زنان ایران

کانون زنان ایرانی :
سالن کوچک و سبز رنگ انجمن صنفی روزنامه نگاران مثل چند سال اخیر؛ دیروز هم تنها پناه روزنامه نگارانی بود که به بازداشت این دو فعال اجتماعی اعتراض داشتند .بر در و دیوار این سالن کوچک عکسها و پوسترهائی از این دو روزنامه نگار و وب نگار جوان به چشم می خورد و همچنین نوشته هائی که نشان دهنده نگرانی همکاران برای در بند بودن آنها بود “:جلوه جواهری و مریم حسین خواه را آزاد کنید”.”جرم روزنامه نگار زن چیست ؟ تشویش اذهان عمومی یا تنویر افکار “و یا نوشتن از قوانین تبعیض آمیز تشویش اذهان عمومی نیست ؟”

مریم نوربخش ماسوله پس از ۱۰ سال فعالیت در عرصه روزنامه نگاری از میان ما رفت. روزنامه نگاری که مسائل زنان دغدغه و علاقه اش بود و به خاطرش بارها دردسر کشید. همان سالی که مراسم هشتم مارس در پارک لاله برگزار شد کتک خورد و تا روزها درد از بدنش نرفت

جلوه فعال همیشگی جنبش زنان است.او از بنیان گذاران کمپین یک میلیون امضاست. بعد از آغاز به کار کمپین، او را بیشتر می بینم. اوایل در کمیته داوطلبان با هم کار می کنیم. تمام انرژی، تجربه و امکاناتش در خدمت کمپین است. خانه کوچک مادرش به خانه دوم ما کمپینی ها تبدیل شده چراکه او برای پیشبرد کمپین همیشه حاضر و پابه رکاب است. کافی است که ساعت ۹ شب به او تلفن کنی و جایی را برای جمع آوری امضاء پیشنهاد دهی، جلوه مصمم و پرنشاط، پای همیشگی جمع آوری امضاء است. فکر می کنم بسیاری از فعالان کمپین تجربه جمع آوری امضای مشترک با جلوه را داشته اند.

این همان ” مریم گلی ” است که از همه فعالانی که به واسطه تعلق خاطرشان به جنبش های اجتماعی و حقوقی زنان گرفتار آمده بودند ، به قلم و به عمل درکنار دیگر دوستان خویش دفاع کرده بود و از فردای بازداشتش – چه بسا از همان دم که واردزندان شده باشد- زندگی پرتلاشش رادر دفاع از حقوق پایمال شده از سرگرفت.