​​به یاد دخترآبی و هزاران زنی که برای حق زنان جنگیدند و تحقق رویای خود را ندیدند

​​به یاد دخترآبی و هزاران زنی که برای حق زنان جنگیدند و تحقق رویای خود را ندیدند

​​نویسنده :فرناز سیفی

از دیشب مدام به امیلی دیویدسون فکر می‌کنم، از زنان مبارز برای حق رای زنان در بریتانیا که با دو پرچم حق رای زنان، خودش را جلو اسب شاه انداخت و کشته شد؛ امیلی دیویدسون که مسیحی معتقد بود و طرفدار سوسیالیسم و دیگر جان‌اش به لب رسیده بود.

او یکی از کلیدی‌ترین جمله‌های تاریخ فمینیسم را گفت:
Sweetness is Overrated
و در شکم صف مردان و زنان هم‌پا رفت که زنان مبارز را مسخره و متهم می‌کردند که مشتی «تلخ و بدبین و عصبی»هستند: مشکل همیشه فقط شمایید که کثافت ظلم و تبعیض عصبانی‌تان نمی‌کند، از خشم سرخ نمی‌شوید و فریاد نمی‌زنید. بروید برای این ذلت‌تان درمانی یابید.

دیویدسون جایی هم خطاب به زنان گفت «بپذیرید که آن مردان مردسالار و دشمن آزادی زنان، هم‌دست زن هم پیدا می‌کنند و آن‌ها را به جان شما می‌اندازند.» از اولین روز نخستین تلاش فمینیستی تاریخ همین بوده و همین خواهد ماند.

مرگ دیویدسون، اثرش را داشت. خواسته‌ی حق رای زنان را بیشتر از هروقت در جریان اصلی برد و بحث هر کوی و برزن کرد. او را «اولین شهید حق رای زنان» نامیدند.

در سال ۱۹۹۰ جرمی کوربین و تونی بن از حزب کارگر پلاک یادبودی را در قفسه‌ی تنگی قرار دادند که ۸۰ سال قبل امیلی در آن نیم‌وجب تنگنا پنهان شده بود. دیویدسون که به‌درستی تمام از اول فهمید فمینیسم و سوسیالیسم دست در دست هم‌اند و رهایی و حقوق زنان، بدون رهایی و حقوق کارگران و فقرا و برهم زدن بساط کثیف نابرابری طبقاتی ممکن نیست.

در روز تشییع جنازه‌اش، زنان سفیدپوش مبارز حق رای پلاکاردی را با شعار کوتاه و کوبنده و درست حمل کردند:

Fight On & God Will Give The Victory.

این چیزی است که هرگز نباید از یاد برد. بجنگ، پیروزی می‌رسد. بالاخره می‌رسد…
منبع :کانال تلگرامیFarnazSeifi