گفتگوی ایلنا با نسرین ستوده: سال ۸۷ برای زنان سال تهدید و فرصت بود

تهدید و فرصت نامی است که بسیاری از فعالان زن در ایران برای سال ۸۷ انتخاب کرده‌‏اند. اگر چه در این سال از یک سو شاهد افزایش مشکلات حقوقی برای زنان بودیم اما از سوی دیگر این فعالان اجتماعی در ایران توانستند به موفقیت‌‏های چشمگیری نیز دست یابند؛ موفقیت‌‏هایی که شاید زمینه‌‏ساز بروز تحولات بزرگ‌‏تر در حوزه زنان و حقوق اجتماعی آنان در سال‌‏های آینده باشد. خبرنگار “ایلنا” در روزهای پایانی سال ۸۷ و به بهانه روز جهانی زن گفت و گویی را با نسرین ستوده از فعالان حوزه زنان انجام داده است که در زیر می‌‏خوانید؛

خلاصه گفت‌‏وگو: برابری دیه زن و مرد هنگام تصادفات رانندگی، سهم الارث زنان از اموال منقول و غیر منقول همسران و اصلاح قانون حمایت خانواده از جمله دستاوردهای حقوق زنان در سال جاری بود.

– سال ۸۷ را برای فعالان حقوق زنان چگونه ارز‌‏یابی می‌‏کنید؟

می توان ادعا کرد که سال ۸۷ سال بحرانی برای فعالان حقوق زنان بوده زیرا که آنها با احکام غیر منتظره زیادی مواجه شدند اما از دیگر سو حرکت جنبش زنان در جهت هر چه شفاف‌‏تر شدن خواسته‌‏هایشان و انتخاب روش‌‏های مصالمت آمیز و همبستگی بین زنان همچنان روند صعودی خود را طی کرد و این جای شگفتی دارد که جنبشی که در تنگنا قرار گرفته، ‌‏توانست در انتخاب روش‌‏ها و ساز و کارهای خود همچنان مسیر خود را بیابد و بدون کوچک‌‏ترین تردیدی آن را طی کند.

– جنبش زنان در سال ۸۷ به چه موفقیت‌‏هایی دست یافت؟

– جنبش زنان با وجود این‌‏که با بحرانی به نام قانون حمایت خانواده که به نام قانون ضد زن شهرت یافته بود مواجه شد توانست برخی از مواد آن را که به زیان زنان بود، تغییر دهد.

– آیا به غیر از این مورد، جنبش زنان موفقیت دیگری نیز به دست آورد؟

بله، به دنبال طرح خواسته‌‏های جنبش زنان دو لایحه در مجلس مطرح شد که یکی از از این قوانین به تصویب رسیده است و دیگری نیز در مراحل انتهایی تصویب خود است.

– این قوانین چه بوده‌‏اند؟

اولی برابری دیه زن و مرد در هنگام تصادفات رانندگی است که شرکت بیمه‌‏گذار را مقرر می‌‏کند دیه زن و مرد را مساوی پرداخت کنند و دیگری مربوط به سهم الارث زنان است که از اموال منقول و غیر منقول همسران خود ارث ببرند.

– گویا جنبش زنان موفق به دریافت جوایزی نیز در این سال شده است؟

– در سال ۸۷ جنبش زنان موفق به دریافت دو جایزه شده است که افتخار دریافت یکی از آنها را اینجانب داشتم. این جایزه از طرف کمیته حقوق بشر ایتالیا به من تعلق گرفت و جایزه دیگر که بسیار حائز اهمیت است از طرف بنیاد سیمون دوبوار به یکی از نهادهای مدنی جنبش زنان تعلق گرفت. بنیاد سیمون دوبوار این جایزه را به علت این‌‏که این جنبش در اعتراضات خود شیوه مسالمت آمیزی را در پیش گرفته است به این جنبش اعطا کرد.

– وضعیت حقوقی فعالان اجتماعی زنان در سال ۸۷ به چه صورت بوده است؟

در سال ۸۷ تعداد زیادی از فعالان حقوق زنان به جرم‌‏های مختلف روانه زندان شدند، ‌‏گروهی از آنها بعد از حبس‌‏های کوتاه مدت آزاد شدند و گروهی دیگر همچنان در زندان به سر می‌‏برند، متاسفانه سال نو را در شرایطی آغاز خواهیم کرد که حداقل دو تن از فعالان حقوق زنان در حال تحمل حبس‌‏های طولانی مدت خود هستند.

– خواسته شما از مقامات دولتی چیست؟

– ما امیدوار هستیم که قوه قضائیه در مورد پرونده‌‏های مذکور درایت به خرج دهد و با فراهم کردن شرایط آزادی این فعالان حقوق زنان هر چه زودتر به ابهامات به وجود آمده در رابطه با مسائل زنان در ایران خاتمه دهد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.