حق تقسیم شادی هایمان را نداریم

کانون زنان ایرانی:”روز جهانی زن را با فاصله جشن می گیریم تا با اتهامات واهی همیشگی همچون اقدام علیه امنیت ملی مواجه نشویم.”

شیرین عبادی؛ حقوق دان در آخرین پنجشنبه سال ۸۶ در میان فعالان حوزه زنان حاضر شد:”مظلومانه روز زن را به زنان مظلوم ایران تبریک می گویم.آنقدر در ایران غریبیم که حتی حق تقسیم شادی ها را نداریم چراکه بلافاصله به اقدام علیه امنیت ملی متهم می شویم.”

یک هفته از روز جهانی زن می گذرد که اعضای کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین نابرابر بزرگ داشت این روز را در یک محفل خصوصی برگزار می کنند.این مراسم هر چند محدود و خصوصی است اما در آن مسایل عمومی زنان ایران مطرح می شود.از مسایل زنان زندانی گرفته تا زنان در شهرستان ها و در مجموع خواسته عمومی زنان یعنی تغییر قوانین تبعیض آمیز.

در یکی از صندلی های اولین ردیف نسرین ستوده ؛وکیل نشسته است که شیرین عبادی به او اشاره می کند:”نسرین ستوده همان وکیلی است که به خاطر دفاع از حقوق زنان در فرودگاه ممنوع الخروج اش می کنند.من او را نماد زن مبارز ایرانی می دانم که بچه به بغل در دادگاهها از حقوق زنان دفاع کرده است.”

پروین اردلان ؛برنده جایزه اولاف پالمه هم از چشم های شیرین عبادی دور نمی ماند:”جایزه ای که پروین اردلان گرفت نشان داد زنان ایران در دنیا شناخته شده اند.اما دیدید که در فرودگاه چگونه با او برخورد کردند و غیر قانونی او را از هواپیمایی که متعلق به مرزهای دیگر بود خارج کردند .”

همگرایی سیاست روزنامه ها با دولت یکی دیگر از گلایه های عبادی است:”هیچ روزنامه ای حاضر نشد تبریک مرا به مناسبت جایزه پروین منتشر کند و حتی نتوانستیم سالنی برای بزرگداشت او بگیریم. در چنین شرایطی از ما می خواهند در انتخابات هم شرکت کنیم؟”

عبادی ؛برنده جایزه اولاف پالمه را فرا می خواند و به او “قلم” هدیه می کند:”پروین با قلم دردهای ما را بیان می کند و این قلم شایسته اوست.”

و پروین اردلان هیجان زده از وکلایی یاد می کند که قانونی عمل کردن و مقاومت را از آنها آموخته است.

سال حقوق زنان

“مطالبات حقوقی زنان در سالی که گذشت پر رنگ تر از سال های گذشته بود. ” محبوبه حسین زاده روزنامه نگاری که بیشتر فعالیت هایش را در این یک ساله روی مسائل زنان متمرکز کرده امسال را سال حقوق زنان می نامد.
در دومین پنل محبوبه حسین زاده و آمنه شیرافکن آنچه را بر زنان ایران در سال ۸۶ گذشت ،بررسی می کنند.

آمنه شیرافکن ؛روزنامه نگار مصوبات مجلس هفتم در حوزه زنان را بررسی کرده است:”زنان در مجلس هفتم پرچم دار دیدگاه سنتی به زن بوده اند .اما در همین ساختار سنتی بحث هایی مطرح شد که جای خوشحالی دارد.مانند لایحه صندوق بیمه زنان خانه دار؛جذب بودجه ۳۰ میلیارد توانی برای زنان سرپرست خانوارو…”

به گفته او مجلس ششم که نگاه هویتی زنان را مدنظر داشت در مجلس هفتم به دیدگاه زن در کنار خانواده تغییر جهت داده است.

