مریم اکبری منفرد

ژیلا بنی‌یعقوب:مریم که به‌تازگی از زندان سمنان به زندان زنان قرچک منتقل شده، می‌گوید: «این سوله حتی شبیه زندان نیست؛ شبیه ویرانه‌ای است که انگار دو طرفش تعدادی زن کارتن‌خواب خوابیده‌اند، بدون کمترین امکانات رفاهی و بهداشتی.» مریم تا قبل از این سمنان را یک زندان جهنمی توصیف می‌کرد اما حالا قرچک را جهنمی‌تر از زندان سمنان می‌داند.
بند شش زندان زنان قرچک، که اکنون مریم در آنجا نگهداری می‌شود، یک‌صد و بیست زندانی دارد، اما فقط یک حمام و یک دستشویی دارد. یک دستشویی برای ۱۲۰ نفر! این یعنی زندانیان برای دستشویی رفتن مدام باید در صف باشند و وضع حمام هم بهتر از این نیست. بنابراین، اصلاً عجیب نیست که یکی از چالش‌ها و حتی دلایل دعواهای زندانیان بر سر همین موضوع باشد. زندانیان این بند بیش از دو ماه است که از حق هواخوری محروم هستند.

کانون زنان ایرانی :جمعی از هم بندی های سابق و فعلی مریم اکبری منفرد، زندانی سیاسی و همچنین تعدادی از فعالان حقوق زنان هم زمان با نوروز ۱۴۰۲ با صدور بیانیه ای خواستار آزادی بی قید و شرط او شده اند.آنها در بخشی از این بیانیه نوشته اند:مریم مادر سه فرزند است که سالیان طولانی است از زیستن در کنار آنها محروم مانده اما با همه اینها همچنان استوار ایستاده و تسلیم عادت و فرسایش زندان نیز نشده است. او‌‌ با لبخند و نشاط کم نظیرش با شجاعت و اراده تزلزل ناپذیرش در مبارزه و همچنین شور و هیجان و عطشی غیر قابل وصف برای زندگی، خواندن و آموختن تبدیل به نمادی از سربلندی و ایستادگی شده است.

ما بهش می‌گفتیم مریم گلی‌. اولین بار سال ۸۸ در سلول ۴۳ بند ۲۰۹ اوین فردای روز دستگیریم دیدمش. برای اینکه جا باز شود و من هم کنار بچه‌ها که کتابی کنار هم خوابیده بودند قرار بگیرم، خودش را به دیوار چسبانده بود.

حتی کسانی که اتهامات مشابه و یا حکم های سنگین تر از مریم داشتند آزاد شده اند. اما چرا مریم آزاد نشده؟جرم واقعی مریم اکبری منفرد دادخواهی است.او از داخل زندان در باره خواهرو برادرش که سال ۶۷ اعدام شدند به مراجع داخلی و سپس مراجع بین المللی شکایت کرد و پرسید:چرا در حالی که دوره حبس خواهر و برادرم تمام شده بود اعدام شان کردید ؟ و حداقل بگویید مزارشان کجاست؟شکایت مریم درخصوص اعدام خواهر و برادرش در کمیسیون ناپدیدشدگان سازمان ملل پذیرفته شده و در حال رسیدگی است.