حق تقسیم شادی هایمان را نداریم

كانون زنان ايراني:”روز جهاني زن را با فاصله جشن مي گيريم تا با اتهامات واهي هميشگي همچون اقدام عليه امنيت ملي مواجه نشويم.”

شيرين عبادي؛ حقوق دان در آخرين پنجشنبه سال 86 در ميان فعالان حوزه زنان حاضر شد:”مظلومانه روز زن را به زنان مظلوم ايران تبريك مي گويم.آنقدر در ايران غريبيم كه حتي حق تقسيم شادي ها را نداريم چراكه بلافاصله به اقدام عليه امنيت ملي متهم مي شويم.”

يك هفته از روز جهاني زن مي گذرد كه اعضاي كمپين يك ميليون امضا براي تغيير قوانين نابرابر بزرگ داشت اين روز را در يك محفل خصوصي برگزار مي كنند.اين مراسم هر چند محدود و خصوصي است اما در آن مسايل عمومي زنان ايران مطرح مي شود.از مسايل زنان زنداني گرفته تا زنان در شهرستان ها و در مجموع خواسته عمومي زنان يعني تغيير قوانين تبعيض آميز.

در يكي از صندلي هاي اولين رديف نسرين ستوده ؛وكيل نشسته است كه شيرين عبادي به او اشاره مي كند:”نسرين ستوده همان وكيلي است كه به خاطر دفاع از حقوق زنان در فرودگاه ممنوع الخروج اش مي كنند.من او را نماد زن مبارز ايراني مي دانم كه بچه به بغل در دادگاهها از حقوق زنان دفاع كرده است.”

پروين اردلان ؛برنده جايزه اولاف پالمه هم از چشم هاي شيرين عبادي دور نمي ماند:”جايزه اي كه پروين اردلان گرفت نشان داد زنان ايران در دنيا شناخته شده اند.اما ديديد كه در فرودگاه چگونه با او برخورد كردند و غير قانوني او را از هواپيمايي كه متعلق به مرزهاي ديگر بود خارج كردند .”

همگرايي سياست روزنامه ها با دولت يكي ديگر از گلايه هاي عبادي است:”هيچ روزنامه اي حاضر نشد تبريك مرا به مناسبت جايزه پروين منتشر كند و حتي نتوانستيم سالني براي بزرگداشت او بگيريم. در چنين شرايطي از ما مي خواهند در انتخابات هم شركت كنيم؟”

عبادي ؛برنده جايزه اولاف پالمه را فرا مي خواند و به او “قلم” هديه مي كند:”پروين با قلم دردهاي ما را بيان مي كند و اين قلم شايسته اوست.”

و پروين اردلان هيجان زده از وكلايي ياد مي كند كه قانوني عمل كردن و مقاومت را از آنها آموخته است.

سال حقوق زنان

“مطالبات حقوقي زنان در سالي كه گذشت پر رنگ تر از سال هاي گذشته بود. ” محبوبه حسين زاده روزنامه نگاري كه بيشتر فعاليت هايش را در اين يك ساله روي مسائل زنان متمركز كرده امسال را سال حقوق زنان مي نامد.
در دومين پنل محبوبه حسين زاده و آمنه شيرافكن آنچه را بر زنان ايران در سال 86 گذشت ،بررسي مي كنند.

آمنه شيرافكن ؛روزنامه نگار مصوبات مجلس هفتم در حوزه زنان را بررسي كرده است:”زنان در مجلس هفتم پرچم دار ديدگاه سنتي به زن بوده اند .اما در همين ساختار سنتي بحث هايي مطرح شد كه جاي خوشحالي دارد.مانند لايحه صندوق بيمه زنان خانه دار؛جذب بودجه 30 ميليارد تواني براي زنان سرپرست خانوارو…”

به گفته او مجلس ششم كه نگاه هويتي زنان را مدنظر داشت در مجلس هفتم به ديدگاه زن در كنار خانواده تغيير جهت داده است.

