آینده تاریک زنان افغانستان زیر سایه حاکمیت سیاه طالبان
معصومه مهاجر-نویسنده افغانستانی
کانون زنان ایرانی
هشتم مارچ روز یاد آور همدلی و همبستگی زنان در سراسر جهان است .
در یک سالی که گذشت زنان در نقاط مختلف جهان به خیابان ها رفتند تا علیه قوانین تبعیض آمیز، سختگیرانه و نابرابر که محصول سیاست های غلط و نابرابر حکومت های شان است صدا بلند کنند .
از این روز در حالی در گوشه و گوشه جهان گرامیداشت به عمل می آید که زنان افغانستان همچنان سیاه ترین روزهای زندگی شان را سپری می‌کنند.
قوانین زن ستیزانه و ضد انسانی طالبان فضاء را برای بقا و حضور زنان در جامعه تنگ و محدود ساخته است و حقوق انسانی آنها را از جمله حق تحصیل، کار و اشتغال در جامعه را از آنان سلب کرده است.
طالبان به عنوان یک گروه تندرو در کمتر از دو سال حاکمیت نامشروع شان ۴۰ فرمان زن ستیزانه را در افغانستان صادر و اجرا کرده اند که تمام این فرمان ها کاملا ضد زن و ضد بشر بوده اند.
سیاستی که به شکل سیستماتیک در پی حذف و عدم حضور زنان در جامعه است بوده است.
در این میان شروع سال جدید در افغانستان مصادف است باز بازگشایی مکاتب (مدرسه ها) دخترانه و پسرانه که طالبان نزدیک به دو سال می شود که دروازه مکتب ها(مدرسه ها) را به روی آموزش دختران بسته اند و حق تحصیل و آموزش را از آنان گرفته اند .
بنا، هیچ اولویتی امروزه برای زنان و دختران افغانستان با ارزش تر از دسترسی آنان به آموزش و یادگیری و کار نیست .
زنان افغانستان برای این امر مهم تلاش و مبارزات جدی و قابل توجه ای را در سال های گذشته انجام داده اند اما نیاز است پیام مبارزه و همدلی و هم صدایی زنان در نقاط مختلف افغانستان و جهان گسترده تر شود .
هشتم مارچ این فرصت را به زنان جهان می‌دهد تا برای دستیابی به حقوق انسانی شان به دنبال نسخه های بروز و کار آمد و موثر باشند تا حال امروز زنان را بهتر بسازد و برای فردای بهتر هم امیدوار باشند.
به امید آزادی و سربلندی زنان در سراسر جهان .
