تعاونی های زنان استان تهران با مشکل فروش محصولات خود مواجه هستند

کانون زنان ایرانی – ما که نمی توانیم برای فروش محصولاتمان به هر جایی برویم. همه جا برای زنان که امن نیست…..

به هر کجای نمایشگاه تعاونی زنان استان تهران که قدم می گذارم به محض اطلاع از خبرنگار بودنم، از وضعیت بد بازار فروش گلایه می کنند. اینکه ما کار می کنیم، از صبح تا شب پشت چرخ های خیاطی و یا دستگاه های بسته بندی مواد غذایی هستیم، اما برای فروش آنها با مشکل مواجه ایم.

زیر زمین یکی از ساختمان های شهرداری، محصولات تعاونی های زنان استان تهران را در قالب نمایشگاهی در خیابان سهروردی شمالی در خود جای داده است.

نمایشگاه موقتی عرضه محصولات تعاونی های زنان استان تهران شاید تنها مکان معرفی حضور این زنان در عرصه تولید اقتصادی باشد. از شاطره(از توابع اسلامشهر)، اسلامشهر،کرج، پاکدشت، ورامین و… اکثر زنان تولید کننده پوشاک و نیز مواد غذایی برای فروش محصولات خود به این نمایشگاه آمده اند. اما آنها از رفتن به این نمایشگاه و آن نمایشگاه خسته شده اند. از طرف دیگر، پرداختن هزینه اجاره و یا خرید مکانی ثابت برای فروش محصولاتشان برای آنها امکان پذیر نیست.

فروش محصولات مشکل ظاهری این زنان است. به غرفه تعاونی شاطره که سر می زنیم سمیه جوان جعبه های تزیینی اش را نشانم می دهد. جعبه های زیبایی که از سلیقه و حوصله سازنده اش حکایت می کند. دختر جوان از کار خودش راضی است، اما وقتی محیط زندگی اش را ترسیم می کند ترسی عمیق چهره اش را می پوشاند.

“او می گوید، من کار را خیلی دوست دارم، اما محیط خلوت و بیابانی شاطره امنیت را از ما گرفته است. زنان آنجا تا قبل از تاریکی هوا باید در خانه هایشان باشند.

پدر یا برادر سمیه در این یک هفته برپایی نمایشگاه شب ها سر جاده می ایستند تا او را به خانه ببرند.

غرفه های اینجا رنگ و بویی از نقش های سنتی زنانه دارد. این گلایه را از خدیجه مقدم مسئول برگزاری نمایشگاه می کنم که فعالیت های زنان در همان قالب سنتی و راهی برای بازتولید نقش های سنتی آنان است. کارهای همچون خیاطی، گلدوزی، گلسازی و تولید مواد غذایی.

او در جوابم می گوید:” درست می گویید. اما بدانید این فعالیت ها در سطح توان زنان است. چرا که غیر از این سرمایه های بزرگی می خواهد که در حال حاضر برای هیچ یک از آنها مقدور نیست.”

او برای اینکه نشان دهد تعاونی های زنان استان تهران فقط درکارهای سنتی ای که از قضا زنانه هم تعریف می شوند، فعال نیستند؛ احداث نانوایی زنان در اسلامشهر را مثال می آورد.

قرار است تعاونی زنان اسلامشهر نان های غنی شده تولید کنند که این نمونه ای از مشاغل صنعتی زنان است. تعاونی زنان نیک اندیش سبز حدود ۲۵ نفر از زنان بد سرپرست، خود سرپرست و یا سرپرست خانوار را در خود جای داده است و این زنان در بسته بندی و خشک کردن محصولات غذایی کار می کنند. او از نداشتن پروانه بهداشتی گلایه مند است. و می گوید” برای گرفتن پروانه بهداشتی، باید آزمایشگاه کنترل کیفیت داشته باشیم که هزینه سرسام آور آن، ما را برای همیشه از داشتن پروانه بهداشتی محروم می کند.” و بلافاصله زنی از دور به سراغمان می آید و می گوید:” خانم! در گزارشتان بنویسید که نمایشگاهی دور افتاده در زیر زمین دردی از ما دوا نمی کند.”

خدیجه مقدم نیز تایید می کند که این نمایشگاه، جای مناسبی برای عرضه محصولات این زنان نیست و در نظر دارد در آینده نمایشگاه هایی را در مسیرهای پر تردد برگزار کند.

مقدم برای حل مشکلات تعاونی های زنان استان تهران این نمایشگاه را اولین اقدام عملی و رسمی این شبکه می داند.قرار است این شبکه پل ارتباطی میان تعاونی های زنان استان تهران باشد.

حضور زنان تولید کننده در این نمایشگاه تا جمعه، نوزدهم اسفندماه در خیابان سهروردی شمالی، خیابان میرزایی زینالی، حد فاصل خیابان شهید بهشتی و خیابان شهید مطهری، کوچه پاکزاد، پلاک ۱۵ ادامه خواهد داشت.

گزارش :فریده غائب

عکس :مهرزاد غنی پور

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.