تعاونی‌های زنان را در قراردادهای دولتی اولویت دهید
در گردهمایی ترویجی تعاونی‌های زنان تاکید شد
سرمایه _مریم رحیمی سجاسی:گردهمایی ترویجی تعاونی‌های زنان چند روز پیش در سالن مشرق دانشگاه‌الزهرا برگزار شد.
این برنامه با هدف اصلاح روند ساختار اشتغال زنان، بررسی مسایل و مشکلات تعاونی‌های زنان و ارایهء تصویری واقعی از بخش تعاون با تکیه بر تعاونی‌های زنان، با حضور نمایندگان تعاونی‌های نمونهء زنان ۲۸ استان و وزیر تعاون در تهران برگزار شد.
در این نشست طوبی کریمی، مدیر و موسس شرکت تعاونی تاکسی تلفنی «تارا» ویژهء بانوان از استان یزد در مورد مشکلات شرکت تاکسی تلفنی خود گفت: «آژانس‌های مردانه به راحتی می‌توانند از ماشین‌های مدل پایین استفاده کنند، اما ما را ملزم کرده‌اند که ماشین‌ها حداکثر دو مدل عقب‌تر از سال را به کار بگیریم.»
او در ادامهء سخنان خود گفت: «ما حدود ۲۰ تا ۳۰ رانندهء زن با توانمندی‌های بسیار بالا داریم که اکثرائ بد سرپرستند، به طوری که به حال بی‌سرپرست‌ها غبطه می‌خورند. با این وجود، ارگان‌های دولتی با قوانینی که وضع می‌کنند، اجازهء طی ادامهء مسیر را به ما نمی‌دهند. به عنوان مثال به ما می‌گویند زنان رانندهء مرکز شما باید اتومبیل داشته باشند تا وقتی که آن‌ها با یک ماشین به کار مشغولند، شوهرانشان بدون ماشین نمانند.»
وی در ادامهء سخنان خود با اشاره به این‌که از سال تاسیس تا به حال سودی از این تعاونی نبرده است، گفت: «برای حفظ این تعاونی من تا چه وقت باید از همسرم پول بگیرم؟ ما یک سوم مسافران خود را به خاطر قواعد دست‌وپاگیری مثل این‌که حق رانندگی در خارج شهر را نداریم و یا زنان همراه با مردان را نمی‌توانیم سوار کنیم، از دست داده‌ایم. علاوه بر این، از نظر فرهنگی نیز ما مشکلات خاص خود را داریم. از مسوولان نیز خواسته‌ایم تا آرم شرکت و تابلو روی ماشین نباشد تا زمینهء مزاحمت موتور سوارها فراهم نشود، اما آن‌ها موافقت نمی‌کنند.»
زارع مدیر تعاونی تولیدی پوشاک نگین یاسین کویر از استان یزد در مورد مشکلات تعاونی خود گفت: «ما تا کی باید توانمندی‌های خود را به ارگان‌ها و سازمان‌های مختلف بشناسانیم. ادارهء مالیات به من می‌گوید مثل سایر تعاونی‌ها و مراکز تولیدی مردان، باید ۲۵ درصد مالیات بدهی، اما وقتی به بانک می‌روم تا تقاضای وام کنم، امضای سفتهء من را قبول نمی‌کنند. آیا این عدالت است؟
وی در ادامهء سخنان خود به ناهماهنگی سازمان‌ها اشاره کرد و گفت: «ادارهء تعاون به ما می‌گوید تا پنج سال از مالیات معاف هستی، اما ادارهء دارایی این را قبول نمی‌کند و از ما مالیات می‌خواهد. این در حالی است که ما ۲۵ درصد باید مالیات بدهیم، ۱۶ درصد وام بانکی داریم، ۳۰ درصد برای بیمه باید کنار بگذاریم، پنج درصد اندوختهء احتیاطی است، پنج درصد اندوختهء قانونی، سه درصد عوارض وارداتی و چهار درصد هم حق آموزش تعاون، به عبارت دیگر فقط ۱۲ درصد از سود حاصل به سرمایه‌گذار می‌رسد. چرا شرکت‌هایی مثل ایران خودرو با آن وسعت، باید با تعاونی‌های خوداشتغالی مثل ما یکی باشند؟»
زهرا اردیبهشتی، مدیرعامل شرکت تعاونی آموزشی طوفان‌دخت بندر، از فقدان ستاد پورسانت ضرر و زیان ادارهء تعاون انتقاد کرد و گفت: «در خارج از ایران وقتی مغازه‌داری ضرر می‌کند، دولت به او پورسانتی می‌دهد تا از عرصهء کار خارج نشود. اما ما برای حفظ تعاونی‌هایمان باید زمین، ماشین و حتی طلاهای خود را بفروشیم تا بتوانیم تعاونی خود را حفظ کنیم.»
اردیبهشتی نمایندهء شرکت تعاونی آموزشی طوفان‌دخت بندر از استان هرمزگان در ادامهء سخنان خود گفت: «من به ۴۶۰ نفر آموزش داده‌ام و عده‌ای از آن‌ها الان در سطح استان آموزشگاه زده‌اند. به عبارت دیگر من یک بخش آموزش تولیدی دارم که خودکفایی و اشتغال ایجاد می‌کند، آن هم در حوزهء صنایع‌دستی، با این وجود حمایت لازم از من نمی‌شود. درصد وام‌هایی که به ما می‌دهند خیلی بالاست. از طرفی برای تولیدات ما بازاریابی صورت نمی‌گیرد، درحالی که گندم، چای و… را از تولیدکنندگان آن‌ها می‌خرند. به ما می‌گویند صنایع‌دستی را حفظ کن، اما فقط موقع برپایی نمایشگاه‌ها سراغ ما می‌آیند.»
