از نوع دیگر

چرایی رفتار «غریب» دولت نهم بر سر لایحه غالبا از منظری داخلی مورد تحلیل قرار گرفته است. اما با توجه به سیاست های تنش آفرین بین المللی دولتمردان ما، متاسفانه دلایل درگیری های داخلی هر روز بیش از گذشته به معادلات بیرون از مرزهای کشور مشروط می شود.

نمایندگان مجلس ، نمایندگی کدام گروه اجتماعی را بر عهده گرفته اند؟ آیا تصویب لایحه به ظاهر” حمایت از خانواده ” حمایت از مردان نوکیسه ای که فقط درپی اضافه کردن دارایی خود هستند و زن را هم کالایی مصرفی تصور می کنند ، نیست ؟

محبوبه باز هم خبر از زندان می آورد، خبرهایی که با هر کدام از آنها در نوبت زندانمان، خم می شویم. این بار محبوبه را می بینم که در زیر بار قصه زنان اوین شکسته می شود.

آیا به همین راحتی از خون دکتر زهرا بنی یعقوب و امثال او خواهیم گذشت؟ اصلاً در این سی سال گذشته سنگ بنای اوّل این بی عدالتی و بی انصافی را چه کسی یا کسانی بنا کرده اند؟

اگر من زنم روزم پیشکش به آنانی که چون نامم به خاطر عشق در شناسنامه شان رفت تا ابد باید اجازه خروج و ورود و اشتغال و تحصیل و هزار و یک کار و بار دیگر نیز با امضاء و اراده مردانه آنان برایم ممکن شود.

سرکوب هدف نیست وسیله است. زندان، شکنجه و اعدام وسیله ای برای حاکم کردن نوعی “منطق” است که در تحلیل اوضاع به نفع قدرت است.مهم حاکم کردن گفتمان سرکوب است. در همان زمین بازی تعیین شده و با همان “توپ” بازی کردن تا آرام آرام ” فراموشی” چیره شود و اصل ماجرا فقط به بازی و یا با کدام توپ و در کدام حصار بازی کردن محدود شود.