حبس در زندان لاکان رشت و دشواری‌هایش
زندان لاکان هر روز تنها ده دقیقه امکان تماس تلفنی دارد و هفته‌ای یک مرتبه ملاقات کابینی.
کاوه مظفری*
امروز شد یک ماه که جلوه در زندان است. به موجب حکمی ناعادلانه برای کنشگری مدنی. یا به قول برخی که این روزها شعار وفاق ملی [جناحی] سر می‌دهند، حکمی نامتعارف!
در این مدت طبق روال بند نسوان زندان لاکان هر روز تنها ده دقیقه امکان تماس تلفنی داشتیم و هفته‌ای یک مرتبه ملاقات کابینی. محدودیت‌های زندان بر کسی پوشیده نیست، اما برخی کم و کاستی‌ها شرایط گذراندن حبس را دشوارتر می‌کند. به عنوان نمونه، پذیرش زندانیان بیش از ظرفیت فضای خوابگاهی، کیفیت نامناسب آب لوله‌کشی، محدودیت در دسترسی به هواخوری، و کمبود امکانات و تجهیزات اولیه آشپزی و تغذیه. برای پیگیری مواردی از این دست و بهبود شرایط گذراندن حبس، طی این یک ماه به مقامات و مسئولان مختلف مراجعه کردیم. توضیحاتی شنیدیم درباره ساختمان جدید که قرار است تاسیس شود یا برخی نیازها که از طریق فروشگاه خصوصی داخل بند قابل خریداری است. با این حال متاسفانه عبارتی که چندین و چند مرتبه از سوی مسئولان مختلف تکرار شد این بود که: «اینجا زندان است، نه هتل». نمی دانم مقصودشان از تکرار کنایه آمیز این عبارت چیست، اما به نظرم این حرف یعنی پاسخ قانع کننده ای در کار نیست.
می دانم که زندان یعنی محدودیت، اما همین زندان هم لازم است مبتنی بر قواعد و مقرراتی باشد تا کرامت و حقوق اولیه زندانیان رعایت شود. مطابق آیین نامه اجرایی سازمان زندان ها، حقوق و اقدامات حمایتی برای همه زندانیان در نظر گرفته شده است، فارغ از اینکه زندانی مدنی و سیاسی باشند یا محکومان سایر جرایم. مواردی مثل امکان استفاده منظم از محوطه هواخوری، یا دسترسی به آب شرب لوله کشی با کیفیت بهداشتی، یا برخورداری از تجهیزات اولیه آشپزی که در ماده ۱۵۴ آیین نامه به صراحت ذکر شده است.
همه با بوروکراسی ادارات آشنایی داریم، این بوروکراسی وقتی به نهادهایی مانند زندان می‌رسد، دو چندان می‌شود. بماند که در یک استان غیر مرکزی، آنهم برای بند زنان، و خاصه برای زندانیان سیاسی، رویه ای بسیار متفاوت و پر پیچ و خم پیدا می‌کند. تمام کاغذبازی ها چند برابر می شود، و سر آخر هم به تصمیمات از بالا موکول می شود. به قول یکی از کارمندان اگر پرونده مربوط به جرایم دیگر بود شاید خیلی از این موارد سریع تر به نتیجه می رسید.
طی این مدت چندین مرتبه پیگیر بودیم که ملزوماتی مانند کتاب و لوازم ورزشی به داخل بند برسد. خلاصه با پیگیری از داخل زندان و از اداره کل زندان های استان و قاضی ناظر زندان، تا حدودی، و البته فقط تاحدودی، مسیر اولیه ای مشخص شده که باز هم بسیار کند و سلیقه‌ای است.
بالاخره امکان استفاده از فضای ورزشی به صورت یک روز در میان مهیا شده و به صورت مرحله ای تعدادی از کتاب ها برای مطالعه در اختیار بچه ها قرار گرفته است. با اینکه فضایی به عنوان کتابخانه در بند نسوان پیش‌بینی شده، اما بخاطر کمبود امکانات تازه انکار قرار است امکان استفاده از کتابخانه هم فراهم شود. در حالی که طبق ماده ۹۴ آیین نامه اجرایی سازمان زندان ها مدیریت زندان موظف است «با توجه به تعداد زندانیان کتابخانه مجهزی حاوی کتاب های حقوقی، قوانین، علمی، مذهبی، اخلاقی، داستانی، ادبی، هنری، ورزشی و فنی را جهت استفاده زندانیان تاسیس کند». و در ادامه این ماده تاکید شده که «زندانیان می‌توانند در ساعات مقرر در کتابخانه مطالعه کنند و کتاب به امانت گیرند».
در خصوص امکان مرخصی هم طبق ماده ۵۲۰ قانون آیین دادرسی کیفری و با توجه به ماده ۱۹۴ آیین نامه داخلی سازمان زندان ها که تصریح شده زندانیان حق دارند ماهانه سه روز از امکان مرخصی برخوردار باشند، پیگیری کردیم و منتظر پاسخیم. امیدوارم مسئولان قضایی نسبت به حقوق اولیه و قانونی زندانیان بی تفاوت نباشند و از این پس شرایط بهبود یابد».
منبع: اینستاگرام کاوه مظفری، همسر جلوه جواهری، فعال حقوق زنان که هم اکنون دوران محکومیت خود را در زندان لاکان می‌گذراند.