اما محبوبه حسین زاده می گوید:”آنچه در مجلس مطرح شده به خاطر فعالیت های فعالان این حوزه است و نیز مطالبات زنان آنقدر گسترده است که مجلسیان فکر می کنند باید وعده هایی در این باره بدهند.”

فعالیت کمپینی ها برای جمع آوری امضا به عقیده حسین زاده روی نظر مسئولان تاثیر گذار بوده است:”اوایل خرداد یکی از اعضای کمپین ازهاشمی رفسنجانی درباره حقوق زنان شوال کرد و هاشمی هم بر برابری دیه زن و مرد تاکید کرد.همان زمان هم الهام ؛سخنگوی دولت سازمان های بیمه گذار را به پرداخت دیه برابر موظف کرد.”

حسین زاده که این واکنش ها را یک نوید می دانست می گوید:”اما چهارم شهریور مطلع شدیم که دولت لایحه حمایت از خانواده را به مجلس می دهد.ماده ای در آن لایحه به مردان اجازه می دهد که با تکیه بر تمکن مالی می توانند بدون اجازه همسر اول ازدواج مجدد داشته باشتند.اما به خاطر موضع گیری فعالان در ۲۸ آذر ماه طرح ارث بری زن از اموال منقول شوهر تصویب می شود.”

زهره ارزنی،وکیل هم که به عنوان مجری سخنران را معرفی می کند کمپین یک میلیون امضا را دستاوردی می داند که باعث شده بسیاری از افراد غیر حقوقی هم با ادبیات قوانین آگاه شوند.به ویژه دفترچه های کمپین که با زبان ساده مبانی حقوقی این قوانین تبعیض آمیز را بیان می کند.”

از زنان زندانی تا مردان کمپینی

زنان در زندان هم از فعالیت حق طلبانه زنان در جامعه آگاه شده اند.مریم حسین خواه که در سال ۸۶ چهل وپنج روز را در بند عمومی زندان اوین گذرانده در این پنل از اثرگذاری زنان زندانی روی جنبش زنان ایران و اثر گیری این زنان از این فعالیت ها می گوید.

به گفته او با زندانی شدن زنان فعال حس اعتراض کردن در زندان ایجاد شده ،فضای پررنگ نا امیدی کم رنگ شده و حتی این زنان را به فعالیت در این حوزه بعد از آزادی شان ترغیب کرده است.”

تلاش زنی برای گرفتن شروط ضمن عقد برای دخترش و دیگر انگیزه ها برای مریم حسین خواه تا این حد است که می گوید:”زندان رفتن ها و هزینه دادن هاارزش دارد.”

امیر یعقوبعلی به عنوان نماینده مردان فعال در کمپین یک میلیون امضا درباره دشواری های مردان در کمپین می گوید:”برخورد افراد جامعه از جمله دانشگاهیان اولین دشواری حضور یک مرد در جنبش زنان است که گاهی انگ ها وبرچسب های نامناسب هم بر آنها زده می شود.دومین دشواری نگاه حاکمیت است چرا که آنها حضور مردان در جنبش زنان را به معنای استفاده مردان از این جنبش به نفع جنبش های کارگری و دانشجویی تلقی می کنندو به همین خاطر برخوردهای شدید تری با ما دارند.”

امیر یعقوبعلی خود مدتی به خاطر جمع آوری امضا در زندان به سر برده است:”پیروزی این جنبش بدون حضور مردان ممکن نیست.مسئله زنان فردی نیست بلکه مسئله جامعه است.”

فخری نامی ۶۵ ساله یکی از اعضای کمیته مادران توان دوباره اش را مدیون جنبش زنان می داند:”چند سالی بود که احساس ضعف می کردم و فکر می کردم با این سن باید گوشه خانه بمانم ام با حضور در این جنبش نیرو گرفتم.”

سه جوان در پنلی دیگر گرد هم آمدند و درباره ضرورت حضور در یک شبکه و محور سخن گفتند و کمیته هنری کمپین نیک میلیون امضا نیز هنر اعتراضی را بررسی کردند.

عکس:راحله عسگری زاده