هشت مارس در گوشه و کنار جهان

کانون زنان ایرانی -ترجمه نیلوفر مهدیان: از جمله برنامه های مهمی که در هشت مارس امسال در پاکستان برگزار شد, تظاهرات در دفاع از مشارکت زنان در پروسه های انتخاباتی, کنفرانس زنان فعال, نمایشگاهی سه روزه از فعالیتهای کارفرمایان زن به همراه سمینار بود. این فعالیتها در شهر نارووال (در پنجاب) که یکی از فقیرترین و پرت افتاده ترین شهرهای پاکستان است برگزار شد, و فعالان زن از گوشه و کنار کشور در آن گرد هم آمدند. ۸۸ درصد جمعیت این منطقه را روستاییان تشکیل می دهند. پیش بینی می شود در تظاهراتی که در دفاع از مشارکت زنان در پروسه های انتخاباتی در پاکستان برگزار خواهد شد حدود ۶۰۰ زن از سطوح مختلف از جمله توده مردم حضور بیابند. کنفرانس زنان فعال در زمینه حقوق زنان با شرکت ۲۰۰ تن خواهد بود. فعالیت های فوق به ابتکار سازمان غیردولتی توسعه روستایی ناروال صورت گرفته است. این سازمان در سال ۱۹۹۲ تأسیس و در سال ۱۹۹۵ توسط گروهی از داوطلبان به ثبت رسید و حیطه کاری خود را آگاهی بخشی و یاری رسانی به زنان در دوردست ترین روستاهای ناروال قرار داده است.

امریکا

کمپین کدپینک در مبارزه با اشغال امریکا توسط عراق, امسال نیز در چهارمین سالگرد خود در ماه مارس برنامه هایی را ترتیب داده بود کدپینک به عنوان یک جنبش اجتماعی عدالت خواهانه, از خواسته گروهی از زنان امریکایی برای متوقف کردن دولت بوش از اشغال عراق شکل گرفت و نمادی از صلح طلبی زنان و مردان امریکایی خواهان پایان جنگ, توقف نبرد خبری, و گسیل نیروها و منابع به سمت سیاست هایی در جهت گسترش مراقبت های بهداشتی, آموزش و سایر فعالیت های موافق با زندگی صلح امیز است. کدپینک با سیاست های دولت بوش بر اساس ترس از تهدید که توجیه کننده خشونت است, مخالفند و دیگران را به سیاست هایی بر اساس عشق, مهربانی, و تعهد به قوانین بین المللی دعوت می کنند. آنها با تأکید بر نقش طنز و شادی, سعی دارند گروه های دیگر را نیز به برپایی کمپین های خلاقانه با هدف پایان دادن به خشونت تشویق کنند. هر چند آنها از ورود مردان نیز به جمع خود استقبال می کنند, اما خیزش و مشارکت مادران, مادربزرگها, خواهران, دختران, کارگران زن, دانشجویان, معلمان, پرستاران, هنرمندان, نویسندگان, خوانندگان, شاعران و تمام زنان ناراضی دیگر را برای پایان جنگ عراق مورد تأکید قرار می دهند. زنان کدپینک معتقدند که آنچه در شرایط کنونی به آنها نقش دفاع از صلح را داده است, برخورداری آنها از ذات پاکتر و بهتر یا طبیعت حمایتگر و مراقبت کننده نیست, بلکه این واقعیت است که مردان وقت و انرژی خود را بر سر جنگ گذاشته اند. آنها هم چنین معتقدند که به خاطر مسئولیت هایشان در قبال نسل آینده و عشق خودشان به خانواده ها و جامعه شان, باید صادقانه و با تمام وجود برای تأمین صلح تلاش کنند. این کمپین با تعداد حدود ۱۰۰ نفر از زنان در ۱۷ نوامبر ۲۰۰۲ آغاز شد و زنان به مدت ۴ ماه هر شب در مقابل کاخ سفید در سرمای زمستان تحصن می کردند. این اقدام آنها, افرادی را از همه قشرها و گروه ها و طبقات از سراسر امریکا برانگیخت. بسیاری از سازمان های معتبر به آنها پیوستند. تحصن شبانه تا روز ۸ مارس سال بعد, روز جهانی زن, ادامه داشت. از آن پس, گروه اولیه با افراد بسیار دیگری که به آنها پیوسته بودند یک هفته را به برگزاری تظاهرات ها وفعالیتهای گوناگون دیگر گذراندند. بیش از ده هزار نفر در این فعالیت ها شرکت کردند و ۲۵ نفر از فعال ترین ایشان به خاطر اعتراض در پشت درهای کاخ سفید, دستگیر شدند. اکنون کدپینک به یک شبکه جهانی تبدیل شده و زنان و مردان صلح طلب در سراسر جهان برای آن فعالیت می کنند, و نمایندگانی را به کشورهای مختلف از جمله عراق, فلسطین, اسرائیل, ونزوئلا و غیره فرستاده است تا به گسترش پیوندهای صل جویانه کمک کنند. هر سال این فعالیت ها در ماه مارس که ماه زنان در سراسر جهان است افزایش و شور و هیجان بیشتری می یابد.

