۲۲ درصد دختران اولویت اول زنان را در خانه ماندن و ۸۰ درصد اشتغال و ورود به بازار کار می‌دانند
یک جامعه شناس اظهار کرد: ۲۲ درصد دختران اولویت اول زنان را در خانه ماندن و حدود ۸۰ درصد اشتغال و ورود به بازار کار می‌دانند.
به گزارش خبرنگار «اجتماعی» خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، دکتر ژاله شادی‌طلب در گردهمایی بررسی «ابعاد خشونت در خانواده به مناسبت روز جهانی «خانواده» در سازمان دفاع از قربانیان خشونت با اشاره به فرصت‌ها و تهدیدهای پیش روی خانواده ایرانی، گفت: بررسی خانواده ایرانی در دوره ۳۰ ساله از سال ۱۳۵۳ تا ۸۳ تحولات قابل توجهی را نشان می‌دهد که از نگاه برخی تحولات فرصت و از نگاه عده‌ای دیگر تهدید است.
وی تصریح کرد: بر اساس یافته‌های تحقیق در سال ۱۳۵۳ در زمینه اعتقاد افراد به انتخاب همسر از درون فامیل ۵۳ درصد از توده مردم معتقد به ازدواج از فامیل بودند که در میان تحصیلکردگان به ۱۲ درصد کاهش می‌یابد.
شادی‌طلب خاطرنشان کرد: همچنین ۹۰ درصد توده مردم و ۹۵ درصد تحصیلکردگان در سال ۵۳ با چند همسری مخالف بودند که این نشان می‌دهد چند همسری جزو هنجارهای جامعه نبوده است.
این جامعه‌شناس افزود: بررسی ساختار قدرت در خانواده و یا شکل تصمیم‌گیری در خانواده در سال‌های قبل از انقلاب نشان می‌دهد که ۷۷ درصد توده مردم معتقد بودند که تصمیم نهایی در درون خانواده توسط پدر و یا مرد خانواده انجام می‌گیرد که این آمار در میان تحصیلکرده‌ها به ۵۵ درصد کاهش می‌یابد.
شادی‌طلب با اشاره به این که مخالفین با اشتغال زنان در بیرون از خانواده پیش از انقلاب چهار برابر موافقین بوده است، گفت: البته این میزان در میان تحصیلکردگان به ۵/۱ برابر کاهش می‌یابد که در مجموع این گونه نگرش در سال‌های قبل از انقلاب موجب شده است که نرخ اشتغال زنان تقریبا حدود ۱۳ درصد باشد.
به گفته این استاد دانشگاه کمتر از ۵/۱ درصد دختران در سال‌های پیش از انقلاب در سن کمتر از ۱۴ سالگی ازدواج می‌کرده‌اند.
وی افزود: مخالفین چند همسری در سال ۱۳۵۸ در میان توده مردم به ۵۶ درصد و در میان تحصیلکردگان ۸۶ درصد بوده است به این معنی که با تغییر شرایط سیاسی ـ اجتماعی و فرهنگی سهم مخالفین چند همسری کاهش یافته است و چنین تغییری اهمیت قوانین صادره توسط حکومت‌ها را نشان می‌دهد، البته لزوما همه به دنبال چند همسری نرفته‌اند.
به گزارش ایسنا، وی افزود: پس از پایان جنگ در سال ۱۳۷۴ شاهد تغییرات دیگری بوده‌ایم، چنانچه ۹۰ درصد از مردان و ۹۳ درصد از زنان با چند همسری مخالفند در نتیجه مجددا به وضعیت و نگرش قبل از انقلاب باز گشته‌اند.
به گفته شادی‌طلب، بررسی رابطه میان سطح تحصیلات و تمایل به چندهمسری نشان می‌دهد که با افزایش سطح آموزش و سواد تمایل به چند همسری در افراد کاهش می‌یابد که این یکی از فرصت‌های پیش روی خانواده ایرانی است.
این جامعه‌شناس خاطرنشان کرد: با وجود سن قانونی ازدواج پس از انقلاب ۹ سال شده است، ولی دختران لزوما در سنین پایین ازدواج نمی‌کردند، چنانچه سهم ازدواج‌های دختران زیر ۱۴ سال کمتر از دو درصد مجموع ازدواج‌ها بوده است.
وی تصریح کرد: در مقابل آموزش دختران اهمیت بسیاری پیدا کرده است، چرا که هم‌اکنون ۹۵ درصد ثبت نام دختران در مدارس را شاهد هستیم، لذا خانواده‌ها سرمایه‌گذاری در دوره آموزشی را به ازدواج زودهنگام دخترانشان ترجیح می‌دادند، بنابراین فرهنگ جامعه ایرانی بالاتر از قانون پرواز می‌کند.
این جامعه‌شناس افزود: تحقیق دیگر درباره نحوه تشکیل خانواده نشان می‌دهد که علاقه به ازدواج درون فامیلی امروز به ۳۰ درصد کاهش یافته است، ولی آشنایی دختر و پسر پیش از ازدواج از سوی خانواده‌ها تا حد زیادی پذیرفته شده است، چنانچه نتایج تحقیقی در شهر تهران نشان می‌دهد که تعداد موافقین با آشنایی دختر و پسر قبل از ازدواج ۵/۲ برابر مخالفین است این در حالیست که چنین چیزی در گذشته به سختی می‌توانست مورد پذیرش قرار گیرد.
