مهسا امینی و جنبش دانشجویی
شهریار خسروی
یکی از نکات قابل توجه اجتماعات اخیر حضور گسترده‌ی دانشجویان یا فارغ‌التحصیلان علوم انسانی بود. کسانی که با جنبش دانشجویی در زمان پهلوی یا در دهه‌های شصت و هفتاد و هشتاد شمسی آشنا هستند به خوبی با غلبه‌ی سنتی دانشجویان رشته‌های فنی و علوم پزشکی در جنبش دانشجویی آشنایی دارند. اما نگاهی به فهرست دانشجویان بازداشت شده در اعتراضات اخیر از سهم بزرگ دانشجویان علوم انسانی در تحولات اخیر حکایت دارد:
تا آنجا که من میدانم تا الان مهرداد ارندان (اقتصاد)، بردیا شکوری فرد (اقتصاد)، بهروز شیربیگی (جامعه‌شناسی)، فرهاد شجاع حیدری (مددکاری اجتماعی)، ماهان گچ‌پزان (روانشناسی)، مبینا محمدی (ادبیات)، ریحانه معروف (جامعه‌شناسی)، کامیار شریفی (برنامه‌ریزی اجتماعی)، مهران محبتی (جامعه‌شناسی)، بهنام دارابی (تئاتر)، مجید امام‌وردی (حقوق)، شیوا موسی‌زاده (ادبیات نمایشی)، آذین سعیدی نسب (محیط زیست)، هومن محمدی‌زاده (اقتصاد)، رامتین موثق (اقتصاد)، یوسف تیموری (جامعه‌شناسی)، بنفشه کمالی (ادبیات)، علی‌رضا غمگسار (باستان‌شناسی)، محمد جواهری (جامعه‌شناسی)، نیما سلطانی (هنر)، حسین رهاد (ادبیات)، رامین کیانی (روابط بین‌الملل)، شاهو بایزیدی (فلسفه) جزو دسگیرشدگان بوده‌اند. (برخی از آن‌ها خوشبختانه به سرعت آزاد شده‌اند).
[مقایسه کنید با اعضای بنیان‌گذار سازمان مجاهدین خلق در دهه‌ی چهل که عمدتا دانشجوی رشته‌های فنی بوده‌اند. آبراهامیان در کتاب «ایران بین دو انقلاب» اعضای سازمان مجاهدین را براساس رشته‌ی تحصیلی با استناد به آمار تحلیل کرده است.]
پیشتر در یادداشتی یک دلیل احتمالی این پدیده را نوشته‌ام، اما، دلیلش هرچه باشد، این تغییر در ساختار نیروی انسانی جنبش دانشجویی خبری خوب برای هر جامعه‌ای با مشخصات ایران و راهگشای تغییرات بنیادی در نحوه‌ی حکمرانی در آن جامعه است؛ مگر در آن جامعه گروهی بر سر کار باشند که به جای حکمرانی خوب دست‌اندرکار تلاش عبث برای تحمیل قوانین ارتجاعی مثل قانون اجبار حجاب به جامعه باشند تا بچه‌هایشان با خیال راحت با ارز یارانه‌ای در تورنتو حجاب از سر بردارند…
منبع: کانال تلگرامی نویسنده
