی این سرزمین افزوده است. اتیوپی، این سرزمین چند هزار ساله، خانه ی بیش از هشتاد قبیله ی آفریقا است و دره ی اُمو در جنوب غربی این کشور، زادگاه تقریبا نیمی از این قبایل.

مردم قبیله ی کارو نقاشان چیره دستی اند که با استفاده از گچ و رنگهای طبیعی چهره و اندامشان را با هنرمندی تمام نقاشی می کند و یا هُمرهای مسلمان که نه تنها به خونگرمی شهره اند بلکه در تزئین و آرایش مویشان که با ظرافت و زیبایی بسیاری همراه است سخت نامدارند و در این میان لب های زنان قبیله ی مُورسی، موجبات شهرت بسیار قبیله اشان را فراهم آورده است.

در سالهای اخیر حضور توریست ها در قبیله بر مردان مُورسی بی تاثیر نبوده است. آنان اغلب مردها را در حالی که پارچه ای به دور کمر خود پیچیده یا پارچه ی بلندی را در یک طرف شانه گره زده اند مشاهده می کنند، اما در فرهنگ قبیله ی مُورسی مردها اندام خود را نمی پوشانند و هنگامی که روستا از گروه توریست ها خالی است، کاملا برهنه در گوشه گوشه روستا به چشم می خورند. در مراسم سنتی مردهای برهنه با چهره و اندام نقاشی شده در مراسم حضور می یابند در حالی که بر روی پوست برخی از آنان آثار تیغ زدن های بسیاری مشاهده می شود، آثاری که از دلاوری آنان حکایت می کند.

نامداری قبیله مُورسی به دلیل داشتن زنان لب بشقابیش است نه مردانش. برخی از دختران نوجوان قبیله به هنگام چهارده یا پانزده سالگی، شکافی را در لب پایینی خود ایجاد می کند و بشقاب کوچک سفالی یا چوبی را در آن جای می دهند. با گذشت هر سال، بشقاب کوچک را با بشقاب بزرگتری تعویض می کند و گاه برخی از آنان برای سهولت در حمل بشقاب، دندانهای پیشین آرواره ی پایینی خود را می کشند.

براساس گفته ی پیران قبیله، روزگاری دور جنگ های متعددی بین قبیله مُورسی با گروهی از مردم سودان در گرفت که در تمام آن ها مورسی ها شکست خورده و سودانی های پیروز، مورسی های مغلوب را به بردگی کشاندند. ریش سفیدان مورسی برای حیات قبیله چنین چاره اندیشند که زنان جوان بشقابهای کوچکی را در لب پایینی خود تعبیه نمایند تا به دین وسیله چهره آنان زشت شده و سودانی های پیروز تمایلی به آنان از خود نشان ندهند که البته این تدبیر نتیجه ی رضایت بخشی داشت. تعداد افراد این قبیله حدود ده هزار نفر می باشد که در روستاهای کوچکی زندگی می کنند.

اگر چه انجام این سنت قبیله اجباری نیست و دخترهایی با لب های طبیعی هم در روستا مشاهده می شوند، اما مهریه این دسته از دختران با مهریه دختران لب بشقابی قابل مقایسه نیست. هر چه بشقاب لب بزرگتر باشد مهریه دختر نیز به همان اندازه بالاتر می رود؛ مهریه ای که چندین ده راس گاو را شامل می شود.

استفاده از بشقاب سفالی یا چوبی توسط زنان همیشگی نیست. به عنوان مثال آنان در هنگام غذاخوردن و یا خواب بشقاب را از لب خود خارج می نمایند و هنگام ورود توریست ها اغلب بشقاب ها را در لب هایشان کار می گذارند تا از طریق عکس گرفتن کسب درآمدی نمایند.

بعد از گله داری، حضور توریست ها در روستا مهمترین منبع درآمد مردم محسوب می شود. اغلب توریست ها به این گمان که به قبیله ای بکر در آفریقا وارد می شوند، ناگاه با اصرار بومیان و عموما زنان برای عکس گرفتن و چک و چانه زدن آنها بر سر قیمت مواجه می شوند. تکرار این کار برخی از آنان را چنان می آزارد که بعد از پرداخت چند مورد عطای عکاسی از مردم قبیله را به لقایش می بخشند

منبع :شهرزاد نیوز