گلیم ما خیلی کوچک است(در باره خشونت های جنسی )

هستیا

جلوه جواهری

با تماس دستهایی که حسی از لذت برایم داشت و ادامه رویایم را ازمن ربود، از خواب پریدم. چهره بزرگ او را روبروی صورتم دیدم که با لبخندی سعی داشت من را به آرامش دعوت کند. اضطراب و وحشت همه ی وجودم را گرفته بود. دستهایش را حس می کردم که چگونه تمام بدنم را می کاویدند به دنبال تکه ای که بربایند. و من لذت را فراموش کردم. خودم را فراموش کردم و او را. تمام ذهنم پر بود از وحشت حضور برادرم در اتاق کناری و خواهرانم که کمی دور تر از من خوابیده بودند. “خدای من!” کاملا گیج بودم. با حالتی ملتمسانه دستهای او را پس می زدم.

– نگران نباش نمی خوام آسیبی بهت بزنم، جوری که بکارتت و از دست بدی.

خاطره ای دور

زهرا دختر ۱۲ ساله، همسایه همجوار ما بود. در زمان واقعه تنها ۱۲ سال داشت. دختری تنها از خانواده ای پر جمعیت! و آخرینشان. خانواده متعصبی که اگر دخترها در خانه را روی (حتی) پسردایی خود با زمی کردند، با توبیخ شدید مادر و برادرها مواجه می شدند. دخترانی که زود به شوهر می رفتند و حق تحصیل بیشتر از ۹ کلاس نداشتند. همگی سنگینی بار تجاوز از سوی دامادشان را بر دوش داشتند و سکوت تنها کاری بود که از آنها سرزده بود. اما زهرا این سکوت را شکست. او تمام واقعه را برای زن برادرش، گفت. و او نیز به همسرش و … خوشبختانه کسی با زهرا کاری نداشت.

سرانجام خواهر زهرا، احضار شد! و اهالی خانواده در کمال ناباوری از داستانی دردآورتر با خبر شدند. او شرح داد که چگونه طی این سالها، فرزندانش از سوی پدرشان مورد تجاوز قرار می گرفتند، و او هیچ گاه جرات بیان آن را به خانواده اش نداشته چرا که فکر می کرده هیچ کس از او حمایت نخواهد کرد. برادرها همگی از زهرا حمایت کردند ولی آن خواهر را به شوهر باز گرداندند و از رابطه با خانواده منع کردند.

او تنها یکی از هزاران قربانی تجاوزی است که هر روزه در گوشه ای از جهان رخ می دهد. تجاوزهایی که گاه با خشونت های زیادی همراه هستند. گاه پیامد روانی و جسمی جدی برای قربانی داشته و گاه موجب مرگ او می شوند. بسیاری از بیماریهای مقاربتی، از سوی متجاوزین انتقال می یابند.

تجاوز یکی از مصادیق خشونت جنسی است. متاسفانه بیشترین آمار متجاوزین، آشنایان و فامیلان نزدیک قربانی هستند؛ پدر، برادر، عمو، شریک جنسی فعلی یا سابق و یا خانواده شریک فعلی یا سابق. و باز هم متاسفانه قربانیان زیادی، کودکان زیر ۱۵ سال که توانایی اعتراض ندارند، هستند. برخی از این قربانیان درک درستی از اتفاقی که برایشان افتاده ندارند. برخی واهمه شدیدی دارند که به محظ آشکار شدن ماجرا، مقصر شناخته شوند. برخی از اطرافیان خود حمایتی نمی بینند و ترجیح می دهند موضوع را پنهان نگه دارند. این پنهان کاری خود به بازتولید این جریان کمک می کند. چرا که متجاوزین آشنا، ظاهرا هیچ بیم و نگرانی از اینکه واقعه بر کسی آشکار شود، ندارند و با اطمینان خاطر به کار خود ادامه می دهند.

بسیاری از قتل های ناموسی که در کشورهایی چون ایران رخ می دهند، انتقام هایی است که از قربانیان تجاوز صورت می گیرد. تعصب به بسیاری از افراد حتی اجازه نمی دهد که مقصر را بشناسند. آنها تنها در پی پاک کردن لکه ننگی که در تصورشان وجود دارد، هستند. و این لکه ننگ هیچ گاه دامن متجاوز را آلوده نمی کند. چرا که اصولا دامن از آن قربانی است.

تجاوز برای زنان بسیاری از کشورهای جهان سوم، حاملگی به دنبال دارد. در بسیاری از این کشورها ، طبق قوانین اسلامی، سقط جنین ممنوع است. و قربانیان تجاوز از یک سو با مشکلات قانونی مواجهند و از سوی دیگر با تحقیر اطرافیان در صورت آشکار شدن مسئله. و بچه اگر دنیا بیاید خود در این سیکل خشونت گرفتار خواهد بود و لقبهای زشت می گیرد. البته بسیاری از این کودکان بعد از به دنیا آمدن، توسط خانواده مادرشان، کشته می شوند.

برخی مواقع قوانین نیز به کمک عرف و سنت آمده و بر روی خشونت جنسی و تجاوز صحه می گذارند. قوانینی که تمکین را از وظایف زن می دانند. حل مسئله ای که اینگونه در ساختار و فرهنگ بسیاری از کشورها ریشه دوانده، به حرکتهای سیستماتیک نیاز دارد و شاید تا حدودی محال به نظر آید. ولی مهمترین کاری که از عهده خود ما برمی آید تنظیم نوع رفتاری است که با قربانی صورت می گیرد. بسیاری از ما با قربانیان طوری رفتار می کنیم که گناه را به گونه ای یک طرفه به خود او باز می گردانیم. و احساسی از شرم و گناهکاری را در او بیدارمی کنیم. در صورتی که اگر به فرد قربانی نشان دهیم که گناه از او نبوده و هزاران زن دیگر همچون او مبتلا به همین درد هستند و آسیب دیده اند و اینکه او می تواند به زندگی خود ادامه دهد اگر خود را برای همیشه فنا شده نبیند؛ کمک بزرگی به او کرده ایم.