چهره‌ی زنانه‌ی مقاومت در «من هنوز اینجا هستم»
فریده غائب
فیلم من هنوز اینجا هستم (I’m Still Here) به کارگردانی والتر سالس محصول سال ۲۰۲۴، داستان واقعی یونیس(یا اونیس) پایوا را روایت می‌کند؛ زنی که در دوران دیکتاتوری نظامی برزیل، همسرش (روبنس پایوا) ناپدید می‌شود و او با وجود تمام فشارها، تصمیم می‌گیرد صدای عدالت‌خواهی را خاموش نکند. این فیلم بازنمایی قدرتمند از زنی است که از نقش‌های سنتی فراتر می‌رود و به نماد مقاومت بدل می‌شود.
یونیس، ابتدا یک زن خانه‌دار و مادر است، اما پس از فاجعه‌ای سیاسی و خانوادگی، به فضای عمومی و سیاسی کشیده می‌شود. او نه با قدرت فیزیکی، نه با موقعیت اجتماعی، بلکه با ثبات قدم، پیگیری و شجاعت در عین آرامش به مبارزه ادامه می‌دهد. در دنیایی مردانه و خشونت‌زده، یونیس تجسم شکل زنانه‌ی قدرت است: پیوسته، بی‌وقفه، و بی‌نیاز به نمایش بیرونی.
فیلم با محوریت شخصیت یونیس، مفاهیم سنتی همچون مادر بودن را بازتعریف می‌کند. مادر در این روایت، تنها پرورش‌دهنده کودک نیست، بلکه حافظ خاطره‌ی جمعی و ادامه‌دهنده‌ی حقیقت است. یونیس، به‌جای انفعال یا در انتظار ماندن، نقش فعالی در روایت عدالت بازی می‌کند.
این فیلم با کنار زدن کلیشه‌های زن وابسته یا قربانی، زنی مستقل، چندلایه و عمیق را به تصویر می‌کشد. یونیس نه قهرمان اسطوره‌ای‌ست، نه ابرانسان؛ او انسانی‌ست با درد، ترس و شک، که با همین ویژگی‌ها قوی‌تر از بسیاری از شخصیت‌های مرد ظاهر می‌شود.
من هنوز اینجا هستم به ما یادآوری می‌کند که مقاومت همیشه پر سر و صدا نیست؛ گاهی صدای زنان، آرام، ولی ماندگارترین صداست.
