خشونت اسیدی در بنگلادش

او یک دختر بدنیا آمده بود و به همین دلیل باید مجازات می شد، پدر او سعی کرد با ریختن اسید به دهانش او را به قتل برساند. نام این دختر بی گناه بنگلادشی که انزجار ملی و بین المللی را علیه این نوع خشونت برانگیخت ، بابلی است ، او اکنون ۵ سال دارد اما قادر به صحبت کردن نیست ، به این دلیل که دهان او با اسید سوزانده شده. زمانیکه پدرش سعی در کشتن او داشت بابلی تنها ۷ ماه داشت. شب ۱۵ ژوئیه سال ۲۰۰۰، مادر بابلی همسرش را می بیند که مایعی با قطره چکان به دخترشان می دهد، وقتی از او درباره این کار می پرسد ، همسرش آن را نوعی دارو معرفی می کند و با عجله اتاق را تر ک می کند. بابلی هنگامی که در آغوش مادر است بر روی دست مادر استفراغ می کند و منجر به زخمی شدن دست مادر می شود. اسید زبان و گوش چپ او را از میان برده است . مادر بابلی می گوید از زمانی که این دختر بدنیا آمده پدرش هرگز او را نپذیرفته و به من نیز اجازه نداده که از سینه خود به او شیر دهم.

ولی ماجرای عجیب و غیر انسانی بابلی تنها مورد نیست. در واقع حوادث مشابهی در بخشهای مختلف جامعه اتفاق می افتد که در اکثر موارد ما از آن مطلع نیستیم.کیشور کومار داس از فعالان بنگلادشی می گوید ، هر چند میزان خشونت اسیدی نسبت به دو سال گذشته کاهش یافته است ، اما مبارزه علیه این نوع خشونت به شدت ادامه دارد ، ما قادریم از خشونت اسیدی با اقدامات بازدارنده جلوگیری کنیم اما تغییر نگرش مردم احتیاج به تلاش بیشتری دارد .

عدم پذیرش ازدواج و مشاجره بر سر مالکیت در بنگلادش دو علت اصلی هستند که منجر به حمله با اسید می شود و هدف اصلی صورت است، به این دلیل که هر گونه زشتی در این بخش معمولا منجر به طرد قربانی می شود . این ماده شیمیایی خورنده که ظاهرا مایع شفاف و بی خطری به نظر می رسد ، پوست را عمیقا می سوزاند و تمام بافتهایی که در مسیرش قرار دارند از بین می برد و برای خنثی کردن یا تضعیف اثر آن باید ظرف چند ثانیه اقدام شود، اما متاسفانه در اکثر موارد مدت زمان بیشتری طول می کشد تا مصدوم مورد درمان قرار گیرد و اثر تخریبی اسید به طور اجتناب ناپذیری بر چهره باقی می ماند. بعد از گذشت مدت زمانی ، درد فیزیکی با ضایعه روحی ترکیب شده و همراه با مشکلات اجتماعی باعث می شود که قربانی به معنای واقعی کلمه فلج شود .

بر اساس یک تحقیق و مطالعه گروهی ، حدود ۵۰ درصد قربانیان دختران نوجوانی هستند که تازه به دوره زنانگی قدم گذاشته اند و اکثر این قربانیان حمله کننده را می شناسند. همچنین یافته های یک NGO که به قربانیان اسید کمک می کند ، نشان می دهد که اسید پاشی در سال ۲۰۰۲ بالاترین میزان را داشته چرا که حدود ۴۸۴ نفر با این ماده شیمیایی سوختند. از این سال به بعد تعداد حوادث خشونت اسیدی به تدریج کاهش یافته است. در سال ۲۰۰۳، ۴۱۰ قربانی گزارش شد و در سال ۲۰۰۴ تعداد قربانیان به ۳۲۲ نفر رسید. و تا ۷ فوریه ۲۰۰۵ حدود ۳۱ نفر دچار سوختگی با اسید شدند. اگر چه اکثر قربانیان زنان جوان هستند ، اما مردان نیز ۲۰ تا ۳۰ درصد این قربانیان را شامل می شوند.