اما محبوبه حسين زاده مي گويد:”آنچه در مجلس مطرح شده به خاطر فعاليت هاي فعالان اين حوزه است و نيز مطالبات زنان آنقدر گسترده است كه مجلسيان فكر مي كنند بايد وعده هايي در اين باره بدهند.”

فعاليت كمپيني ها براي جمع آوري امضا به عقيده حسين زاده روي نظر مسئولان تاثير گذار بوده است:”اوايل خرداد يكي از اعضاي كمپين ازهاشمي رفسنجاني درباره حقوق زنان شوال كرد و هاشمي هم بر برابري ديه زن و مرد تاكيد كرد.همان زمان هم الهام ؛سخنگوي دولت سازمان هاي بيمه گذار را به پرداخت ديه برابر موظف كرد.”

حسين زاده كه اين واكنش ها را يك نويد مي دانست مي گويد:”اما چهارم شهريور مطلع شديم كه دولت لايحه حمايت از خانواده را به مجلس مي دهد.ماده اي در آن لايحه به مردان اجازه مي دهد كه با تكيه بر تمكن مالي مي توانند بدون اجازه همسر اول ازدواج مجدد داشته باشتند.اما به خاطر موضع گيري فعالان در 28 آذر ماه طرح ارث بري زن از اموال منقول شوهر تصويب مي شود.”

زهره ارزني،وكيل هم كه به عنوان مجري سخنران را معرفي مي كند كمپين يك ميليون امضا را دستاوردي مي داند كه باعث شده بسياري از افراد غير حقوقي هم با ادبيات قوانين آگاه شوند.به ویژه دفترچه هاي كمپين كه با زبان ساده مباني حقوقي اين قوانين تبعيض آميز را بيان مي كند.”

از زنان زنداني تا مردان كمپيني

زنان در زندان هم از فعاليت حق طلبانه زنان در جامعه آگاه شده اند.مريم حسين خواه كه در سال 86 چهل وپنج روز را در بند عمومي زندان اوين گذرانده در اين پنل از اثرگذاري زنان زنداني روي جنبش زنان ايران و اثر گيري اين زنان از اين فعاليت ها مي گويد.

به گفته او با زنداني شدن زنان فعال حس اعتراض كردن در زندان ايجاد شده ،فضاي پررنگ نا اميدي كم رنگ شده و حتي اين زنان را به فعاليت در اين حوزه بعد از آزادي شان ترغيب كرده است.”

تلاش زني براي گرفتن شروط ضمن عقد براي دخترش و ديگر انگيزه ها براي مريم حسين خواه تا این حد است كه مي گويد:”زندان رفتن ها و هزينه دادن هاارزش دارد.”

امير يعقوبعلي به عنوان نماينده مردان فعال در كمپين يك ميليون امضا درباره دشواري هاي مردان در كمپين مي گويد:”برخورد افراد جامعه از جمله دانشگاهيان اولين دشواري حضور يك مرد در جنبش زنان است كه گاهي انگ ها وبرچسب هاي نامناسب هم بر آنها زده مي شود.دومين دشواري نگاه حاكميت است چرا كه آنها حضور مردان در جنبش زنان را به معناي استفاده مردان از اين جنبش به نفع جنبش هاي كارگري و دانشجويي تلقي مي كنندو به همين خاطر برخوردهاي شديد تري با ما دارند.”

امير يعقوبعلي خود مدتي به خاطر جمع آوري امضا در زندان به سر برده است:”پيروزي اين جنبش بدون حضور مردان ممكن نيست.مسئله زنان فردي نيست بلكه مسئله جامعه است.”

فخري نامي 65 ساله يكي از اعضاي كميته مادران توان دوباره اش را مديون جنبش زنان مي داند:”چند سالي بود كه احساس ضعف مي كردم و فكر مي كردم با اين سن بايد گوشه خانه بمانم ام با حضور در اين جنبش نيرو گرفتم.”

سه جوان در پنلي ديگر گرد هم آمدند و درباره ضرورت حضور در يك شبكه و محور سخن گفتند و كميته هنري كمپين نيك ميليون امضا نيز هنر اعتراضي را بررسي كردند.

عكس:راحله عسگري زاده

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.