بانوی ایرانی با ۵۲ بچه در مالزی چه می‌کند؟

خبرگزاری فارس: اولین بار او را در مراسمی که به مناسبت آمدن رئیس جمهور به مالزی برگزار شده بود، دیدم . گفتند نامش الهه حشمتی است و صاحب ۵۲ بچه است.

هیجانی دو چندان سراسر وجودم را فرا گرفته بود یکی به خاطر حضور رئیس جمهور و یکی از سر کنجکاوی.

تنها کاری که در آن لحظات از دستم برآمد این بود که خودم را ازمیان جمعیت به او رساندم و نشانی و شماره تلفنش را گرفتم تا در اولین فرصت به دیدنش بروم.

در میان کوچه و خیابانهای سرسبز کوآلالمپور پیدا کردن نشانی آنهم با راننده تاکسی هایی که هیچ جا را بلد نیستند، کار آسانی نبود. ولی بالاخره رسیدیم، در بالای در ورودی نوشته شده بود، تس پوترا پرکیم تا به حال این اسم به گوشم نخورده بود. ولی می شد حدس زد که به زبان مالایی است، به خاطر همین زیاد به ذهنم فشار نیاوردم.

وقتی مطمئن شدم که درست آمده ام، سوالاتی را که از پیش آماده کرده بودم، به دست گرفتم ودر تعقیب سوژه داغی که یافته بودم وارد ساختمان شدم.

مثل یخ وا رفتم چند لحظه طول کشید تا به خودم آمدم و تازه فهمیدم که قضیه چیست. کاغذ سوالات را به سطل انداختم چون حالا هم سوالاتم چند برابر شده بود و هم جنس سوالات فرق کرده بود.

دیدن دهها کودک معلول ذهنی وجسمی از نژادها وجنسیت های متفاوت به همراه مربیان هندی و مالایی که به انجام تمرینات فیزیوتراپی مشغول بودند، حالت عجیبی در من به وجود آورده بود.

حالا دیگر می دانستم یک ایرانی در مالزی صاحب موسسه ای برای نگهداری بچه های معلول است.

پس از دقایقی سراغ دفتر حشمتی را گرفتم و با راهنمایی یکی از مربیان وارد اتاقش شدم.

سرتاسر اتاق پوشیده شده بود از عکس های بچه های موسسه.

حشمتی برای استقبال من به جلو آمد و پس از سلام و احوالپرسی خیلی سریع به سراغ اصل مطلب رفتم، این که چه شد تا به مالزی سفر کرد و چه شد که دراینجا موسسه ای برای بچه های معلول دایر کرد و دهها سوال دیگر.

حشمتی گفت: من برای تحصیل به کشور انگلستان سفر کردم و در آنجا با همسرم که یک مالایی مسلمان است، آشنا شدم . پس از اتمام تحصیل ، برای زندگی با همسرم به کشور مالزی سفر آمدیم و از آن روز تا کنون حدود ۲۸ سال است که در این کشور زندگی می کنم.

وی ادامه داد: این موسسه سال ۱۹۸۷ میلادی تاسیس شد. نیاز شدید بچه های معلول مالایی، به موسسه ای برای نگهداری آنان، مرا به این فکر وا داشت تا مکانی را برای نگهداری چنین کودکانی دایر کنم و از همان ابتدا تصمیم گرفتم تا این موسسه به بچه های مسلمان اختصاص داشته باشد.

وی افزود: من این موسسه را در ابتدا فقط با ۱۰ هزار رینگیت سرمایه که از تنکو عبدالرحمن پوترا- اولین نخست وزیر مالزی – دریافت کرده بودم، دایر نمودم.

حشمتی خاطر نشان کرد: : تنکو عبد الرحمن یا پدر استقلال مالزی ، که ۳۱ اگوست هر سال از او تقدیر بعمل می آید،همچنین مسئولیت سازمان پرکیم را بر عهده داشت که این سازمان برای حمایت از افرادی است که تازه به دین اسلام روی می آورند . این سازمان تا ۲۰ سال پیش ، ۳۰ هزار نفر را مسلمان کرده بود که از ارقام کنونی آن اطلاعی ندارم.

حشمتی ، خدمت به مسلمانان رانده شده از کشورهای دیگر مانند ویتنام و کامبوج را از دیگر فعالیت های این سازمان برشمرد و گفت: فعالیتم در امور خیریه را با عضو شدن در سازمان پرکیم آغاز کردم که در این سازمان برگزاری کلاس برای کسانی که تازه مسلمان شده بودند و عیادت از بیماران بیمارستان از جمله کارهایی که بود که انجام می دادیم.

وی افزود: پس از دریافت ۱۰هزار رینگیت از سوی تنکو عبدالرحمن، من و یکی از دوستانم به نام مونا که فرزند خوانده نابینایی داشت و صاحب همسر مالایی بود، خانه کوچکی را اجاره کردیم .

