جایی برای نشستن، داستانی در باره مهاجران افغان
مهدی بهمن:خنکای یک بعدازظهر شهریور ماه که بوی پاییز را به همراه داشت، مردم دستهدسته در یکی از ایستگاههای مترو منتظر قطار ایستاده بودند. سوت قطار که از دور شنیده شد، وِلولهای در جمعیت درگرفت. قطار در ایستگاه متوقف نشده بود که مردم شروع کردند به هُل دادن همدیگر. مردی قدبلند، با موهایی خرمایی، از پشت حایل همسرش که نوزادی را در آغوش داشت شده بود؛ درحالیکه خودش دست پسر سه، چهار سالهای را گرفته بود.
ادامه