دالی ۱۵ ساله بود که در راه بازگشت از مدرسه مورد حمله قرار گرفت و دلیل این اتفاق عدم پذیرش ازدواج با یک مرد روستایی بود. دالی امیدوار بود که به مرور زمان هم حال خودش بهبود یابد و هم مجرم به سزای خود برسد اما حال که او بیست ساله است و به صورت خود می نگرد در می یابد که دیگر هیچ چیز مانند گذشته نخواهد شد .

در واکنش به رشد اعتراضات در مقابل خشونت علیه زنان، حکومت بنگلادش قانون منع خشونت علیه زنان و کودکان را در سال ۱۹۹۵ تصویب کرد که مجازات مرگ را به عنوان اشد مجازات برای مجرمان اسید پاشی تعیین کرده است .

یک تحقیق انجام شده توسط یکی از NGO های بنگلادش ، نشان داد روستاهایی که در سالهای گذشته خشونت اسیدی در آن به وقوع پیوسته بود ، دیگر شاهد این نوع خشونت نبود. به علاوه این اعتقاد وجود دارد که فعالیتهای پلیس و محکومیت در چند مورد در ذهنیت مردم نسبت به اسید پاشی تغیر ایجاد کرده است .

دکتر ربکا میلتون، مدیر واحد پزشکی بنیاد بازماندگان اسید(ASF) گفت که فعالیت مراکز غیر دولتی و مراکز مربوطه در مناطق مختلف بنگلادش باعث کاهش معنا دار چنین اتفاقاتی شده است. گرچه تلاشهای بیشتری برای متوقف کردن این خشونتها در کشور لازم است. دکتر ربکا همچنین بر آسیب روانشناختی که قربانی از آن به عنوان نتیجه یک خشونت رنج می برد تاکید می کند و معتقد است اکثر قربانیان هرگز از درد روحی رها نخواهند شد و سرانجام دچار عدم تعادل روانشناختی می شوند.

رونالد ویلیام هیلز ، جراح پلاستیک که طی ۲۵ سال گذشته مرتب به بنگلادش رفت و آمد دارد و برای نشان دادن همدردی با این قربانیان هر ساله برای کمک به آنها به بنگلادش می رود ، در حال حاضر نیز در بخش جراحی پلاستیک و سوختگی در بیمارستان داکا مشغول به کار است. او می گوید اسید پاشی در بسیاری از کشورهای آسیایی و آفریقایی رایج است ولی هنوز به عنوان مساله به آن نگاه نمی کنند ، بنگلادش اولین کشوری است که در مقابل این خشونت به فعالیت پرداخته و قانونگذاران آن در افشای این جنایات به مردم خود و جهانیان تردیدی ندارند.

یک بنیاد در این خصوص در اوگاندا وجود دارد و در پاکستان نیز به زودی یک سازمان غیر دولتی آغاز به کار خواهد کرد. هند نیز در این زمینه دارای مشکل است اما هنوز کسی درباره ابعاد آن اطلاعات دقیقی ندارد. دکتر سامونتا لالسن جراح پلاستیک و آشنا با سناریوی خشونت اسیدی در بنگلادش می گوید متاسفانه قربانیان، هرگز شغلی ندارند، ازدواج نمی کنند و به عنوان سربار خانواده به آنها نگاه می کنند. و باید به شکل مستقلی در اجتماعی که به طور عمومی نسبت به آنها بی تفاوت است زندگی کنند. هیچ نوع جراحی نمی تواند صورت سوخته آنها را به حالت قبلی برگرداند. جراحی تنها می تواند خونریزی ناشی از سوختگی را کاهش دهد، اما درمان کامل آن امکان پذیر نیست.

فعالیتهای رسانه ها ، قوانین سفت و سخت در مقابل تجاوزات اسیدی به همراه مجازات های عبرت آمیز می تواند سهم امیدوارکننده ای در سالهای پیش رو داشته باشد، تا اکثر مردم متوجه شوند که خشونت اسیدی تنها یک نوع ددمنشی نیست بلکه تجاوزیست به هر آنچه که مظهر تمدن است .

ترجمه :سونیا غفاری

منبع:

http://newagebd.com/2005/mar/07/pulse.html