هر چهار دقیقه یک زن جان خود را در چین می‌گیرد

ایسنا:در چین به طور متوسط هر چهار دقیقه یک زن جان خود را می‌گیرد.

به گزارش سرویس «زنان» خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، بنابر آمار سازمان بهداشت جهانی، چین تنها کشوری در جهان است که زنان در آن بیش از مردان خودکشی می کنند.

بی‌بی‌سی همچنین نوشت: هرساله یک میلیون و پانصدهزار زن دست به خودکشی می‌زنند که از این میان ۱۵۰ هزار نفر آنها موفق به کشتن خود می‌شوند.

این مشکل در نواحی روستایی بدتر است، به طوری که نرخ خودکشی در آنها سه برابر مناطق شهری است.

شو رانگ، سرپرست پروژه پیشگیری از خودکشی در مرکز توسعه فرهنگی برای زنان روستایی، می گوید یکی از این دلایل این وضع در دسترس بودن سموم در نواحی زراعی است.

وی می گوید: دست یافتن به آفت کش ها خیلی آسان است. برخی زنان از روی وسوسه دست به خودکشی می زنند. ممکن است زن و شوهری درگیر مشاجره ای تلخ شوند. وقتی مشاجره تمام شد زن شیشه سم را بر می دارد و سر می کشد.

تلاش برای خودکشی ممکن است اغلب ناشی از وسوسه ای ناگهانی باشد، اما این وسوسه ها ناشی از بار گرانی است که بر دوش زنان روستایی سنگینی می کند.

در نقاطی که دیدگاه های سنتی حاکم است ازدواج یک معضل بزرگ است.

بسیاری از ازدواج ها قراردادی هستند و مثل معامله‌ای هستند که در آن والدین داماد، عروس را «می خرند» و او جزو «تعلقات» آن خانواده می‌شود.

خانم شو رانگ معتقد است که این مساله به بروز مشکلات عاطفی در نوعروس های جوان که خانواده و دوستان خود را ترک می کنند تا وارد یک محیط بیگانه شوند منجر می‌شود.

آنها باید با پدر شوهر، مادر شوهر، چندین عمو، خواهر شوهر و غیره سر و کله بزنند. نوعروس باید رضایت همه را جلب کند. وقتی درگیری پیش می آید، دیوار او از همه کوتاهتر است.

به خصوص در ازدواج های از پیش ترتیب داده شده، که مرد ممکن است حس کند زنش میلی به زندگی با او ندارد، احساس نفرت ممکن است انباشته شده و به مشاجره و خشونت منجر شود.

شو رانگ تخمین می زند که ۷۰ تا ۸۰ درصد خودکشی ها نتیجه مستقیم مناقشه میان شوهر و زن است.

شی لیهوا، سردبیر ممتازترین مجله زنان چین، با این نظر که ارزش های سنتی مشکل آفرینند موافق است.

اگر زنی برود با خانواده شوهرش زندگی کند و آنها با او خوب رفتار کنند، یا شوهرش او را دوست داشته باشد و به او احترام بگذارد، مشکلی نخواهد داشت. اگر نه، اوضاع برایش سخت خواهد شد.

برای اکثر زنان هیچ راه آسانی برای خروج از یک ازدواج ناخوشایند وجود ندارد.

طلاق به معنی ترک ایمنی مالی خانواده است که آینده‌ای مبهم را پیش‌رو ترسیم می‌کند.

به گفته شو رانگ، برای برخی از زن‌ها خودکشی راهی است که از شوهر خود بخواهند با آنها بهتر رفتار کند.

سایر مطالعات موید آن است که بسیاری از زنانی که دست به خودکشی می‌زنند در واقع تلاش دارند کسب حیثیت کنند و عمق خشم و سرخوردگی خود را به دیگران نشان دهند.

دولت چین گستردگی ابعاد این معضل را درک می کند.

اکنون سالهاست که قوانین ازدواج وصلت های قراردادی و خریداری عروس را منع کرده است. با این حال نگرش سنتی حاکم را به سختی می توان تغییر داد.

علاوه بر طرز فکر سنتی، به نظر می‌رسد جریان‌های نوین نیز زنان را تحت فشار فزاینده قرار می‌دهد.

