گفت و گوهای حاشیه ای دومین جلسه تدوین منشور زنان
دومین جلسه تدوین منشور زنان،در فضایی گرم و صمیمانه با حضور ۴۵ تن از نمایندگان گرایشهای گوناگون فعال در عرصه جنبش زنان برگزار شد.
چگونگی پیشبرد روند تدوین منشور، موضوع اصلی بحث در این جلسه بود.
در پایان این نشست، در ازدحام سالن موسسه رهیاب، خبرنگاران سایت میدان برای چند گفت و گوی کوتاه با برخی از شرکت کنندگان فرصت یافتند.
آنچه در زیر می آید، گفت و گوهایی است که در حاشیه این جلسه انجام شده است:
فیروزه مهاجر:
منشور باید حداکثر خواسته های زنان را دربرگیرد
فیروزه مهاجر، عضو مرکز فرهنگی زنان در حاشیه دومین جلسه تدوین منشور زنان در گفت و گو با خبرنگار میدان، بر لزوم تدوین این منشور بر اساس حداکثر خواسته های زنان تاکید کرد.
او تصریح کرد: «در این که روند تدوین منشور باید دموکراتیک باشد شکی نیست، اما این دموکراسی باید تعریف شود. بدیهی است تا حقوق اجتماعی زنان رعایت نشود، دموکراسی معنی پیدا نمی کند. دموکراسی با اضافه شدن یک تبصره به قانون یا تغییرات جزیی حقوقی به دست نمی آید. دموکراسی مفهوم گسترده ای دارد و اگر قرار باشد روند تدوین منشور زنان دموکراتیک باشد، باید به درستی و به دقت تعریف شود.»
مهاجر همچنین بحث درباره بومی سازی منشور را غیرضروری خواند و گفت: «اینکه طیف گسترده ای از زنان منشور را می نویسند بومی بودن آن را می رساند.»
رضوان مقدم:
اکتیویست های شهرستانی هم باید در تدوین منشور مشارکت کنند
رضوان مقدم، عضو انجمن تلاشگران سلامت و فعال جنبش زنان در گفت و گو با خبرنگار سایت میدان زنان، در تعریف دموکراتیک بودن روند تنظیم و تدوین منشور زنان تصریح کرد: «در تدوین منشور فعالان و اکتیویست های همه شهرهای ایران با دیدگاههای مختلفشان باید شرکت داشته باشند. آنچه مسلم است این است که منشوری که قرار است متعلق به همه باشد، نباید توسط گروه خاصی نوشته شود.»
او با بیان اینکه اکتیویست های غیر تهرانی از اینکه در چنین جریاناتی نادیده گرفته شده اند، گله مندند، تاکید کرد: «در تدوین منشور، علاوه بر این جمعی که در تهران هستند، باید از نخبگان شهرستانی هم استفاده شود. چون هر کدام از این افراد می توانند نماینده افکار عمومی زنان شهر خاصی باشند و به این ترتیب نظرها و خواسته های متنوع تر و قاعدتا کامل تری وارد منشور خواهد شد.»
او در پاسخ به این سوال که آیا دموکراتیک بودن روند تدوین منشور لحاظ کردن خواسته های عامه مردم را دربر می گیرد یا خیر، گفت: «اینکه نظر همه زن ها درباره منشور و خواسته هایشان پرسیده شود، غیرممکن است. چرا که حداقل بیست میلیون زن بالغ که در مقام نظر دادن باشند، وجود دارند. این چیزی شبیه کاری است که ماموران سرشماری انجام می دهند. چنین کاری از عهده ما خارج است و درست هم نیست. رایج ترین شیوه آمارگیری انتخاب گروه نمونه است که اینجا نیز کاربرد دارد.»
مقدم درباره بحثی که در خصوص کند بودن روند تدوین منشور توسط گروهی از فعالان زن مطرح است، گفت: «تا زمانی که از لحاظ تئوریک به اجماع نرسیم، آغاز کار بیهوده است. چون این اختلاف نظر ها اگر مشخص و حل نشود، در کار عملی پیش خواهد آمد و این روند را کندتر خواهد کرد. اما بحث های انحرافی نیز باید از جلسات حذف شود تا فرصت زیادی از دست ندهیم. به عبارتی باید جوهره مطلب را بیرون بکشیم و مورد بحث قرار دهیم.»
گرامی زادگان:
خواسته های زنان ما فراتر از تلاش های افراد دولتی است
اشرف گرامی زادگان، مدیر مسئول مجله حقوق زنان معتقد است که اصلاح قوانین حقوقی مربوط به زنان مهمترین دلیل لزوم تدوین منشور زنان است.
او گفت: «نیاز امروز ما اصلاح قوانین مربوط به زنان است، چون خواسته زنان ما بسیار فراتر از چیزی است که افراد دولتی فعال در این حوزه در زمینه آن کار می کنند. زنان ما خواسته هایی دارند که آنها نتوانسته اند برآورده کنند.
نخستین مسئله بینش و نگاه به زن است، که قرار بوده ارزشمدار باشد ولی در عمل چنین اتفاقی نیفتاده است.»
او تصریح کرد: «یکی از مباحثی که برای شرایط کنونی لازم است داشتن سهمیه بندی است. موفق بودن ما در گرو گرفتن سهمیه است. با داشتن سهمیه زن ها می توانند به میدان بروند، تجربه کسب کنند و خودی نشان بدهند. اما این حق را کسی به ما تعارف نخواهد کرد. خودمان باید برای به دست آوردنش تلاش کنیم.»
