مبارزات خواهران میرابال بهانه روز جهانی نفی خشونت علیه زنان

خشونت علیه زنان پدیده‌ای همچنان گسترده و همه‌جایی است. زنان جهان کماکان آماج خشونت‌های گوناگون، از ضرب و شتم، تحقیر، محرومیت اقتصادی و تجاوز و ختنه جنسی گرفته تا قتل‌های ناموسی‌ هستند. تهدید و خشونت کلامی و تبعیض شغلی نیز بخشی از این خشونت‌هاست. به یمن مبارزات زنان و مدافعان حقوق آنان، ضریب و نوع خشونت در شماری از کشورها رو به کاهش رفته است، اما تمام و کمال برچیده نشده است. هنوز هم خشونت خانگی علیه زنان پدیده‌ای جهانشمول است. شدت و درصد این نوع خشونت و سایر انواع خشونت‌ها در کشورهای مختلف تابعی است از رواج و قدرت سنت‌ها، نگرش‌های آیینی زن‌ستیز و فرهنگ مردسالاری. هر جا که که از قدرت و نفوذ این پدیده‌ها کاسته شده و زنان در دستیابی به حقوق خود موفقیت‌هایی بیشتری داشته‌اند خشونت علیه آنان نیز به نسبت کاهش یافته است.

زنان در دهه‌های گذشته کوشیده‌اند خشونت علیه خویش را برجسته کنند و با برانگیختن حساسیت عمومی نسبت به این پدیده زشت، زمینه کاهش و برچیدن آن را فراهم آورند. تعیین روز ۲۵ نوامبر (۴ آذر) به عنوان روز جهانی نفی خشونت علیه زنان نیز، گامی در همین راستاست.

از ۲۵ نوامبر سال۱۹۶۰، که سه خواهر از چهار خواهر میرابال در جمهوری دومینیکن در مبارزه با دیکتاتوری دیکتاتوری رافائل تروخیو توسط عوامل او بعد از شکنجه و تجاوز به قتل رسیدند تا سی و نه سال بعد‌، یعنی سال ۱۹۹۹ که سازمان ملل متحد این روز را روز منع خشونت علیه زنان اعلام کرد، همه عدالت خواهان جهان، بر ضرورت جهانی شدن مبارزه برای پایان دادن به این خشونت، تاکید و در این راستا آگاهی سازی، همراهی و مبارزه کردند.

معیارهای جهانی

معیارهایی که سازمان ملل برای جهانی شدن این روز به آن رای داد، شامل خشونت علیه زنان، نقض قوانین حقوق بشر است که مقابله با آنها وظیفه همه آزادی و عدالت خواهان جهان است. خشونت علیه زنان ناشی از تبعیضات جنسیتی است که در قوانین و در فرهنگ‌های مختلف به صورت‌های متفاوت وجود دارند.

اعلامیه‌ منع خشونت علیه زنان؛ هر عمل مبتنی بر جنس/جنسیت را که احتمال آسیب فیزیکی، جنسی و روانی و یا رنج زنان را در پی دارد، خشونت نامیده و دولت‌‌ها را ملزم می‌کند تا از این‌گونه فعالیت‌‌های خشونت‌آمیز، طبق قانون کشورها جلوگیری کنند.

بنابر آمار سازمان بهداشت جهانی تا سال ۲۰۱۵، بیش از یک‌ سوم زنان در جهان، خشونت جنسی یا فیزیکی را تجربه کرده‌اند. در کشورهای جهان سوم این آمار گاه به سه چهارم افزایش داشته است. در ایران این میزان به ۶۶ درصد می‌رسد که در سطح بین‌المللی، در رده بالایی قرار دارد.

در برخی از نواحی کشور ما و در میان برخی اقلیت‌های قومی، بیش از چهار پنجم زنان حداقل یکبار خشونت را تجربه کرده‌اند. اما در بسیاری از این آمارها خشونت روانی علیه زنان بازتاب واقعی نداشته و بسیاری نیز با دلایلی مانند ترس از آبرو یا شرم و بدلیل وجود و تسلط کلیشه‌های جنسیتی فرهنگی، بیان نمی‌کنند.

منبع: کانال دیده بان زنان