برای آقای پلیس!
آیدا قجر – بیروت
کانون زنان ایرانی :
محرم و صفر تمام می‌شود و مردمی که به احترام این دو ماه و بر اساس سنت تاریخی و احساسات معنوی‌شان در ایران، عروسی‌ها و آیین‌های شادی خود را در این دو ماه متوقف کرده‌اند می‌خواهند شادی‌های خود را از سر بگیرند اما این ساده‌ترین دلخوشی آنها “پلیس امنیّت اخلاقی” را نگران می‌کند.
آقای “احمد روزبهانی” رییس پلیس امنیت اخلاقی نیروی انتظامی کشور با اشاره به اتمام ایام محرم و صفر و آغاز سر و صدای جشن‌ها و کاروان‌های عروسی به خبرگزاری ایلنا می‌گوید: “اگر حجاب عروس مناسب نباشد، اعمال قانون شده و پس از اخذ مدارک، اتومبیل از سوی افسران راهنمایی و رانندگی یا پلیس مبارزه با مفاسد اجتماعی شناسایی شده و فردای آن روز اتومبیل، به ماموران پلیس معرفی شده و به پارکینگ انتقال داده می‌شود؛ حتی اگر اتومبیل متعلق به داماد یا بستگان نباشد و از آژانس کرایه شده باشد”.
چرا کسی برای آقای پلیس توضیح نمی‌دهد که نه تنها حجاب عروس هیچ ربطی به تأمین اخلاق در این کشور ندارد، بلکه در کشورهایی که از آزادی پوشش برخوردارند امنیت اخلاقی به مراتب بیشتر از ایران ماست.
حتی در ضاحیه‌ی جنوبی بیروت که خانواده‌های شیعه‌ی نزدیک به حزب الله سکونت دارند نیز کاروان‌های عروسی با بوق و سر و صدا، ماشین عروس تورپوش (و البته از نظر پلیس ما نامناسب) را احاطه می‌کنند و تماشاگران با شادی و لبخند به آنها تبریک می‌گویند و از این همه سر و صدا و شادی رنگارنگ، عطر تازگی و زندگی می‌پیچد اما انگار همه‌ی چیزهایی که در همه جای دنیا مایه‌ی آرامش و تازگی است برای پلیس امنیت اخلاقی ما مایه‌ی عذاب و نگرانی است.
چرا کسی برای آقای پلیس توضیح نمی‌دهد که نه حجاب، دلیلی بر حفظ و مصونیّت زن و جامعه است و نه بی‌حجابی دلیل بر از بین رفتن امنیت اخلاقی؛ و نمی‌توان نسبت به گزارش‌های اجتماعی و نظرات روان‌شناسان و جامعه‌شناسان بی‌اعتنا ماند و مانند قدیم فکر کرد که ویرانی و آبادانی اخلاق جامعه به حجاب زنان بند است!
محض اطلاع آقای پلیس، “مرکز دفاع از حقوق زنان مصری” که یک انجمن معتبر غیر دولتی است در تازه‌ترین گزارش خود می‌نویسد:
“۸۳در صد زنان مصری روزانه با مزاحمت‌های جنسی رو به رو می شوند و جالب این که ۵/۷۲ در صد آنها پوشش اسلامی (عبا و چادر عربی) دارند و اگر زنان غیر مصری شاغل یا توریست را نیز به آنها اضافه کنیم رقم این گونه مزاحمت‌ها سر به ۹۸ در صد می زند”.
مدیر این انجمن نیز در گفت‌وگویی می‌گوید:
“این اعتقاد که فشارها و مزاحمت‌های جنسی تنها به زنانی مربوط می‌شود که پوشش نامناسب دارند به کلی نادرست است؛ در واقع، این اعتقاد را باید نتیجه‌ی نگاه دینی، سنتی، مردانه و بسته‌ای دانست که زنان را فقط به کارکرد جنسی شان فرو می‌کاهد”.
این گزارش به جامعه‌ی پرجمعیّت زنان محجبه‌ی مصری اشاره می‌کند که در جشن یکصد هزار نفری عیدفطر سال ۲۰۰۶ مورد هجوم جمعیت مردان تشنه قرار گرفتند و لباس‌های‌شان توسط مردان، دریده شد و نتیجه می‌گیرد: “این رویداد نمایانگر تابوها و دورویی‌های است که هم چنان بر جامعه سنگینی می‌کند”.
اگر گزارش‌های روزانه از “بحران امنیت اخلاقی” در ایران، آقای پلیس را آشفته می‌کند بهتر نیست ریشه‌ی این بی‌اخلاقی‌ها را در جایی غیر از حوزه‌ی زنان و حجاب آنها جست‌وجو کنند و به جای تار موهای بی پناه زنان به طناب دیگری بیاویزند؟
