نامه ای به مرضیه وفامهر

امیر آشوری

کانون زنان ایرانی

تهرانی که تو با وفاداری هایت به اوج گرانبهای خیابانهای بی اسم نشان دادی ، در من یادآور لولیدنی شد در بن بستهایی که دیگر هیچ اقلیمی مرا پذیرا نیست.

باور کن مرضیه جان بوی تعفنِ کهریزک ، اوین و خصوصن بند 209 با حضورت معطر ترین آشیانه ی هستی شد. کافیست اینجا ما به بهانه ای که تو را دربند کردند از حرکات رقاصانه ات که کل هستی را به دوش کشیدی دیگر بار و دیگر بار به فکر فرو رویم ، تو ایستاده ای ، تو مردانگی را برای ما به یدک کشیدی.

مرضیه ی عزیز!

با سیاهجامه ای که بر تن کردی و روی سن نهیب می زدی که فردا آسمان در پشت تمام بارکش های بی بدیل گم می شوند ، باید حس می کردم که این بار از دست خودم سُر خواهم خورد و نای نوشتن را از پشت راسخانگی ات وام خواهم گرفت.

مرضیه عزیز!

این بار گویی باید روی کاغذ های بی خط کشیده شوم تا از نا حضورت سر شار شوم ، آخر کدام دست تو را به عدالت های پوشالی دعوت کرده است.

به گرمای تابستان سوگند که دیگر به تنگ آمده ایم… باور کن آن هنگام که کوچه و پس کوچه های این شهر را با بیقراری هایت معنا بخشیدی ، باید سوگند خورد که به هیچ کجا سفر نخواهم کرد و تنها روی این کاغذ غرق می شوم و از سکوت مایه می گذارم .

یک دیدگاه برای “نامه ای به مرضیه وفامهر

  • 29 آگوست 2020 at 12:45 ق.ظ
    Permalink

    #مرضیه_وفامهر

    Reply

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.