خدیجه مقدم، از تعاونی حامیان نگاه سبز تهران، آسیب‌های تعاونی‌ها را در عدم توانمندسازی زنان دانست و گفت: «زنان ما توانایی لازم را دارند، اما به خودباوری نرسیده‌اند و این وظیفهء تعاونی‌ها و کارهای کارگاهی است که آن‌ها را به این خودباوری برسانند. هدف تعاونی ما ترویج فرهنگ زیست‌محیطی و اشتغال زنان سرپرست خانوار است که این زنان غالبائ کم‌سواد و بی‌سوادند و نیاز به آموزش دارند. اما متاسفانه در بخش آموزش وزارت تعاون چنین امکانی وجود ندارد. زنان ما احتیاج به مهارت‌های ارتباطی، مدیریت زمان و مهارت‌های زندگی دارند. اما ما بدون توجه به این مساله تعاونی را تشکیل می‌دهیم و بعد آن‌ها که نمی‌توانند هماهنگی بین کارهای خانه و بیرون از خانه فراهم کنند، ناامید از مشارکت به خانه برمی‌گردند.»
در ادامهء این نشست، عباس باقری، کارشناس و مسوول تعاونی استان همدان، صحبت‌های همکاران خود را مربوط به بحث مشکلات دانست و گفت: «توانمندسازی مفهومی جدید در مدیریت است و با مشکلات یکی نیست و در این نشست تخصصی این مباحث با هم خلط شده است. زیرا بیان مشکلات به نوعی بیان ناتوانی است. تعاونی وقتی تشکیل می‌شود، حتمائ عده‌ای توانایی‌هایی داشته‌اند که اقدام به تشکیل آن کرده‌اند. پس باید روی مباحث دیگری تاکید کرد.»
وی در ادامهء سخنان خود گفت: «باید باور دولت‌مردان ما عوض شود زیرا در نظام سنتی جایی برای فعالیت زنان در اقتصاد وجود ندارد. دولت باید کوچک شود، تا دیگران قدرت مانور داشته باشند. به علاوه در شیوه‌های حمایت از تعاونی‌ها باید بازنگری شود. زیرا شیوهء حمایتی اگر باعث وابستگی شود، هیچ‌گاه به توانمندی نمی‌رسد. برای تعاونی‌های هم‌سنخ باید کارگاه‌های آموزشی تشکیل دهند. واحدهای تخصصی برای مشاورهء مداوم به تعاونی‌ها باید ایجاد شود. ما باید به طور تخصصی به کسب و کار زنان نگاه کنیم، نه این‌که کار آن‌ها را در مقابل مردان قرار دهیم.»
در ادامهء این نشست، صادقی، معاون امور اجتماعی و توسعهء مشارکت‌های مرکز امور زنان و خانواده با اشاره به برنامهء چهارم توسعه و سند چشم‌انداز ۲۰ ساله گفت: «نگرش ما باید به گونه‌ای باشد که مرد را نان‌آور خانه بدانیم نه زن را. خروج زن‌ها از خانه به خاطر نان‌آوری‌شان نبوده است. بنابراین در اشتغال زنان، ما در پی شعارهای جهانی نیستیم. بلکه قایل به تفکیک شغل زن و مرد هستیم و نباید شغل سخت و زیان‌آور برای زنان به تصویب برسد. این نگاه تبعیض‌آمیز نیست، بلکه عدالت مابانه است.»
وی در پایان سخنان خود گفت: «برنامهء وزارت تعاون اول هدایت است. بعد نظارت و در انتها حمایت. ما زنان خود سرپرست و بدسرپرست داریم که نان‌آور خانه هستند. پس باید تسهیلاتی بهتر از مردان برای آن‌ها فراهم کنیم. زیرا آن‌ها علاوه بر نان‌آوری، مسوولیت مادری، پدری و خانه‌داری را هم برعهده دارند. این‌که می‌گویید به خاطر زنانه بودن تعاونی‌های ما به ما بودجه نمی‌دهند، منطقی نیست. زیرا ما در مقولهء تعاونی اصلائ تعاونی‌ها را به زنانه و مردانه تقسیم نمی‌کنیم هر که طرح داد و کار کرد می‌تواند بودجه بگیرد.»
در اختتامیهء این گردهمایی بیانیه‌ای با عناوین زیر قرائت شد: «با توجه به اهمیت اقتصادی فعالیت‌های زنان مشکل کمبود نقدینگی و سرمایه را مسوولان باید رفع کنند. راهکارهای حمایتی مثل تامین مواد اولیه، بازاریابی تولیدات و ارایهء آموزش‌های فنی برای تعاونی‌های زنان ضروری است و مسوولان باید در مورد آن حساس باشند. به علاوه برای افزایش کارآیی و بهنگام سازی تعاونی‌ها، هر ساله باید چنین گردهمایی‌هایی برگزار شود. بانک زنان جهت ارایهء خدمات به زنان همانند آنچه که در بنگلادش وجود دارد، باید در ایران تاسیس شود. در قراردادهای دولتی باید به تعاونی زنان اولویت داده شود و نیز آن‌ها از تخفیف یا معافیت مالیاتی برخوردار شوند. وزارت تعاون باید نسبت به ایجاد هماهنگی با سایر سازمان‌ها در ارتباط با تعاونی زنان اقدام‌های لازم را انجام دهد و در نهایت باید باور و افکار جامعه نسبت به فعالیت اقتصادی زنان تغییر یابد.»