برای زلزله‌ى هرات
سیده فاطمه موسوی
کانون زنان ایرانی
خون است و خون که می‌چکد از شانه‌ی هرات
بارانِ مرگ، می‌وزد از جمله‌ی جهات
نعش هزار کودک بی سر ، میان خاک
می‌یابد آه کی، مگر این سرزمین، ثبات
بی اعتنا به زلزله‌ی باستان نباش
اینجاست ارضِ گمشده‌ای در گل و نبات
کو قاضی حقوق بشر؟ کو صلیب سرخ
راه مهار حادثه کو؟ کو ره نجات؟
در روزنامه‌ها خبری از هرات نیست
نای قلم دریده و خون می‌خورد، دوات
این خیلِ بی‌ملاحظگی! بی تفاوتی!
قطعا همین علائم مرگ است در حیات
