نمایش توامان صلابت و اندوه

سعیده خاشی

این تصویر نمایشی توامان از اندوه و صلابت است و سقفی شیشه ای را در یکی از غمبارترین روزهای تاریخ بلوچستان ،شکسته است.سقفی که بدست خود زنان و با باور عمیق جامعه ی مدنی به آن شکسته شده است

سوگواری این زنان تماشاییست و حیرت انگیز !
اندرونی ها را به آتش کشیده و برای روشنایی زندگی خود و جامعه شأن ،اشک ها را به ایده و بغض ها را به اراده تبدیل کرده و خریدار ترس نیستند .

زنان بلوچی که در تصویر می بینید،تابوت اجساد کودکانی را بدوش می کشند که چندی پیش در روستای هوشاب واقع در بلوچستان پاکستان توسط ارتش پاکستان ،کشته شدند،ارتش پاکستان بنا به عادت دیرینه ی خود بار دیگر آتش بر سر مردم بلوچ ریخته و جان ستانده و بسیاری از هزاران کشته ی ظلم بی حد او ،کودکان هستند .
خیزش و نقش آفرینی زنان بلوچ در پاکستان ،جنبش آزادی خواهی بلوچستان را با تحولات چشمگیری روبرو کرده و درون گرایی جامعه ی سنتی را شکسته است،نام های درخشانی در تاریخ این سرزمین همچون نوری جاودان می درخشد از کریما بلوچ گرفته تا سمیرم کرد تا لیلی خالد و مهلب و ده ها تن چون آنان که با ایستادگی و مبارزه ی شأن،جریان آزادی خواهی را قدرت مند کرده و منبع الهام شده و در سخت ترین روزهایی که بر مردمشان می گذرد چون تکیه گاه در میدان مبارزه ،تیمارگر داغدیدگان هستند
هر کدام از این زن ها پدر یا برادر یا همسر و خواهرشان توسط ارتش و سازمان اطلاعات پاکستان ربوده یا کشته شده است و بسیاری از آن ها گمشدگانی دارند که هیچ گاه از سرنوشتشان آگاه نشدند !
ارتش پاکستان در این روزهای پر و تب و تاب منطقه مغرورانه به تابلوهای سیاهی که خلق کرده می نگرد ،قدرت را در کشور افغانستان به دست وحشیانی به نام طالبان داد و از طرفی ضحاک وار تر ازهر زمان برای نابودی مردم بلوچ ،تلاش می کند و خونابه های کلانی را برپا می کند .
اما جهان به نشنیدن و ندیدن تکراری خودش روی آورده و برایش کودک کشی پاکستان اهمیتی ندارد ،ما در سکوت جهان شریک نشویم و به اندک توانمان برای نوشتن اعتماد کنیم،سازمان های بین المللی و فاوند بگیرانشان،گروه های مختلف به اصطلاح حامی حقوق بشر در برابر این رنج کهن ،همواره سکوت کرده و سکوتشان مستمر خواهد بود .
رنج اقلیت هیچ گاه برای جهان ارزشمند نخواهد بود.
از طرفی بسیاری در خاک های وطنمان ایران و از جامعه ی بلوچستان به صراحت از گعده های بنیاد گرای تحت حمایت پاکستان یعنی طالبان حمایت می کنند .
از این رو رسالت ما برای نوشتن و گفتن مدام از رنج ها ، بسیار سنگین تر از هر زمان دیگر است،شاید به باور بسیاری بی ثمر است اما به اعجاز نوشتن باور دارم.

منبع: اینستاگرام نویسنده

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.