حشمتی ادامه داد: در ابتدا سازمان بهزیستی کوالالمپور نیز تعلیماتی را به ما در خصوص نحوه نگهداری و برخورد با کودکان معلول را آموخت و ما با پذیرفتن کودکان معلول ذهنی ، فعالیت خودمان را آغاز کردیم.

وی خاطر نشان کرد: در سال ۱۹۹۱ ، ماهاتیر محمد، نخست وزیر سابق مالزی،خانه بزرگتری را برای نگهداری از این کودکان به ما داد و پس از آن ، همسر ماهاتیر محمد طی نامه ای به شرکت پتروناس، از آنان درخواست کرد تا ۷۰ هزار رینگیت برای این موسسه اهدا کنند.

حشمتی ادامه داد: هم اکنون دو تا از بچه هایی که زمانی در این خانه زندگی می کردند و دارای معلویت جسمی بوده و نابینا بودند دارای تحصیلات عالی در رشته های موسیقی و برق می باشند.

حشمتی که خود نیز با وجود دارا بودن سه فرزند، فرزند خواندگی یکی از این بچه ها را به عهده گرفته و در منزل شخصی اش از او نگهداری می کند ، زندگی بهتر برای بچه های معلول را از مهم ترین اهداف فعالیتش در این موسسه برشمرد و ادامه داد: این بچه ها دارای معلولیت های عقلی ، منگولیست ، کورنیلیا دولانژ و دو نفر نیز دارای ناتوانی جسمی می باشند. کودکان موسسه که غالبا متعلق به خانواده های کم درآمد مسلمان هستند از ملیتهای مالایی، چینی، هندی، تایلندی، عراقی، آلبانی و هلندی هستند و رده سنی آنان بین ۲ تا ۲۲ سال است.

حشمتی خرج ماهانه برای اداره این موسسه را ۳۲ هزار رینگیت اعلام کرد و افزود: این رقم بیشتر برای حقوق ۲۹ کارمند این موسسه می باشد.

وی در خصوص نحوه تأمین هزینه های این موسسه گفت: سازمان بهزیستی مالزی سالانه ۲۰ هزار رینگیت و سازمان پرکیم نیز ۱۲ هزار رینگیت به ما کمک می کنند که مجموعا ۳۲ هزار رینگیت در سال می شود در صورتی که هزینه های موسسه در ماه ۳۲ هزار رینگیت است.

حشمتی افزود: بقیه هزینه ها از سوی کمک برخی بنیادها مانند بنیاد خیریه همسر احمد البداوی که ۱۰ هزار رینگیت در سال به ما کمک می کند و کمک های مردمی تأمین می شود.

وی در خصوص خدمات رسانی این موسسه اظهار داشت: مراقبت های پزشکی، گفتاردرمانی، اسب درمانی ، آب درمانی، فیزیوتراپی، فراهم نمودن نیازهای پزشکی و وسائل سمعی و بصری، برگزاری گردش های علمی از جمله فعالیت های این موسسه در جهت خدمات رسانی به این بچه ها می باشد.

حشمتی با اشاره به اینکه معلولیت ذهنی جزئی از جامعه است ، تاکید کرد: ممکن است در هر جامعه ای کودکان و افراد معلولی وجود داشته باشد که باید این را فراموش نکنیم که این افراد نیز انسان هستند و جامعه باید احتیاج مخصوص این دسته از افراد را تهیه کند.

وی افزود: باید برای حمل و نقل این نوع کودکان در جامعه ماشین های مخصوصی فراهم شود، دستشویی ها، به گونه ای باشند که برای چنین کودکانی قابل استفاده باشد . طی این ۱۰ الی ۱۵ سال اخیر جامعه مالزی اصلاحات زیادی در این خصوص انجام داده است که سهم موسسه ما در این میان بسیار خوب بوده است.

حشمتی در مورد همکاری سفارت ایران با این موسسه گفت: در دوره سفیر قبل همکاری خیلی خوبی بین این موسسه و سفارت وجود داشت در زمان سفیر کنونی نیز آقای خندق آبادی وعده داده است تا برای بازدید از این موسسه به اینجا بیاید که این امر هنوز امکانپذیر نشده است.

وی غم و شادی زندگی اش را با غم و شادی این فرزندانش شریک کرده و روزهای خود را از صبح زود تا دیروقت در این موسسه در بین کودکان معلول می گذارند در مورد مهم ترین علت درهای این موسسه همیشه به روی همه باز است و به غیر از دولتمردان مالایی تاکنون افراد بسیاری از جمله سران کشورهای مختلف از این موسسه دیدن کرده اند. برخی از سفرا هم که در کوآلالمپور ساکن هستند از مشتریان پروپا قرص تس پوترا پرکیم به حساب می آیند.

تس پوترا علاوه برنگهداری کودکان معلول مرکزی است برای گردهمایی خیرین که کمکهای مالی و غیر مالی خود را از معلولان دریغ نمی کنند و همینطور مرکزی است برای دانشجویانی که در خصوص کودکان معلول تحقیق می کنند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.