در نواحی روستایی که نظام تامین اجتماعی ضعیف است، پسرها بر دخترها ترجیح داده می‌شوند، زیرا تنها پسرها هستند که در روستا می‌مانند تا از والدین سالخورده مراقبت کنند. وقتی دخترها ازدواج می‌کنند، باید به محل سکونت خانواده شوهر نقل مکان کنند.

سیاست‌های سفت و سخت تنظیم خانواده را با این رسوم جمع بزنید و حاصل نرخ بالای سقط جنین‌های مونث است.

براساس آمار رسمی به ازای هر یکصد دختر که در چین متولد می شوند، ۱۱۷ پسر به دنیا می‌آید.

تا سال ۲۰۲۰ ممکن است جمعیت زن‌ها ۴۰ میلیون کمتر از مردها باشد که باعث می‌شود بسیاری از مردها نتوانند ازدواج کنند. شی لیهوا نگران پیامدهای این نابرابری است.

وی می گوید: زنان ۲۰ سال دیگر حتی با آینده بدتری مواجه خواهند شد. آدم ربایی و قاچاق زنان افزایش خواهد یافت و همچنین روسپیگری و خشونت‌های جنسی علیه زنان از جمله تجاوز. فکر می کنم این مشکل واقعا باید از ریشه حل شود.

موسسه تحت نظارت شو رانگ برای جلوگیری از خودکشی زنان می کوشد گروه‌های حمایتی در روستاها تشکیل دهد تا زن‌ها بتوانند در آن احساسات خود را بیان کنند و اطلاعاتی درباره بهداشت روان دریافت کنند.

هرچند این گروه ها به تنها چند روستا محدود هستند اما موفق بوده اند و شو رانگ امیدوار است این پروژه را در سراسر کشور تعمیم دهد.

موفقیت‌های دیگری هم به دست آمده است که از آن جمله ایجاد مدرسه‌ای در خارج از پکن است که دختران جوان روستایی در آن مهارت‌های لازم برای ساختن زندگی با دستان خود را فرا می‌گیرند.

در این مدرسه دوره های کارآموزی مثل آشپزی، آرایشگری و حساب آموزش داده می‌شود و همچنین کلاس‌هایی برای تدریس قوانین ازدواج، راه‌های جلوگیری از خودکشی و آگاهی های جنسی وجود دارد.

از زمان آغاز به کار این مدرسه در سال ۱۹۹۸ تاکنون چهار هزار نفر در آن آموزش دیده‌اند که معمولا به عنوان صندوقدار رستوران‌ها یا متصدی پذیرش در کارخانه‌ها استخدام می‌شوند.

این پروژه‌ها کوچک هستند اما نیروهای دیگری هم در کار است که آینده زنان چین را رقم می‌زند.

در مراکز بزرگ تولیدی جنوب شرق در استان های ساحلی، تا ۷۰ درصد کارگران مهاجر که شمار آنها به میلیون ها نفر می رسد زن هستند و سن آنها اغلب از ۳۰ تجاوز نمی کند.

هرچند خیلی از آنها برای ازدواج به مناطق روستایی بازمی گردند، تجربه زندگی دور از خانه می تواند زندگی آنها را دگرگون کند.

البته نقل مکان به شهر خالی از خطر نیست. بسیاری از زنان توسط صاحب کاران مورد سوءاستفاده جنسی قرار می گیرند و شرایط اغلب فلاکت بار است.

اما مزایایی هم دارد.

اینجا، روابط دور از چشمان کاونده و مداخله جوی والدین شکل می گیرد و زنان جوان جهانی وسیعتر دور از مزارعی که در آن بزرگ شده اند را تجربه می کنند.

شاید مهمتر از هرچیز، زنان جوان دور از خانه – حال یا در کارخانه ها یا در مدارس آموزشی در پکن – اعتماد به نفس بیشتری پیدا می کنند.

یک کارآموز می گوید: قبل از آنکه اینجا بیایم مادرم می گفت ازدواج خوب بهتر است تحصیلات خوب است.

اما پس از نقل مکان به اینجا دیگر به این فکر نبودم که برای خودم شوهر خوبی دست و پا کنم. اگر برای یاد گرفتن یک حرفه زحمت بکشم وضعم بهتر خواهد بود.