گرامی زادگان با تاکید بر لزوم تدوین و نگارش منشور زنان به دست نخبگان زن تصریح کرد: «منشور را باید زنان نخبه با توجه به مسایل و مشکلات طیف های مختلف جامعه بنویسند. چون اگر بخواهیم از همه زنان در اقشار مختلف نظر سنجی کنیم، بی شک موفق نخواهیم بود. نخبگان با توجه به اینکه مدت ها روی مسایل زنان جامعه کار کرده اند و به مشکلاتشان آگاهی دارند.»
او دموکراتیک بودن روند تدوین منشور زنان را امری ضروری خواند و گفت: «می توان پیش نویس منشور را بعد از تدوین در اختیار عموم مردم قرار داد تا با نظرات خود کاستی های آن را برطرف کنند. اما نظر خواهی از تمامی اقشار جامعه غیر ممکن و بی نتیجه به نظر می رسد.»
گرامی زادگان درباره بحث حضور مردان در تدوین منشور نیز گفت: «بیشتر قوانینی که برای زن ها نوشته شده یا خود زن ها در جایگاه مردان با دیدگاه مرد سالارانه نوشته اند و یا مردها با دیدگاه مشابه. من معتقدم زن ها بهتر از هر جنس دیگری می فهمند چه چیزی نیاز دارند. باید بین زن ها، نخبگان را انتخاب کرد که به مسایل زنان واقفند.
اما با اینکه بعد از تدوین مردها هم درباره منشور نظر بدهند مخالفتی ندارم. بعید به نظر می رسد نیت خیری پشت این مشارکت باشد.»
شهلا انتصاری:
منشور گام بعدی کمپین یک میلیون امضا
شهلا انتصاری، یکی از اعضای کمپین یک میلیون امضا است که در نشست های تدوین منشور زنان نیز شرکت می کند.
او درباره این که چگونه می توان ارتباط بین این دو فعالیت را جمع کرد و در کنار هم پیش رفت، به خبرنگار سایت میدان گفت: «من به عنوان یک عضو کمپین وقتی می روم و با اقشار مختلف زنان صحبت می کنم، زنان خانه دار، زنان کارمند، زنان بی سواد، زنان کارگر و …، و با انسانهایی رو به رو می شوم که قوانینی که حقوق آنها را ضایع کرده و آنها را یک انسان کامل به حساب نیاورده، باعث آزارشان شده است و هر لحظه در حوزه خصوصی و عمومی شان از این بابت رنج می برند. اما همه آنها یک سوال از من دارند که “بعدش چی؟” همه می گویند یک میلیون امضا جمع شد، بعد چه می شود، یعنی برنامه عمل آینده ما چه خواهد بود؟»
به نظر این فعال جنبش زنان «این بعدش چی» و «بعد چه می شود» برنامه عمل آینده زنان است که اسمش می شود «منشور زنان ایرانی» ، «منشور ملی زنان» و … یا هر اسمی که خرد جمعی تعیین کند.
او همچنین خاطرنشان کرد: «وقتی به میان مردم می رویم، آنها خودشان راه حل می دهند. از طرف دیگر یک عده از زنان تحصیل کرده، نخبه و فعال آمده اند و با تاثیر از منشور زنان کشورهای دیگر و پس از نپیوستن ایران به کنوانسیون جهانی رفع هر گونه تبعیض علیه زنان، فعالیتی را آغاز کرده اند. همه منتظر بودند که وقتی کنوانسیون را رد کنیم، باید به نظرات زنان ایرانی توجه کنیم. حالا زنان ایرانی می خواهند منشوری داشته باشند که نیازها و مطالبات آنها را بیان کند.»
به نظر شهلا انتصاری کمپین های یک میلیون امضا و منشوری از آن خود، ارتباط تنگاتنگی با هم دارند. او در این باره گفت: «به نظر من منشور در حقیقت گام بعدی کارهایی است که زنان در قالب کمپین سنگسار، کمپین یک میلیون امضا و کمپینی که زنان برای مطالبات اقتصادی _ مدیریتی بر پا کرده اند.»
مولاوردی:
مردها برای جلوگیری از سنگ اندازیهای بعدی هم که شده باید در تدوین منشور شریک باشند
شهین دخت مولاوردی، حقوقدان و عضو جمعیت حمایت از حقوق بشر زنان با تاکید بر لزوم مشارکت مردان در تدوین منشور زنان گفت: «مشارکت مردان باید در تمام فرآیند منشور (پیش نیاز، تدوین و اجرا) دیده شود. در زمینه حقوق زنان درست است که مردان بخشی از مشکلند، اما بخش بزرگی از راه حل هم هستند. بنابراین باید در تدوین منشور مشارکت کنند، تا بعدها در اجرای آن نیز به جای سنگ اندازی با زنان همکاری کنند.»
مولاوردی بر ضرورت دموکراتیک بودن روند تدوین منشور تاکید کرد و ادامه داد: «منشور باید از دل همه اقشار جامعه بیرون آمده و تجلی خواسته های اکثریت زنانی باشد که بر اصول و اساس اولیه منشور پایبندند. باید از همه زنانی که به این اصول پایبندند دعوت و نظرخواهی شود.»
او تصریح کرد: «برای این منظور دو راه وجود دارد: یکی اینکه پیش نویسی توسط نخبه ها نوشته شود و توده ها درباره آن نظر دهند، دیگر اینکه از همان ابتدا درباره مطالبات و خواسته های زنان اقشار مختلف نظر سنجی شود و بعد منشور با استفاده از آن نوشته شود. با تاکید بر اینکه اصول و اساس اولیه منشور زیر پا گذاشته نشود.»
منبع:میدان زنان