برای صبا واصفی که تنها جرمش ولگردی در خطوط سپید کاغذ بود/ پریسا دانشور

کمیته گزارشگران حقوق بشر: دیر سالیانی است که می وزی صبای من . تویی که در آستان سحر و در مطلع دور خویش در چیرگی پرده های سیاهِ شب زاده می شوی . سوار بر بال امواج می شوی و آرام آرام معصومیت نسیم ات را به بلوغ می رسانی . مگر زیر طاق این آسمان بی خبر،چیز تازه ای هست که چنین در صور خوش خبری ات می دمی صبای من ؟ سالهاست که چنین می کنی و گویی خستگی در زمزمه هایت گم می شود …و من ، من آن گاه که در میان ساقه های خشکیدۀ مراتع گندمگون می پیچی و بذر می پاشی صدایت را باز می شناسم ، ترانه ای را که همواره در خوابهایم می خواندی .. می گفتی :

پری کوچک من

دوباره چلچله ها به طاق مهتابی

با ان چنان ترنم عاشقانه خواهند خواند

که باغ پر بنفشه خواهد شد

تو غم مخور که بهار با تو خواهد ماند

تو در جدالی ابدی هستی صبای من و من چه عاجزانه نظاره گر ام . زخم های تنت را می بینم که در عبور از خارستان شب های بی شمار تاب می آوری . تو در جدالی ابدی با دیو سیاه شبی و چه بردبارانه پیک نورت را به آن سوی بی خبری ها می رسانی . تو نوید می دهی به آنان که هنوز دلی دارند و من دل میسپارم به بوی اقیانوس هایی که از این قفس نادیدنی اند .

به بوی غرور کوه هایی که این تپه نشینان را خواب زده میکند . به بوی پچ پچه های کفش دوزک های پنهان در چمن زاران که تو به سنگلاخ بی عبور می آوری . من هر روزه دل می سپارم به باغهایی که در تو می شکفند و تو حتی برای زخم تنت مرهمی طلب نمی کنی . چه بردبارانه می جنگی صبای من … تو می دانی ، می دانی در آنسوی سرخی غروب ،نبضت رو به افول خواهد گذاشت و تنها غباری از تو بر جای خواهد ماند و شگفتا که باز به وقت سحر ، با طراوت تر از پیش بر می خیزی و بارور می شوی و رو به هزیمت میگذاری.میدانم که شبها بی شمارند و تن تو با درد بیگانه . می دانم که باز خبری از آن سور خواهی آورد ، از آزادی ، و در گوش غریبه نجوا خواهی کرد . آزاد باش و رها ، این است مشیت تو و میدانم که هیچ پنجۀ تطاولی به دامن لغزنده ات نخواهد رسید . باز آبستن ابرها باش صبای من . باز خبر کوهها را به دریا برسان … باز خبر دریا را در گوش کویر محتضر به تلقین بگو

ما همچنان به انتظار اولین خش خش برگها در عبور باد صبا نشسته ایم

پریسا دانشور( پریِ کوچکِ غمگین )