تیتر یک

کانون زنان ایرانی- حسبن زندی: حدود یک سال پیش با آمنه بهرامی قربانی اسید پاشی آشنا شدم ،این آشنایی همزمان با سفر آمنه به زادگاهش همدان اتفاق افتاد.نتیجه این دیدار گفتگوی مفصلی است که در پی می آید .این گفتگو پس از دیدار آمنه بهرامی ،با طاهره بهرامی یکی دیگر از قربانیان اسید پاشی در همدان انجام شد. آنروزها کتاب آمنه منتشر نشده بود.آمنه پیشنهاد کرد در تقویم رسمی روزی به عنوان بخشش نامگذاری شود تا از آمار خشونت در جامعه کاسته شود.

کانون زنان ایرانی -سارا کریمی :
نشست”حقوق شهروندی زنانِ در حاشیه “روز دوشنبه بیستم آبان ماه ۱۳۹۲ از سوی گروه جامعه‌شناسی زنان و جنسیت، انجمن جامعه شناسی ایران و باهمکاری موسسه مهرطه برگزارشد.
در این جلسه که از ساعت ۱۷ آغاز شده و تا ساعت ۱۹ ادامه پیدا کرد، دو موضوع حقوق شهروندی زنانِ درحاشیه : زنان معلول و زنان افغان توسط ترانه میلادی (دبیرکل کانون‌های معلولان شهرتهران) و فاطمه خاوری (مدیرموسسه زنان هجرت) مورد بحث و بررسی قرار گرفت.

کانون زنان ایرانی -افغانستان- کابل: ترانه بنی یعقوب و فریده غائب :در دیدار از انجمن های غیر دولتی زنان در کابل و صحبت با زنان فعال آنها فهمیدیم چهار خانه امن در این شهر برای زنان ساخته شده است و در کل افغانستان نیز ۱۲ خانه امن وجود دارد .
در دیدار با حسینه صافی، رییس شبکه زنان افغان از او می خواهیم به ما اجازه دهد از خانه های امن زنان دیدار کنیم. حسینه می گوید بدون هماهنگی و بدون مجوز، دیدار از این خانه ها امکان پذیر نیست. با این همه او ما را به خانم ماریا زنی که سرپرستی یکی از این خانه ها را بر عهده دارد؛ معرفی می کند. با یکی از همراهان افغان مان که مردی جوان است و در این سفر به عنوان راهنما همراهی مان می کند راهی دفتر ماریا می شویم. ماریا را در ساختمانی بسیار شیک و تازه ساخت که بعد از جنگ آمریکا به افغانستان تاسیس شده و چند سالی است به این انجمن تعلق یافته ملاقات می کنیم. از پله های مارپیچی بالا می رویم تا به دفتر ماریا برسیم. جایی که با عکس های مختلف از فعالیت های این انجمن و زنان فعال افغان مزین شده است. در یکی از عکس ها ، تصویری از ماریا را در کنار هیلاری کلینتون ، وزیر وقت خارجه امریکا که کت و دامنی آبی بر تن دارد؛ می بینی.

ترانه بنی‌ یعقوب – فریده غائب: دو سال از حادثه می‌گذرد؛ حادثه‌ای که زندگی زیور و خانواده‌اش را از این رو به آن رو کرده است. از زیور پروین سخن می‌گوییم. زنی که به همراه دختر ۱۸ ساله‌اش در سال ۱۳۹۰ توسط برادر همسرش، مورد حمله اسیدپاشی قرار گرفت. دختر ۱۸ ساله زیور، یثری نام داشت که تنها ۱۸ روز پس از حادثه اسیدپاشی بر اثر صدمات ناشی از حادثه، جان خود را از دست داد؛ اما زیور ۳۷ ساله زنده ماند تا با دردها، رنج‌ها و امیدهایش زندگی را سپری کند.به انتهای شهرک ولی‌عصر در جنوب غربی شهر تهران می‌رویم؛ جایی که زیور به همراه خانواده و دو پسرش روزگار می‌گذراند. همه اعضای خانواده با هم در آپارتمان کوچکی در طبقه دوم یک ساختمان نه چندان قدیمی زندگی می‌کنند؛ خانه‌ای که دو اتاق خواب کوچک دارد و مملو از اثاثیه است. مادر، خواهر، فرزندان زیور و خود او در همین خانه کوچک زندگی می‌کنند.

کانون زنان ایرانی -زینب غالبی :گرچه مدیریت جمعیت کشور در راستای تلاش برای جلوگیری از رشد صفر جمعیت در سال های آتی ، قابل پذیرش است ، اما نحوه مدیریت چنین بحرانی و توجه به مسائل و شرایط کنونی جوانان و مهم تر از همه وضعیت اشتغال واقتصاد کشورمسئله اساسی است .اینکه این مدیریت به گونه ای باشد که قدرت انتخاب را از جوانان بگیرد به عبارتی چنین تلقی کنند که با یک طرح و تصمیم از سوی دولتمردان برای آینده کشور یک روز شعار فرزند کمتر زندگی بهتر آویزه گوششان باشد و روز دیگر عوض کردن مسیر زندگیشان و تطمیع شان به فرزندآوری برای داشتن شغل و مسکن و شرایط بهتر پذیرش اجتماعی، به هیچ عنوان در مسیر صحیح قابل تحقق نیست.

{{کانون زنان ایرانی: }} جمعی از فعالان زنان و دانشجویی در ادامه ای اعتراض های مدنی خود نسبت به سیاست های تبعیض آمیز آموزشی علیه زنان در ایران، از جمله سهمیه بندی جنسیتی صورت گرفته در دانشگا ه ها به خصوص در سال های ۹۰ و ۹۱ با انتشار بیانیه ای اعتراضی از شکایت کنندگان طرح سهمیه بندی جنسیتی به دیوان عدالت اداری حمایت کرده و خواهان لغو سیاست های تبعیض آمیز جنسیتی در عرصه آموزش عالی و رسیدگی به تضییع حقوق افراد زیان دیده شدند.

کانون زنان ایرانی- فریده غائب: « الیدا » زنی است دریایی و متعلق به دنیایی دیگر. با مردی زمینی زن مرده که دو دختر نیز دارد؛ ازدواج می کند. اما آیا زن توان زندگی با مرد و دنیای نا آشنا را دارد؟ چگونه خود را مجاب کرده در کنار یک خانواده زمینی زندگی کند؟ در ذهن این زن دریایی چه می گذرد و تصمیمش بر ماندن است یا رفتن؟ آیا مرد مانع رهایی و آزادی زن شده است؟ در ذهن دو دختری که الیدا را نامادری شان می نامند و انگار با او سر سازگاری ندارند؛ چه می گذرد؟ جواب این سوال ها را در نمایش “بانوی دریایی” می یابیم. نمایشی چند لحنی و چند ساحتی که شاید موضوع اولش مربوط به الیداست اما در لایه های پنهان، زوایای دیگری از دنیای زنان و چالشی را که ساختار مردسالاری پدید آورده؛ نشان می دهد.