ترکیه

دو تن از رهبران کرد اخیرا به جرم پخش جزوه هایی به زبان کردی در روز جهانی زن ۲۰۰۶ در ستایش از عبدالله اوجالان, رهبر پ.ک.ک, به یک سال و نیم حبس محکوم شدند. این دو طبق قوانین ترکیه به نقض “قانون احزاب سیاسی” محکوم هستند, که برای شرایطی است که “جنایت و جنایتکار مورد تحسین و تمجید قرار می گیرد”. سازمان پ.ک.ک. توسط اتحادیه اروپا و امریکا یک سازمان تروریستی شناخته شده و خواستار استقلال کردها است.

استرالیا

شعبه سازمان یونیفم (صندوق توسعه سازمان ملل برای زنان) در استرالیا, روز ۸ مارس امسال نیز مانند سال های گذشته مراسم متنوع بسیاری از جمله مهمانی های صبحانه, ناهار, شام یا عصرانه برپاکرد. مبالغ جمع آوری شده از این مراسم به مصرف پیشبرد پروژه های یاری رسانی به شبکه های منطقه ای زنان و سایر سازمان هایی که پایان دادن به خشونت علیه زنان را هدف خود قرار داده اند, می رسد. هدف از این پروژه ها کمک به زنان در به دست گرفتن اختیار زندگی خویش, و تقویت بنیه سازمان های زنان در کل کشورهای اقیانویسیه است. سال گذشته در مراسم ۸ مارس یونیفم استرالیا بیش از دوازده هزار نفر مرد و زن و کودک شرکت کردند. لازم به یادآوری است که اعلام ۸ مارس به عنوان روز جهانی زن از سوی سازمان ملل در سال ۱۹۷۷ صورت گرفت. مراکز وابسته به سازمان ملل در این روز سعی می کنند فرصتی فراهم کنند که زنان کارنامه تلاش هایشان را برای تحقق برابری, توسعه و صلح مرور کنند, با یکدیگر متحد شوند, و شبکه های خود را گسترش دهند.

همچنین زنان کارگر استرالیایی در ملبورن قرار است در روز هشت مارس دست به تظاهراتی علیه قوانین فعلی در مورد دستمزدها و شرایط فعلی زنان کارگر بزنند. بنا به گزارش ها زنان کارگر تنها در تعداد محدودی از صنایع آن کشور, مانند پرستاری, صنایع پوشاک, و نظافت مشغول به کار هستند. امکان تشکیل اتحادیه برای خود ندارند و حقوقشان در محیط کار پایمال می شود. در تظاهرات روز هشت مارس, زنان کارگر بر برابری دستمزد, شرایط ایمن کار و مرخصی زایمان تأکید خواهند کرد.

صداهای جوان ملل جهان

از ۲۶ فوریه تا هشت مارس ۲۰۰۷, روز جهانی زن, کمیسیونی در مورد زنان و دختران در مقر سازمان ملل در نیویورک, برگزار شد.در مراسم بازگشایی این کمیسیون دختر ۱۷ ساله ای از افریقای جنوبی به نام کویلینتا نپال از همگان خواست که به صدای دختران نوجوان نیز در بحث ها گوش فرا داده شود. رئیس جلسه افتتاحیه با اشاره به موضوع محوری بحث ها در مورد رفع تمام اشکال تبعیض و خشونت علیه کودکان دختر, در جواب او گفت:”همه ما به خوبی می دانیم که بسیاری از راه حل ها در دست شما است”. کویلینتا که به نمایندگی از ۱۳۰۰ نوجوان از ۵۹ کشور جهان سخن می گفت در گزارش خود با عنوان “زمان آن فرا رسیده است که به سخنان ما گوش بدهید!” از شنوندگان خواست که با دقت به یافته های نوجوانان که از تحقیقات گروهی آنان در مدت سه ماه به دست آمده بود, گوش بدهند. مهم ترین نتیجه این تحقیقات آن بود که قوانین نانوشته هنوز قدرت فراوان دارند. نقض حقوق دختران و خشونت علیه آنان عمدتا از سنت های فرهنگی برمی خیزند. در گزارش, به خصوص به سنت های جهیزیه و مهریه, ازدواج اجباری و ازدواج در کودکی, ترجیح فرزند پسر به فرزند دختر, قدرت نمایی مردانه و کار تحمیلی زنان اشاره شده بود. نوجوانان پیشنهادهایی نیز برای رفع این تبعیض ها ارائه کردند که به طور فهرست وار عبارت بود از: سرمایه گذاری و افزایش دسترسی به آموزش برای دختران؛ احترام به قوانینی که از دختران حمایت می کند و تقویت آنها در جامعه؛ تبلیغات رسانه ای با جهت گیری جنسیتی مثبت؛ توانمندسازی رهبران محلی برای شناسایی و حمایت از دختران “ناپیدا”؛ حمایت از سازماندهندگان اجتماعی که بر روی برابری جنسیتی کار می کنند؛ حمایت از گروه ها و شبکه های غیررسمی جوانان. کوینتیلیا گفت: “گزارش ما نشان می دهد که کودکان اندیشه های بسیار مهمی برای ساختن آینده دارند.”

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.