ناامنی خوابگاه‌های خصوصی برای دانشجویان

روزنامه سرمایه -ترانه بنی‌یعقوب :

خوابگاه‌های خصوصی یا خودگردان خوابگاه‌هایی با شکلی کاملا متفاوت از خوابگاه‌های دولتی‌اند، خانه‌هایی شخصی که توسط دانشگاه‌ها اجاره و به صورت پانسیونی اداره می‌شوند. زندگی در این خوابگاه‌ها مشکلاتی را برای دانشجویان ساکن در آن ایجاد کرده است.به این بهانه و شروع هفتهء خوابگاه‌ها که در تقویم آموزشی دانشگاه روزهای ۲۲ تا ۲۸ اردیبهشت‌ماه تعیینشده با پریزاد فرامرزی دبیرکمیسیون خوابگاه‌های اتحادیهء صنفی دانشجویان کشور گفت‌وگویی انجام داده‌ایم.

خانم فرامرزی! مهم‌ترین مشکل خوابگاه‌های دانشجویی کشورمان چیست؟

مهم‌ترین مشکل خوابگاه‌های دانشجویی همان کمبود فضا است. بیشتر دانشگاه‌های کشور فقط قادرند به نیمی از دانشجویان نیازمند به خوابگاه امکانات ارایه دهند و نیمی دیگر بدون خوابگاه می‌مانند و به راه‌های دیگر برای تامین مکان زندگی‌شان روی می‌آورند. به غیر از این مشکل، تعداد دانشجویان در اتاق‌ها نیز بیش از اندازه است.

سرانهء متوسط سکونت در خوابگاه‌های دانشجویی کشور چند نفر است؟

اتاق‌ها معمولائ هفت یا هشت نفره‌اند.

و با چه ابعادی؟

در حدود ۱۲ متر مربع که در این فضای کوچک معمولا مشکلات زیادی برای دانشجویان ایجاد می‌شود.

شما به عنوان دبیر کمیسیون خوابگاه‌های کشور و به همراه دیگر مسوولان این اتحادیه برای رفع این مشکلات چه اقدامات ملموس و عینی انجام داد‌ه‌اید؟

ما اقداماتی در این‌باره انجام داده‌ایم، از آن جمله هر ساله جلسه‌ای در هفتهء خوابگاه‌ها برگزار و از تمام خیران استان‌ها تقاضا می‌کنیم تا در ساخت خوابگاه‌های دانشجویی مشارکت کنند.همچنین پنجشنبهء گذشته جلسه‌ای را با حضور اعضای اتحادیه‌های صنفی برگزار کردیم و مشکلات خوابگاه‌های خصوصی و خودگردان را بررسی و آیین‌نامه‌ای را برای حل مشکلات آن ارایه دادیم. به ویژه آن‌که ۱۰ درصد دانشجویان ورودی هر سال با مشکلات زیادی در این رابطه مواجهند.

ورودی‌های جدید دانشگاه‌ها در خوابگاه‌های خصوصی ساکن می‌شوند؟

بله معمولا ورودی‌های جدید را به خوابگاه‌های خصوصی می‌فرستند و آن‌ها در این‌باره مشکلات زیادی دارند.

چه مشکلاتی؟

نحوهء نظارت بر خوابگاه‌های خصوصی مهم‌ترین مشکل‌شان است، این خوابگاه‌ها به صورت پانسیونی اداره می‌شوند و برخی هزینه‌های گزافی را نیز بر دانشجویان تحمیل می‌کنند.

متوسط هزینهء این خوابگاه‌ها چقدر است؟

در حدود ۱۲۰ تا ۱۴۰ هزار تومان در هر ترم برای اتاق‌های هشت نفره دانشجویی

اما یکی از خواسته‌های اصلی دانشجویان خوابگاهی زندگی در خوابگاه‌های خودگردان است چون به لحاظ امکانات وضعیت بهتری دارند می‌خواهم بدانم مشکل اصلی در این باره کدام است؟

بله خوابگاه‌های خودگردان، گاه، امکانات بهتری دارند، مثلائ، برخی از آن‌ها اتاق‌های چهار نفره دارند اما این خوابگاه‌ها به صورتی که اکنون اداره می‌شوند هیچ مزیتی بر خوابگاه‌های دولتی ندارند مزیت که هیچ، عیب هم دارند.

چه معایبی؟

مهم‌ترین چالش دانشجویان خوابگاهی اکنون با همین خوابگاه‌هاست معمولائ افرادی که خانه‌ای دارند به دانشگاه مراجعه می‌کنند و خانه‌شان را در اختیار دانشگاه و دانشجویان قرار می‌دهند و این خانه تبدیل به خوابگاه خصوصی می‌شود. معمولائ سرپرستی این نوع خوابگاه‌ها نیز به صاحبان آن خانه‌ها واگذار می‌شود و چون آن‌ها افرادی ناآگاه به مسایل دانشجویی‌اند مشکلات زیادی را برای دانشجویان فراهم می‌کنند.

