مرگ و میر سالانه ۲۵ هزار نوزاد کمتر از یک ماهه در کشور
رئیس دبیرخانه تحقیقات کاربردی معاونت سلامت وزارت بهداشت از مرگ و میر سالانه ۲۰ تا ۲۵ هزار نوزاد کمتر از یک ماهه در کشور خبر داد و گفت: ایران در زمینه کاهش مرگ و میر نوزادان کمتر از یک ماه به علت بالا بودن هزینه نگهداری نظیر تجهیزات ان. آی. سی. یو ، کمبود آمبولانس های ویژه و پزشکان متخصص ، موفق نبوده است.
به گزارش خبرنگار اجتماعی خبرگزاری مهر ، دکتر محسن نقوی امروز طی یک نشست خبری در مورد مقایسه شاخص های سلامت در دهه ۵۰ با آخرین وضعیت موجود ، افزود: میزان مرگ کودکان زیر ۵ سال از ۲۷۱ مورد در هر هزار تولد زنده در سال ۴۹ به ۳۵ مورد در سال ۷۹ رسیده که کاهش ۱۰ برابری داشته است که در این زمینه شهرستانهایی نظیر سیستان و بلوچستان ، هرمزگان و کهکیلویه و بویر احمد ، بدترین و گیلان ، مازنداران و تهران بهترین وضعیت را داشته اند.
وی با بیان اینکه دانشگاه های علوم پزشکی کشور موظف به کاهش نرخ مرگ و میر نوزدان کمتر از یک ماه شده اند ، چرا که هم اکنون از هر هزار تولد زنده ۱۸ نوزاد قبل از پایان دوره نوزادی یعنی پایان یک ماهگی می میرند، گفت: میزان مرگ و میر کودکان زیر یک سال از ۳۶ مورد در هر هزار تولد زنده در سال ۷۲ به ۲۳ مورد رسیده است.
نقوی با بیان اینکه وضعیت سلامتی طی ۵۰ سال اخیر بهبود چشمگیر داشته و میانگین امید به زندگی در کشور ۷۴ سال است ، گفت: امید به زندگی به عنوان مهمترین شاخص توسعه اقتصادی و اجتماعی در سال ۳۵ در کشور ۵/۳۷ سال بوده که این مزان در اسل ۸۲ بدون در نظر گرفتن زلزله بم به ۷۴ سال رسیده است و امید به زندگی در مردان به علت بالا بودن میزان مرگ و میر ناشی از حوادث به ویژه حوادث ترافیکی و کاهش سن بروز سکته قلبی در آنها ۴ تا ۵ سال کمتر از زنان است.
رئیس دبیرخانه تحقیقات کاربردی معاونت سلامت وزارت بهداشت با بیان اینکه حداقل امید به زندگی در سیستان و بلوچستان و حداکثر آن در تهران بوده که حدود ۸ تا ۱۰ سال است ، گفت: مرگ مادران ناشی از عوارض بارداری و زایمان از ۲۳۷ مورد از هر ۱۰۰ هزار تولد زنده در سال ۳۵ به ۲/۲۸ مورد رسیده به گونه ای ۱۰ برابر کاهش داشته است.
وی در مورد مقایسه میزان و علت مرگ و میر ایرانی ها در دهه ۵۰ در تهران با سال ۸۲ در ۲۳ استان کشور در هر ۱۰۰ هزار نفر گفت : در دهه ۵۰ به ازای هر ۱۰۰ هزار نفر تهرانی مرگ و میر ۶۲ نفر به علت عفونت های دستگاه تنفسی فوقانی ، ۴۶ نفر به علت اسهال و استفراغ، ۱۲ نفر به علت مننژیت، ۹ نفر به علت سل، ۵ نفر به علت سرخک، ۵/۲ نفر به علت کزاز، ۵/۲ به علت آبله، یک نفر به علت دیفتری بوده است که این آمار در سال ۸۲ به ترتیب به ۸۸/۶مورد، ۲/۱مورد، ۷۸/۰مورد ، یک مورد، ۰۲/۰مورد، ۰۱/۰مورد، صفر مورد، ۰۰۲/۰ مورد رسیده است.
نقوی افزود: امروزه علت مرگ و میر ناشی از بیماریها تغییر یافته به گونه ای در دهه ۵۰ به ازای هر ۱۰۰ هزار نفر تهرانی ۴۲ نفر به علت انفارکتوس قلبی و مغزی و ۵۱ نفر به علت حوادث عمدی و غیر عمدی جان خود را از دست می داند اما این آمار در اسل ۸۲ در بین ۲۳ استان کشور به ترتیب به ۱۵۴ مورد و ۵/۸۳ مورد افزایش یافته است.
رئیس دبیرخانه تحقیقات کاربردی معاونت سلامت وزارت بهداشت، حوادث، بیماریهای قلبی و عروقی، بیماری حول تولد ( بیماریهای نوزادی) و سرطان ها را ۴ علت اصلی از دست رفتن عمر دانست و گفت: طی ۵۰ سال اخیر کشور موفق به دریافت گواهی ریشه کنی بیماریهای آبله، کرم پیوک و شیستوزمازیس شده و هم اکنون در مرحله دریافت گواهی یا حذف بیماریهای فلج اطفال، کزاز نوزادی، سرخک و دیفتری است.
وی با بیان اینکه هم اکنون کشور درحال تدوین و اجرای برنامه برای ریشه کنی و یا حذف مالاریا، جذام و گواتر کمبود ید است، گفت: برخی بیماریها نظیر کزاز نوزادی را نمی توان ریشه کن کرد اما می توان انتقال آن به انسان را به مرحله حذف رساند.
نقوی در مورد مقایسه میزان باروری در سالهای اخیر گفت: در سال ۵۱ از هر زن ۱۵ تا ۵۰ سال دارای همسر و غیر نازا تا پایان دوره همسر داری ۶ کودک متولد می شد و این میزان در سال ۷۹ به ۲ کودک رسیده که توسعه اجتماعی نظیر با سوادی، اشتغال زنان، ارائه تسهیلات وزارت بهداشت برای جلوگیری از بارداری به زنان از مهمترین فاکتورهای کاهش باروری در کشور است.
رئیس دبیرخانه تحقیقات کاربردی معاونت سلامت وزارت بهداشت در مورد روند تغییر میانه سنی جمعیت کشور گفت: در سال ۴۵ نصف جمعیت کشور کمتر از ۱۷ سال بوده که این میزان در سال ۷۹ به ۲۲ سال رسیده است.
وی گفت: میزان کوتاهی قدی کودکان کمتر از ۵ سال در سال ۷۴ در حدود ۲۰ درصد و میزان کم وزنی در سال ۷۴ در حدود ۱۷ درصد که این آمارها در سال ۸۳ به ۵ درصد رسیده است همچنین میزان لاغری در سال ۷۴ در حدود ۷ درصد به ۴ درصد در سال ۸۳ رسیده است.
رئیس دبیرخانه تحقیقات کاربردی معاونت سلامت وزارت بهداشت افزود: ایران به لحاظ سوء تغذیه در سال ۷۴ جزء مناطق با شیوع بالای سوء تغذیه در جهان طبقه بندی می شد اما در سال ۷۷ در مناطق با شیوع پایین طبقه بندی شده به گونه ای که برابر با کشورهای توسعه یافته است.