استیضاح وزیر آموزش و پرورش از نوع شوخی جدی ، علی پورسلیمان
علی احمدی ،وزیر آموزش و پرورش : البته فشارهای مختلفی از سوی مجلس هشتم وجود دارد که آنها خواهان هماهنگی مدیران استانی و شهرستانی با نمایندگان مجلس هستند که البته این هم چالشی بین آموزش و پرورش و مجلس است که امیدواریم با حسن تعامل مدیران این موضوع نیز حل شود.
وزیر آموزش و پرورش خاطر نشان کرد : تغییرات در آموزش و پرورش بر حسب مورد است و ما برنامه ای برای تغییر اشخاص نداریم. ” (ایسکانیوز ۱۹/۵/۸۷ )
استیضاح یکی از ابزارهای قوی نظارتی مجلس برای بهبود و تصحیح امور و فرآیندهاست.
استیضاح می تواند به شفاف شدن برنامه ها بینجامد.
استیضاح می تواند مانعی جدی برای اعمال غیر قانونی و یا شبه قانونی مدیران کشور باشد.
استیضاح می تواندابزاری برای کارآمد کردن و نیز پاسخگونمودن مدیران در قبال وعده های خود باشد.
اکثر وزرای آموزش و پرورش در دوره تصدی وزارت خود طعم استیضاح را چشیده اند !
علت چیست؟
یکی از مسائل مهم قابل طرح در این مورد همان است که علی احمدی به آن اشاره کرده است:
فشارهای مختلف ازسوی نمایندگان برای هماهنگی مدیران استانی و شهرستانی با نمایندگان مجلس .
در واقع جنس استیضاح حداقل در این مورد ، مطالبات منطقه ای است.
به نظر می رسد نمایندگان مجلس بعضا برای تکمیل کردن حیطه امپراطوری خویش ، درصدد یکپارچه کردن محیط کاری خود هستند تا مشکلی برای اقدامات آینده نداشته باشند ! و البته این نمایندگان برای اینکه متهم به پیگیری منافع و مسایل شخصی و سلیقه ای در این مورد نشوند سعی کرده و می کنند تا برخی از مسایل کلان و مورد چالش در وزارت آموزش و پرورش را چاشنی این مساله نموده و از این طریق خود را حامی حقوق و منافع جامعه معلمان نشان دهند!
به گفته یوسف نژاد که خود نیز از امضا کنندگان طرح استیضاح بوده است ، در این طرح “موضوعاتی کلی از قبیل مسائل و مشکلات آموزش و پرورش ، مسایل مربوط به سیاست گذاری و برنامه ریزی و ضعف مدیریت در آموزش و پرورش مطرح شده است. ” ( فارس )
نگاه کمی واقع بینانه تر از سوی فاطمه آجرلو نماینده کرج مطرح شده است:
“حضور نیافتن وزیر آموزش و پرورش در مجلس برای پاسخگویی به مشکلات و حل معضلات موجود ، سبب شد تا نماینده ها تصمیم بر استیضاح وی بگیرند.
دلایلی چند ازجمله: معوقه ها، چالش های حوزه معاونت پژوهشی و طرح ساماندهی نیروهای انسانی سبب اخذ تصمیمی تازه از سوی نمایندگان مجلس نسبت به کارکرد علی احمدی ، وزیر آموزش و پرورش شد. “(ایلنا)
مهم ترین مساله قابل اشاره در جهت گیری این نماینده همان طرح موسوم به ساماندهی نیروی انسانی است.
حمید سعادت نماینده مجلس :
“مسایل جاری این وزارت خانه و همچنین مشکلات به وجود آمده در خصوص جذب نیروهای جدید ،از جمله محورهای استیضاح علی احمدی است “. ( مهر )
همان گونه که از اظهارات نمایندگان مشخص است مسایل مطروحه آن قدر کلی هستند که اگر قرار بر استیضاح باشد باید تاریخچه آموزش و پرورش و نیز حتی برخی مسایل و افراد کلان نیز در این مورد استیضاح و پرسش قرار گیرند !
اگر دلیل و یا دلایلی بر استیضاح وزیر آموزش و پرورش مترتب باشد دلایلی که از سوی نمایندگان مطرح شده و می شود نمی تواند دلیلی محکم و قاطع برای حذف یک وزیر باشد!
به نظر می رسد نمایندگان از” استیضاح ” به عنوان ابزاری جهت پیگیری منافع گروهی و یا شخصی خود سود می جویند که البته این مختص نمایندگان نیست!
در این جامعه ، فرهنگ عمومی ، توجه به منافع فردی و شخصی بدون توجه به مصالح جمعی است. به قول معروف ، هر کسی می خواهد گلیمش را از آب بیرون بکشد !
فردیت محض ، بدون توجه به” روح جمعی “جنگلی را به وجود آورده که هر کس برای بقا و استمرار خویش به فکر حذف دیگری و رساندن خود بر ساحل سلامت است!
در این کشتی بی نام و نشان ، هر کسی به فکر تعمیق وتعریض حدود قلمرو خویش است غافل از آن که این کشتی در حال غرق شدن است و ناخدای آن خود را به دست امواج و بادها سپرده است!
معلمان و تشکل ها چه باید کنند؟
علی احمدی در این مدت نشان داده است که برنامه خاصی برای اداره این وزارت خانه ندارد . تغییرات انجام شده در این مدت تفاوتی با زمان آقای فرشیدی نداشته و ندارد!
مهمترین چالش در آموزش و پرورش فقدان یک تئوری منسجم و توسعه گر است.
چاشنی طراحی این تئوری باید نهادینه کردن امر مشارکت باشد.
به نظر می رسد وزیر آموزش و پرورش میانه ای برای برقراری ارتباط ” منطقی و ضابطه مند ” با بدنه معلمان و تشکل ها ندارد.
البته وقتی که وزیر تمایلی برای برقراری ارتباط با مجلس ندارد وضعیت و تکلیف دیگران نیزمشخص است!
تشکل ها باید وعده های داده شده رئیس جمهوری در موعد انتخابات در زمینه آموزش و پرورش را به نقد بکشند.
تشکل های معلمان در هر نقطه ای از کشور باید ضمن برقراری ارتباط و تعامل موثر با نمایندگان و پیگیری مسایل عمومی ؛ آنها را به وعده های داده شده و حرف های زده شده حساس و پیگیر کنند . به قول معروف “مستمع صاحب سخن را بر سر ذوق آورد “.
زمانی که در اوج اعتراضات اسفند ۸۵ جامعه معلمان ایران یکپارچه خواهان استیضاح فرشیدی از سوی مجلس هفتم بود، ان مجلس زیر بار نرفت و افکار عمومی را به هیچ انگاشت ، چه می شود اکنون که اراده ای قوی از سوی فعالان تشکل ها و نیز جامعه معلمان در این مورد مشاهده نمی شود مجلس هشتم که به نظر من در روش ها و ایده های کلی تفاوتی با مجلس هفتم ندارد خواهان استیضاح علی احمدی شده است ؟!
به نظر می رسد جنس این استیضاح از نوع شوخی جدی باشد!
و پیامی مشخص دارد:
باید که با ما هماهنگ باشی!
وگرنه …..