یعنی خوابگاه‌های خصوصی اصلائ فرم و شکل خوابگاه‌های معمول را ندارند؟ و توسط سرپرستان دانشگاه اداره نمی‌شوند؟

نه، معمولا خانه‌هایی هستند که به دانشجوها اجاره داده می‌شوند و امکانات خوابگاه‌های دولتی را هم ندارند

مثلا چه امکاناتی؟

آن‌ها فاقد امکاناتی چون سایت کامپیوتری یا فضای سبز هستند. اما مشکلات باز هم فراتر از این مسایل است.

چه مشکلاتی؟

حتی اگر کسی شرایط ویژه برای ادارهء خوابگاه را نداشته باشد اما دارای خانه‌ای باشد و متقاضی اجاره آن شود باز هم مجوزه ادارهء خوابگاه به او داده می‌شود. به همین دلیل، ‌این خوابگاه‌ها، امنیت لازم و کافی را برای دانشجویان ندارند.

یعنی برای ادارهء این خوابگاه‌ها هیچ سرپرستی از سوی دانشگاه منصوب نمی‌شود؟

خیر و همیشه این سؤال که سرپرست خوابگاه چه کسی است و چه شغلی دارد، برای دانشجویان باقی می‌ماند.

از آن‌جا که این خوابگاه‌ها به دانشجویان سال اول واگذار می‌شود وضعیت سخت‌تری را هم ایجاد می‌کند چون آن‌ها بسیار کم‌تجربه‌اند. شاید بهتر باشد این نوع خوابگاه‌ها به دانشجویان ترم‌های بالاتر واگذار شود که به هر حال تجربه زندگی خوابگاهی را دارند اما تاکنون این تقاضا هم به نتیجه‌ای نرسیده است و همچنان دانشجویان ترم اول و دوم در خوابگاه‌های خصوصی ساکن می‌شوند.

پس در چه شرایطی دانشجویان خواستار زندگی در خوابگاه‌های خودگردان‌اند؟

در شرایطی که طرح خوابگاه‌های خودگردان اصلاح شود و این خوابگاه‌ها توسط خود دانشجویان اداره شود،زیرا در این صورت، مشکلات تا حد زیادی رفع می‌شود چون دانشجویان به مسایل و مشکلات خودشان بهتر آگاهند اما این که ادارهء خوابگاه به آقا یا خانمی واگذار شود که هیچ اطلاعی از مسایل دانشجویی ندارد، بسیار مساله‌ساز است.

معمولا سرپرستان این خوابگاه‌ها چه مشاغلی دارند؟

تا آنجا که من می‌دانم بیشتر آن‌ها تا به حال هیچ شغل فرهنگی نداشته‌اند. ما حداقل خواستار آنیم که این خوابگاه‌ها توسط افرادی که به مسایل دانشجویی- فرهنگی آگاهند اداره شود. این خوابگاه‌ها اکنون وضعیت بسیار ناگواری دارند. در برخی از آن‌ها که خانه‌هایی بسیار کوچک‌اند ۳۰ تا ۴۰ نفر ساکن‌اند و دانشجویان در آن شرایط بسیار سختی را می‌گذرانند. این دانشجویان به امید رفتن به خوابگاه‌های دولتی این وضعیت را تحمل می‌کنند.

مهم‌ترین تفاوت خوابگاه‌های دختران و پسران چیست و آیا مسایل و چالش‌های دانشجویان پسر و دختر خوابگاهی با یکدیگر تفاوت چشم‌گیری دارد؟

پسران در خوابگاه‌ها، محدودیت کمتری نسبت به دختران دارند و از نظر تخصیص فضا هم خوابگاه‌های پسرانه وضعیت مناسب‌تری دارند. از آنجا که پذیرش دانشجوی دختر در این سال‌ها به شدت افزایش یافته خوابگاه‌های دخترانه شلوغ‌تر شده و محدودیت‌های بیشتری را برای دانشجویان از جهت فضای مناسب ایجاد کرده، اما خوابگاه‌های پسران معمولائ از این لحاظ وضعیت بهتری دارند و با مشکل کمبود فضا کمتر مواجهند.

مهم‌ترین نیاز یک دانشجوی خوابگاهی، غیر از امکانات رفاهی چیست؟

آرامش روحی. اگر مشکلات خوابگاه‌ها و امکانات رفاهی آن حل شود قطعائ این پارامتر مهم نیز برای دانشجویان فراهم خواهد شد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.