گذران اوقات زنان تهرانی در سالهای دور

یاکوب ادوارد پولاک، پزشک آلمانی از ۱۸۵۱ تا ۱۸۶۰ در ایران اقامت داشت حاصل اقامت او در ایران کتابی است به نام «ایران و ایرانیان» یا همان سفرنامه پولاک. او در بخشی از کتاب خود در باره زنان ایران می نویسد :

«عنوانی که در ایران به زن محترم می دهند خانم است. زنهای درجه دوم را بیگم یا باجی می گویند. عنوان زنان از پایین ترین مرتبه و درجه ضعیفه است. عنوان بی بی به معنی سرکار خانم سابقا سخت رواج داشته است اما فعلا استعمالی ندارد.

اشتغال زنان بر حسب مقام اجتماعی آنان و سکونتشان در شهر و روستا فرق می کند. در طبقات فقیر کلیه کارهای منزل را زنان انجام می دهند، بقیه اوقات را به پشم ریسی می پردازند. آنها دوک را زیر بغل نگاه می‌دارند و با رشته های پشم که رشته اند جوراب، فرش، و جل اسب می بافند. زنان اعیان تقریبا تمام اوقات خود را به حمام رفتن، قلیان کشیدن، دید و بازدید، خوردن شیرینیهای مختلف و میوه های چربی دار از قبیل گردو و پسته و بادام، نوشیدن چای و قهوه می گذرانند. به ندرت ممکن است به خواندن کتاب یا نوشتن رقعه ای مشغول شوند. زن ایرانی در خروج از منزل آزادی بسیار دارد. زنان طبقه متوسط یا حتی زنان محترم به صورت ناشناس به تنهایی به بازار و پیش طبیب می روند و غیره؛ زنان بسیار ثروتمند با اسب و در معیت خدمه متعدد به دید و بازدید می روند؛ پشت سر آنها گیس سفیدشان سوار بر اسب است و خواجه یا یکی دیگر از نوکران عنان اسب را به دست دارد. رفتن به زیارت امام زاده ها یکی از سرگرمیهای مورد علاقه زنان است و البته خیلی می شود که سوای زیارت به انجام دادن کارهای عادی و دنیوی هم می پردازند».

منبع :

http://www.iichs.ir/