روزی که زنان برای گرفتن حقشان عزم جزم کرده اند
رواج یک فرهنگ تبعیض آمیز علیه زنان, نه حاصل یک نظام طبیعی و نه مبتنی بر زیست شناسی, بلکه نتیجه قوانین نابرابر وضع شده است.
وضعیت زنان در هر کشوری شاخص ارزیابی پیشرفت و تکامل آن جامعه محسوب می شود. میزان مشارکت زنان در ارگانهای تصمیم گیری جامعه, پارلمانها, مدیریت سازمانها و دستگاههای سیاسی, اقتصادی و میزان اشتغال آنها و مشارکت در بازار کار, از شاخصهای مهم ارزیابی به شمار میروند.
شاخصهایی که نشان فاصله گرفتن هر جامعه از اندیشه و فرهنگ عقب مانده مردسالاری است, که از قرون وسطی تا به امروز ادامه داشته و در هر مرحله از تاریخ لباس دیگری به تن کرده است.
اما بشر در دنیای امروزه گامی کیفی در تمامی عرصه های علم و پیشرفت بشریت برداشته است و این روند تکاملی نیازمند یک اندیشه عاری از تبعیض و هر گونه عقب ماندگی در جامعه است.
با وجود تمامی پیشرفتهایی که زنان در دهه های اخیر کرده اند, و با وجود اینکه برابری و عدالت دغدغه اصلی عصر ما بوده و هست, متاسفانه جامعه کنونی ما نه تنها در این زمنیه میدانی را برای زنان و پیشرفت آنها در امر جامعه فراهم نکرده است, بلکه با نادیده گرفتن حقوق انسانی زنان و بن بست های قانونی و قوانین تبعیض آمیز علیه زنان در جامعه, و با تصویب قوانین ناعادلانه بر علیه زنان, عرصه را به طور قانونی بر زنان تنگ کرده که هر بار با بهانه های واهی اقدام به دستگیری زنان فعال و آزاده میکند تا شاید بتواند مانع از به کارگیری این انرژی بیکران نهفته در زنان شود و آنان را به انفعال بکشاند. همچنان که طی ماه های اخیر تعداد زیادی از زنان توسط دادگاه انقلاب دستگیر و یا احضار شده اند و با وثیقه های سنگین آزاد شده اند.
به گفته خانم نسرین ستوده که وکالت چند تن از فعالین جنبش زنان را نیز بر عهده دارد, در طول دو سال گذشته تا کنون ۱۲۱ مورد اعم از احضار و بازداشت را در مورد فعالین جنبش زنان شاهد بودیم و قریب یک میلیارد تومان به عنوان تضمین اعم از وثیقه و کفایت از فعالین جنبش زنان اخذ شده است. چنانچه که خانم زینب پیغمبر زاده نیز با یک وثیقه سنگین ماه گذشته از زندان آزاد شد.
همچنین که در یک ماه گذشته شاهد آن بودیم, خانم «بهاره هدایت» از زنان تجمعکننده در روز ۲۲ خرداد در میدان هفت تیر تهران را به تحمل دو سال حبس که به مدت پنج سال به حالت تعلیق درمیآید محکوم کردند, و ده ها تن از زنان فعال دیگر که به اتهام اخلال در امنیت ملی دستگیر شدند . در تجمعی که در برابر دادگاه انفلاب تهران, که به منظور اعلام همبستگی با زنان دستگیر شده برگزار شد, بیش از ۳۰ تن از زنان بازداشت شدند و شماری از آنها بدون هیچ دلیلی ۱۷ روز را در سلولهای انفرادی به سر بردند.
اگر با یک نگاه منصفانه به آمار دستگیری زنان فعال جنبشها و احضار کردن آنها به بهانه های مختلف و گذاشتن وثیقه های سنگین برای این افراد نگاه کنیم, باید به این سوال پاسخ داد که مگر زنان در این مرحله از تاریخ چه چیزی میخواهند, جز آزادی و بدست آوردن جایگاه اصلی و تاریخیشان ؟هر چند که زنان ایران بارها و بارها و به شیوه های مختلف اعتراض خود را نسبت به قوانین تحقیر آمیز و تبعیض جنسی اعلام کرده اند, اما نه تنها این مطالبات بی پاسخ ماند, بلکه با اتهامات و احکامی همچون زندان و … به همراه بود.
تبعیض جنسی به معنای اعمال و رفتار و ایدئولوژی هایی که زنان را فرودست تر و کم ارزشتر از مردان دیده و این اندیشه تبعیض آمیز در ردیف بدترین مصیبت هایی هستند که مایه رنج و محرومیت بشر و پیشرفت جامعه میشوند.
در این تبعیض این تنها زنان نیستند که از یک دیدگاه عقب افتاده و کهنه رنج میبرند, چرا که این دیدگاه فرهنگی را در کل جامعه نهادینه میکند که تمام جوامع ذخیره ای عظیم از توانایی های فکری و انسانی را که در اثر این تفکر نادیده گرفته شده است از دست میدهد. رواج یک فرهنگ تبعیض آمیز علیه زنان, نه حاصل یک نظام طبیعی و نه مبتنی بر زیست شناسی, بلکه نتیجه رفتار اجتماعی نادرست و عقب مانده با زنان است .
در آستانه سالگرد ۲۲ خرداد, روزی که زنان اعتراض خود را به تمامی قوانینی که حقوق زنان را پایمال میکند ابراز داشتند, بیش از هر زمان دیگری به ضرورت همکاری و اتحاد جنبش زنان میتوان پی برد. ۲۲ خرداد روز زنانی‌است که برای تغییر یک فرهنگ عقب افتاده بار دیگر نشان دادند که هیچ چیز نمی‌تواند جنبش رو به پیش زنان را از حرکت بازدارد.
انجمن آوای روز ، خرداد ۸۶