اقتصاد زنان

جدیدترین گزارش مرکز آمار ایران از گذران وقت نقاط شهری کشور نشان‌دهنده‌ی الگوهای جنسیتی عمیق در تقسیم کار خانگی، تعهدات شبانه‌روزی و دسترسی به زمان آزاد است.

وضعیت زنان در بازار کار ایران در سال گذشته رو به افول بوده و به نوعی انزوا و محرومیت بیشتر نیمی از جمعیت دامن زده است.

وایت زنانی از طبقه فرودست از گلستان و خراسان تا یاسوج، هرمزگان و خوزستان و مددکارانی که همراهشان‌اند، تصویر روشن‌تری از این بحران می‌سازد: بی‌برقی و بی‌آبی، گرانی و زنانه‌ترشدن فقر، زندگی را به کابوسی پرخطر در روزهای پریود برای این زنان بدل کرده است.

نرخ مشارکت اقتصادی زنان در زمستان سال گذشته ۱۳.۱ محاسبه شده که پایین‌تر از مشارکت مردان در همین بازه زمانی بوده است و رقمی نسبتا پایین محسوب می‌شود.

می‌توانم از خانه‌ای شروع کنم که در گوشه‌ای از آن زنی قوز کرده و مدام سوزنش را در ظرف منجوق‌ها فرو می‌کند، می‌دوزد و می‌دوزد و حالا بیش از پانزده سال است که شاغل است.

شاید سارا، الهه و مونا و … ندانند اما زنان خانه‌دار، بخش زیادی از زمان و توان‌شان را صرف کاری می‌کنند که در آمارها و حساب‌های اقتصادی دیده نمی‌شود، در دنیایی که هر ساعت کار باید ارزش داشته باشد، اما چرا هنوز کار خانگی را بی‌ارزش می‌دانند؟

طبق آماری که سه صندوق تامین اجتماعی و کشوری و روستاییان در سال ۱۴۰۲ منتشر کردند، تنها ۱۴درصد زنان ایرانی بالای ۵۵سال، حقوق بازنشستگی دارند…

محسن مرتضوی، عضو هیأت مدیره انجمن حمایت از قربانیان اسیدپاشی می‌گوید: «ما تصمیم گرفتیم به جای وابسته بودن به دیگران، خودمان کسب‌وکاری راه‌اندازی کنیم…»

آمارها از کاهش مشارکت زنان در بازار کار ایران در پاییز ۱۴۰۳ خبر می‌دهند.