به گفته وی فضای دانشگاه از دید پاسخگویان تهرانی بهترین فضا برای آشنایی دختر و پسر پیش از ازدواج اعلام شده است.
این جامعه‌شناس خاطرنشان کرد: بررسی ساختار قدرت پس از انقلاب نشان می‌دهد که این ساختار تغییر زیادی نسبت به پیش از انقلاب نداشته، چنانچه همچنان ۷۲ درصد افراد زدن حرف آخر در خانواده را مربوط به پدر می‌دانند و این اظهار نظر در بین تحصیلکرده‌ها و توده مردم تفاوت خاصی ندارد و ساختار پدرسالارانه همچنان باقی است.
به اعتقاد وی تمایل به اشتغال همسر از سوی مردم در طول سال‌های ۵۳ تا ۸۳ افت و خیزهای بسیاری را تجربه کرده است که با تمایل حکومت در سال‌های پس از انقلاب به حضور زنان درون منزل و ایفای نقش مادری و همسری، میزان اشتغال زنان در سال ۶۵ به حدود ۹/۸ درصد کاهش یافته که البته وضعیت اقتصاد کل کشور، آغاز جنگ تحمیلی و علاقه آموزش میان دختران، در این روند تاثیرگذار بوده است.
شادی‌طلب اظهار کرد: امروز مجددا شاهد افزایش حضور زنان در اشتغال هستیم، چنانچه نرخ اشتغال زنان ۵/۱۴ درصد است.
به گزارش ایسنا، این استاد دانشگاه خاطرنشان کرد: بررسی نگرش نسبت به اشتغال زنان نشان می‌دهد که مادران امروز بیشتر دختران خود را تشویق به ورود به بازار کار و اشتغال می‌کنند، چنانچه ۴۲ درصد مادران اولویت اول زنان را در خانه ماندن و ۵۸ درصد اشتغال می‌دانند و این عقیده در میان دختران نیز استمرار دارد، چنانچه ۲۲ درصد اولویت اول زنان را در خانه ماندن و حدود ۸۰ درصد اشتغال و ورود به بازار کار می‌دانند.
به گفته وی ۸۰ درصد مادران تهرانی معتقد به لزوم ورود دخترانشان به بازار کار هستند.
شادی‌طلب با اشاره به نتایج تحقیق در زمینه دلایل درخواست طلاق از سوی زنان گفت: زنان درخواست طلاق می‌کنند، چرا که تمایل به اطاعت کامل از مردان را ندارند، طرف مشورت مردان قرار نمی‌گیرند، مرد اجازه دیدار زن با خانواده‌اش را نمی‌دهد، رفتار نامناسب مرد، رابطه نامشروع مرد با سایر زنان، ازدواج مجدد مرد و سایر دلایل.
به گفته وی زنان شاغل دو برابر زنان خانه‌دار درخواست طلاق می‌دهند شاید بتوان دلیل آن را استقبال اقتصادی زنان و در نتیجه ایجاد اعتماد به نفس و توان تلاش برای پایداری در خانواده و جامعه دانست.
این استاد دانشگاه با اشاره به نتایج تحقیق ملی در زمینه خشونت خانگی در سال ۸۲ اظهار داشت: نتایج این تحقیق نشان می‌دهد که ۵۳ درصد زنان ایرانی در سال مورد بررسی حداقل یکی از انواع خشونت را تجربه کرده‌اند و به عبارت دیگر از هر دو زن یک زن یکی و یا بیش از یک نوع خشونت خانگی را تجربه کرده است.
به گفته وی انواع خشونت‌های خانگی علیه زنان شامل خشونت فیزیکی، روانی، جنسیتی، اقتصادی، قانونی، محدود کردن روابط اجتماعی زن، ندادن فرصت برای رشد فکری و آموزشی و … است که در این میان خشونت‌های روانی بیشترین سهم از خشونت علیه زنان را به خود اختصاص داده است و خشونت‌های فیزیکی نوع دوم که شامل شکستن سر و دست است در رتبه دوم قرار دارد.
به گزارش ایسنا، شادی‌طلب با اشاره به آمار خشونت خانگی علیه زنان به تفکیک استان‌ها گفت: میزان خشونت خانگی در بندرعباس ۸۷ درصد، در یزد ۷۶ و کرمان ۳۶ درصد است که این نشان می‌دهد برنامه‌ریزان و مسؤولان حکومتی باید متوجه این تفاوت‌ها باشند.
وی گفت: مساله نگران کننده در زمینه خشونت‌های خانگی این است که اغلب زنان ایرانی خشونت را به عنوان بخشی از زندگی خود می‌دانند و کوبیدن محکم در، دادن فحش و ناسزا، تحقیر زن در مقابل دیگران، با ضریب بسیار پایین از سوی زنان خشونت تلقی شده است.